Thursday, December 09, 2021

அலை-58

 அலை-58


"பேர் சொல்லப் பிள்ளை பேர் சொல்லும் பிள்ளை"

அநேக சமயங்களில் பெயர்தான் மனிதனின் அடையாளமாக இருக்கிறது. பெயருக்குப் பின்னால் வால் போல் அடுக்கிக் கொண்டிருக்கும் பட்டங்களோ பதவியோ மனிதனை அடையாளப் படுத்துவதில்லை. முன்னால் நிமிர்ந்து நிற்கும் பெயரைப் பொருத்தே அடையாளம் கிடைக்கிறது. பேர்லே என்ன இருக்கு, நாமளே வைச்சுக்கிறதுதானே என்று வாதிட்டாலும், பெயரில்லாவிட்டால் அடையாளமே இல்லை. அதனால்தான் பிறந்ததைக் கொண்டாடும் அளவுக்கு பெயர் சூட்டும் வைபவங்களும் விமர்சையாகக் கொண்டாடப் படுகின்றன. 


ரொம்ப நாள் கழித்து பார்க்கும் நபரின் பெயரை நினைவு படுத்தி அழைத்துப் பாருங்கள். அந்த முகத்தில் ஒரு ஆச்சரியம் கலந்த அந்நியோன்யம் வந்துவிடும். நம் பெயரை நினைவு படுத்தி அழைக்கும் வாத்தியார்களுடன் நமது நெருக்கமும் அதிகமாகத்தானே இருக்கும். அவ்வளவு முக்கியம் வாய்ந்த பெயர்கள் எப்படியெல்லாம் மருவி திருவி பிய்ந்து வழக்காடப் படுகிறது என்பதைப் பார்த்தால் , உண்மையாகவே பெயர் முக்கியம்தானா என்றும் தோன்றுகிறது. 


கொஞ்ச காலங்களுக்கு முன்பு வரை பேரப்பிள்ளைகளுக்குத் தாத்தா பாட்டி அல்லது குடும்பத்தின் மூத்த உறவுகளின் பெரையே வைப்பதுதான் வழக்கம்.  அதனால் ஒரே பெயருடைய நிறைய வாரிசுகள் அங்கங்கே சுற்றிக் கொண்டிருப்பார்கள். அப்பா பெயரை முதல் குழந்தைக்கு வைத்தால் மாமனார் அல்லது மாமியார் பெயரை அடுத்த வாரிசுக்கு வைக்க வேண்டும். அல்லது இரண்டு தாத்தாக்களின் பெயரையும் மிக்ஸிங் செய்து புதுவிதமான பெயரை வைக்க வேண்டும். அதனால் வரும் சின்னச் சின்ன சண்டைகள் கூட உறவும் உணர்வும் கலந்ததாக இருக்கும்.


இப்போது அந்த மாதிரி வழக்கங்களே ஒழிந்து போய்விட்டன. வாஸ்து சரியில்லை பாணியில் ஜோஸியர் சொல்லும் எழுத்தில்தான் பெயர் ஆரம்பிக்க வேண்டும். அவர் ஆயுத எழுத்து கொடுத்தால்கூட அதிலும் ஒரு பெயரைக் கண்டுபிடிக்கக்கூடிய அளவுக்கு நமக்கெல்லாம் அறிவு ஜாஸ்தி ஆகிவிட்டது. அதனால் வாயில் நுழையாத பெயர்கள்தான் நிகழ்கால வருகைப் பதிவேட்டை நிரப்பிக் கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால் பெயரோடு தொடர்புடைய சுவாரஸ்யங்களும் வழக்காடல்களும் மறைந்து போய்விட்டன.


எங்க வீட்டிலும் பெரியவர்களின் பெயரைச் சூட்டுவதுதான் அந்தக்கால வழக்கம். அப்பாவின் பெயர் ஐநூற்று முத்து என்பதால் எட்டு பிள்ளைகளின் வீட்டிலும் முத்து என்ற பெயர் உள்ள பேரப் பிள்ளைகள் அநேகம் உண்டு. அதனால்தான் எங்கள் குடும்பப் பெயர் "முத்துக்கள் குடும்பம்". 


 முத்துராமன், முத்துக் கிருஷ்ணன், முத்துக் குமார் என்ற பெயர்களே திரும்பத் திரும்ப வலம் வந்து கொண்டிருக்கும். அண்ணன்  வீட்டில் ஒரு முத்துராமன் இருந்தால் அக்கா வீட்டிலும் ஒரு முத்துராமன் இருப்பான். பெண்பிள்ளையாக இருந்தால் முத்துச் செல்வியோ முத்துலக்ஷ்மியோ இருப்பார்கள். அவ்வளவு ஆசையாக பெயர் வைத்துவிட்டு அதே பெயரில் கூப்பிட மாட்டார்கள். துணைக்கு ஒரு பட்டப் பெயரும் இருக்கும். 


வீட்டுக்கு வந்த மருமகள்கள் மாமனார் பெயரைச் சொல்லிக் கூப்பிட மாட்டார்கள். மரியாதைக் குறைவாம்.

பெரிய அண்ணனின் மகன் பெயர் முத்துராமன். பெரிய மதினியோ சிவாஜி கணேசனின் ரசிகை. அதனால் அந்த நேரத்தில் வெளிவந்த ”வசந்த மாளிகை” படத்தின் சிவாஜி பெயரான “ஆனந்த்” என்ற புனைபெயரைச் சூட்டி மகனை இன்றளவும் அப்படியே கூப்பிட்டு வருகிறார்கள். இன்னொரு மதினி, அக்கா மகன் முத்துக் கிருஷ்ணன்  என்ற பெயரை ”இஸ்மாயில்” என்றே கூப்பிடுவாங்க. அவன் அவ்வளவு கலராக இருப்பான். நாங்களெல்லாம் கொஞ்சம் பனைமரம் கலரில்தான் இருப்போம். அதனால் அவனுக்கு மதம் மாறாத பெயர் மாற்றம் கிடைத்தது.

அதே பணியில்தான் தாத்தா பாட்டி பெயர் வைக்கப் பட்டவர்களெல்லாம் ரெண்டு பெயருடன் “அந்நியன்” மாதிரி அலைந்து கொண்டிருப்பார்கள்.


 ராம்குமார் “துரை’’ ஆனான். மரகதக்கா “நல்லக்கா” ஆனாள். சிவகாமிநாதன் “செக்கன்” ஆனான். நயினார் அண்ணன்தான் பாவம். அவனுக்கு பெயர் வைக்கப்பட்ட தாத்தா பூந்திக் கடை வைத்திருந்ததால் அவன் “பூந்தி” ஆகிட்டான். சரஸ்வதி ”சச்சு” ஆனாள். நாராயணன் கூட “நானா” ஆகிவிட்டான்.என் பெயர் மட்டும்தான் மாறாமல் சுருங்காமல் ’தாணு” என்றே இருந்தது. 


அம்மாவைப் பெற்ற ஆச்சிக்கு சுசீந்தரம்தான் சொந்த ஊர். அங்குள்ள தாணு மாலையன் சுவாமி பெயரை பிள்ளைகளுக்கு வைப்பார்கள். பொதுவாக ஆண்பிள்ளகள்தான் ”தாணு” என்று பெயரிடப் படுவார்கள். என்ன காரணத்தாலோ எங்க ஆச்சிக்கு அந்தப் பெயரை வைத்துவிட்டார்கள். குடும்ப வழக்கப்படி இறங்கு வரிசையில் 

கடைக்குட்டியான எனக்கு ஆச்சி பெயர் சூட்டப்பட்டது. ஆண் பெயர் சூட்டப்பட்ட பெண்கள் வரிசையில் நானும் இணைந்தேன். எனக்கு முன்னால் அந்தப் பெயர் சூட்டப் பட்டவர்கள் எல்லாம் நாளடைவில் அதைத் தாயம்மாள் என்று மாற்றிக் கொண்டு விட்டதால், நான் மட்டுமே அதே பெயரில் இருந்தேன். அதனால் தாணு ஆச்சிக்கு என் மேல் கொள்ளைப் பிரியம். நிறைய சலுகைகளும் தின்பண்டங்களும் எனக்கு மட்டும் ஸ்பெஷல். என்னை யாரும் திட்டவோ அடிக்கவோ விட மாட்டார்கள். அதனால் நான் கொஞ்சம் அடங்காமலே வளர்ந்துவிட்டேன். 

 இடையிடையே கம்யூனிஸ்ட் வீட்டில் 

கடவுள் பெயர்களும் நடமாடும். சரஸ்வதி பூஜையன்று பிறந்த

அக்கா சரசுவதி ஆனாள். சுதந்திர தினத்தன்று பிறந்தவளுக்கு சுதந்திர தேவி என பெயர் வைக்க முயன்று சூழ்நிலை 

காரணமாக சுடலை வடிவு ஆனாள், வடிவு 

ஆச்சி பெயர் வரிசையில் வெயிட்டிங் போலும்.


எங்க அப்பா பெயரை எல்லா வாரிசுகளின் பெயரிலும் சேர்த்து வைத்தவர்கள், அம்மா பெயரான “நாகம்மாள்” என்ற பெயரை மட்டும் யாருக்குமே வைக்கவில்லை. சித்தி பெயரை வைத்து “ ஜெய பார்வதி” கூட உண்டு. ஆனால் அம்மா பெயரை யாருக்குமே வைக்கவில்லை. ஏனென்று இதுநாள் வரை எனக்கும் புரியவில்லை. ஆணாதிக்க சிந்தனை அவ்வளவாக இல்லாத எங்கள் குடும்பத்தில்கூட பெண்மையைப் போற்றும் பாங்கு தவறியது எப்படி என்று வியந்து கொண்டிருக்கிறேன்.


பெரியவர்களின் பெயர் இல்லாவிட்டால் கடவுள் பெயர்கள் மட்டுமே புழங்கிக் கொண்டிருந்த வீட்டில் கொஞ்சம் வித்தியாசமான பெயர்கள் மெதுவாக நுழைந்தன .அதைத் தொடங்கி வைத்தவன் நயினார் அண்ணன்தான் என்று நினைக்கிறேன். 


அண்ணனுக்குக் காண்டேகரின் எழுத்துக்கள் மீது மிகுந்த ஈடுபாடு உண்டு. அவரது  “கிரெளஞ்சவதம்” என்ற படைப்பில் வரும் திலீபன் என்ற கதாபாத்திரத்தின் மீது உள்ள வாஞ்சையால் ,தன் மகனுக்கு “திலீபன்” என்று பெயரிட்டான். அது கொஞ்சம் உருமாறி திலீப் குமார் ஆனது தனிக்கதை. ”முன்னிணையாகிய அன்றிலின் மோகங்கொள் ஆணினைக் கொன்றனை பன்னெடுங்காலம் வாழ்கலை வாழ்கலை வேடனே” என்ற காண்டேகரின் வரிகள் இன்னும் நினைவலைகளில் மிதக்கிறது. பாரதியாரின்பால் கொண்ட காதலால் இரண்டாவது பெண் “கண்ணம்மா” ஆனாள். ”ஜோதி” என்ற மகளின் பெயருக்குக் கூட ஏதாவது காரணம் இருக்கும். தலைவர் ஜோதிபாசு அவர்கள் நினைவாகக்கூட வைத்திருக்கலாம். 


ரொம்ப காலத்துக்குப் பிறகு மதம் மாறி பெயர் மாற்றிக் கொண்டது நானாகத்தான் இருக்கும். திருமணத்தின் பொருட்டு கிறித்துவப் பெயர் ஏதாவது வைக்க வேண்டியிருந்தது. எனக்குப் பிடித்த பெயர் எதையாவது வைத்துக் கொள்ளும்படி எழில் கூறிவிட்டார்கள். எனக்கு நிறைய பெயர்கள் பரிச்சியம் இலாமல் இருந்தது. என்ன பெயர் தேர்வு செய்யலாம் என்று யோசித்தபோது சட்டென்று நினைவுக்கு வந்தது “ராஜ பார்வை” திரைப்படத்தின் நாயகி “நான்ஸி” தான். உரிய ஒப்புதலுடன் “நான்சி தாணு” ஆகிவிட்டேன்.  


ஈரோட்டில் நிறைய பேருக்கு என்னை நான்சி என்றுதான் தெரியும். இங்கு வந்த புதிதில் ”தாணு” என்ற பெயர் எனது கணவர் பெயர் என்று நினைத்தவர்கள் ஏராளம். கெஸட்டில் பெயர் மாற்றம் செய்ய விண்ணப்பித்தபோது எப்படியோ இனிசியல் காணாமல் போய்விட்டது. அதனால் பாஸ்போர்ட் பெறுவதில் ஏக சிக்கல் வந்தது. எப்படியோ முதல் பெயர் இல்லாமல் ( First Name Unknown) என்ற பட்டத்துடனேயே பாஸ்போர்ட்டும் வாங்கி , எல்லா நாடுகளையும் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறேன். ஆனால் நான்சி என்ற பெயர் மிகப் பிரபலமாக இருப்பதால் எல்லா ஏர்போர்ட்டிலும் எனக்கு சிக்கிரம் கிளியரன்ஸ் கிடைத்துவிடும். 


மகளுக்குப் பெயர் வைக்கும்போது ”ஆலீஸ்” என்று மாமியார் பெயரில் ஆரம்பித்தோம். ஒரு பைபிள் பெயர் சேர்க்க வேண்டுமென்று ”மரியா” சேர்த்தோம். ஆசைக்காக  ”ஜாஸ்மிதா” இணைந்து கொண்டது. அம்மாவைப் போலவே மகளுக்கும் இனிசியல் விடுபட்டுப் போனது. எந்த அப்ளிகேஷன் நிரப்பினாலும் , முழுப் பெயரும் கட்டங்களுக்குள் அடங்காமல் போய்விடும். அதனால் மகள் கடுப்பாகிப்போய் “ஜாஸ்மிதா” வை Surname ஆக மாற்றிக் கொண்டுவிட்டாள். ஆனாலும் குடும்பத்தில் எல்லோரும் அவளை அழைப்பது “ குட்டிம்மா”தான். 


இந்தத் தொந்தரவே வேண்டாமென்று மகனுக்கு “தாணு+எழில் சேர்த்து “தானியேல்” என்று ஒற்றைப் பெயராக வைத்தோம். அக்காவுக்கு மட்டும் மூணு பெயர் ,எனக்கு ஒண்ணுதானா என்று கேட்டு “ஜான்” என்ற பெயரை அடிக்கடி சேர்த்துக் கொள்ளுவான். 


இங்கு எல்லோரும் என்னை நான்சி என்றே கூப்பிட்டாலும், ஒரு சிலர் மட்டும் இன்னும் “தாணு’ என்றே வாய் நிறைய அழைப்பார்கள். திருமணத்திற்கு முன்பிருந்தே நண்பர்களாகியிருந்த பார்பரா, ராஜன் எல்லோரும் இன்னும் தாணு என்றே கூப்பிடுவாங்க. நெஞ்சில் நீங்கா நினைவுகளுடன் இருக்கும் அமரர்.தோழி நளினா , எப்பவுமே தாணுன்னுதான் கூப்பிடுவாங்க. 


 சமீபத்தில் கன்னியாகுமமரியில் நடந்த TvMC -  1977 Batch meet இல் காது நிறைய பழைய பெயரைக் கேட்டு மகிழ்ந்தாச்சு.  தாணாச்சி என்று எங்க வீட்டு வாண்டுகள் கூப்பிடும்போது நான்சியை விட தாணுவே பொருத்தமாகத் தெரிகிறது. தாணுஅக்கா, தாணுஅத்தை எல்லாம் தினமும் அலைபேசி மூலம் ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கும். 


தாணுவிலிருந்து நான்சியாக உருமாற மிக முக்கிய காரணம் அமரர். ராஜீவ் காந்தியின் படுகொலைதான். அதில் முக்கிய கொலையாளியான  ”தனு” அசப்பில் பார்க்க என்னைப்போன்றே இருப்பாள். கேர் கட், பெயர் பொருத்தம், உருவப் பொருத்தம், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக தென் தமிழக பேச்சு வழக்கின் ஒற்றுமை எல்லாம் சேர்ந்து தனுவின் சொந்தக்காரி போலவே இந்த தாணு பார்க்கப் பட்டாள்.  


அந்த சமயத்தில்தான் DGO படிக்க ஸ்டான்லி மருத்துவ மனையில் சேர்ந்தேன். கேலிக்காக என்னை அருகில் அழைத்து வயிற்றைத் தடவிப் பார்த்து பெல்ட் வெடிகுண்டு இருக்கிறதா என்று சோதித்த மேடம்கள் கூட உண்டு. அதுவரை பெயர் மாற்றம் கல்யாணத்தின் பொருட்டு மட்டுமே இருந்தது. இந்த வம்பே வேண்டாமென்று

உடனடியாக கெஸட்டில் பதிவு பண்ணி நான்சி தாணுவாக முழுவதுமாக மாறிவிட்டேன். 


என்ன பெயர் வைச்சாலும், எவ்வளவு அழகான பெயராக இருந்தாலும், கூப்பிடுறவங்களைப் பொறுத்துதான் பெயர் விளங்கும். சிவகாமிநாதன் என்பது ரெண்டாவது அண்ணன் பெயர், ஆனால் அது செக்கன் என்ற பட்டப்பெயரால் மறந்தே போகப் பட்டுவிட்டது. அண்ணன் கிராம நிர்வாக அதிகரியாக திருச்செந்தூர் அருகில் வேலை பார்த்து வந்தான். எழிலின் தம்பியும் அவன் மனைவியும் ஒரு மனை பத்திரப் பதிவிற்காக தாலுகா ஆபீஸ் போயிருந்தார்கள். அண்ணன் அங்கு வேலை செய்ததால், அவனின் உதவியைப் பெறத் தேடியிருக்கிறார்கள். 


அங்கு வேலை செய்பவர்களிடம் Mr. செக்கன் VAO , எங்கே இருக்கிறார் எனக் கேட்டிருக்கிறார்கள். அந்த மனிதர் இவர்களை முறைத்துப் பார்க்க, மரியாதையின்றித் தவறுதலாக பெயரைச் சொல்லிவிட்டோம் என்று நினைத்து , ”காதலிக்க நேரமில்லை” சினிமாவில் 'அசோகரு உங்க மகரா' என பாலையா கேட்ட தொணியில் மறுபடியும் Mr. செக்கார் இருக்கிறாரா என்று நீட்டி முழக்கிக் கேட்டு திட்டு வாங்கிட்டு வந்திருக்கிறார்கள். செக்கண்ணன் என்றே அழைக்கக் கேட்டு அதுதான் அண்ணனின் உண்மையான பெயர் என்று நினைத்ததால் வந்த குழப்பம். 


பேச்சுக்குப் பேச்சு வீட்லே, பேரைக் கெடுத்திடாதேன்னு அப்பாக்கள் வசனம் பேசுவாங்க. இந்த மாதிரி பெயர் மாறிப் போறதைத் தான் சொல்லியிருப்பாங்க போலிருக்கு. ஒரு பெயர் படுத்தும் பாடு இவ்வளவு இருக்கு! இந்த வம்பே வேண்டாம்னு அடுத்த நூற்றாண்டில் பெயர்களே அற்றுப் போய் ,சீரியல் நம்பர் கொடுத்து கூப்பிட்டாலும் கூப்பிடலாம்.

அலை-57

 அலை-57

 “மருத்துவக் கண்காட்சி”

நாங்க இரண்டாம் ஆண்டு படித்துக் கொண்டிருந்த போது மருத்துவக் கண்காட்சி (Medical Exhibition) நடைபெற்றது. பதினைந்து நாட்களுக்கும் மேலாக நடந்தது. சுத்துப்பத்து ஊர்களில் இருந்தெல்லாம் பொதுமக்கள் நிறையபேர் வந்து சென்றதால் திருவிழா போல் நடந்தது. . வாழ்க்கையில் மறக்கமுடியாத சில அனுபவங்களில் அந்த கண்காட்சி நாட்களும் அடக்கம். இன்று நினைத்தாலும் பசுமையான நினைவுகளைத் தந்த நாட்கள். 


ஒவ்வொரு வருட மாணவர்களையும் வெவ்வேறு பகுதிகளுக்கு பிரித்து அனுப்பினார்கள்.

அனாடமி தியேட்டருக்கெல்லாம் எங்களுக்கு முந்தின வகுப்பு மக்களே சரியாக இருந்ததால் எங்களை முதல் வருட பரிசோதனைக் கூடங்களுக்கு அனுப்பிவிட்டார்கள். எங்களுக்கு அதில் கொஞ்சம் வருத்தம்தான். உறவினர்கள் நண்பர்கள் எல்லோரும் வரும்போது அனாடமி தியேட்டரில் காண்பிக்க நிறைய விஷயங்கள் இருந்தது. பிறவி ஊனமான குழந்தைகள், ஒட்டிப் பிறந்த குழந்தைகள் என ஏகப்பட்ட ஆர்வத்தைத் தூண்டும் பொருட்கள் நிறைய இருக்கும். முதலாண்டு வகுப்புகள் வறட்டுதனமான பிஸிக்ஸ், கெமிஸ்ட்ரின்னுதான் இருக்கும் என்று  சோர்வாக ஏற்றுக்கொண்டோம்.


நானும் உஷாவும் கெமிஸ்ட்ரி லேப் போய்ச் சேர்ந்தோம். உஷா எப்பவுமே ரொம்ப ஜாலியாகவும் கோமாளித் தனமாகவும் இருப்பாள். அவளுடன் இருக்கும்போது நேரம் போவதே தெரியாமல் கலகலப்பாக இருக்கும். அதனால் ஓரளவு மனதைத் தேற்றிக் கொண்டு வேலைகளில் ஈடுபட ஆரம்பித்தோம். கண்காட்சி ஆரம்பிப்பதற்குச் சில நாட்களுக்கு முன்பிருந்தே ஆயத்த வேலைகள் தொடங்கிவிட்டன.  கெமிஸ்ட்ரி லேபில் இருந்த டெஸ்க் , பெஞ்சுகள் எல்லாம் அகற்றப்பட்டவுடன் அந்த இடமே விசாலமான ஹாலாக மாறிவிட்டது. இடங்கள் வரையறுக்கப்பட்டு வெவ்வேறு ஸ்டால்களுக்கு இடம் ஒதுக்கப்பட்டது.


வாலண்டியர்களும் ஆசிரியர்களும் சேர்ந்து வேலை செய்ததால் சீக்கிரமே ஸ்டால்கள் ரெடியாக ஆரம்பித்தன. பரூக் சாருடன் சேர்ந்து மற்ற ஆசிரியர்களான பாபனாசம், செல்வசேகரன் மற்றும் சத்யமூர்த்தி  என்ற நால்வர் அணி அந்த இடத்தையே கனவுக் கோட்டையாக மாற்றிவிட்டார்கள். இந்த விஷயங்களுக்கு எல்லாம் நாம படிச்ச கெமிஸ்ட்ரி தான் அடிப்படை என்பதையே நம்ப முடியாத அளவுக்கு  வித விதமான ஸ்டால்கள் உருப்பெற்றன. ஒவ்வொரு பொருளை கொண்டு வைக்கும் போது எதற்கு என்றே தெரியாமல் வைப்போம். அது வடிவம் பெறும் போது ஆச்சரியத்துடன் மூக்கில் விரலை வைப்போம். 


பாபனாசம் சார்கிட்டே கொஞ்சம் பயம் கலந்த மரியாதை  இருக்கும். ஆனால் கண்டிப்பான அவரின் போக்குதான் எல்லோரையும் ஒழுங்கு படுத்தும். சத்யமூர்த்தி சார் அப்போதுதான் கல்லூரிப் படிப்பு முடித்துவிட்டு வந்திருந்ததால், புதுவிதமான உத்திகளைக் கொண்டு சிறப்பான ஸ்டால்கள் நிறைய உருவாக்கிவிட்டார். கெமிஸ்ட்ரி லேபின் போரடிக்கும் தன்மையைப் போக்கி புதுமையான அம்சங்களைச் சேர்த்தது அவர்தான். அதனால் ஆரம்பத்தில் போரடிக்கும் என்று நினைத்திருந்த கெமிஸ்ட்ரி லேப் எங்களுக்கு சொர்க்கமாகிப் போனது.


எல்லா ஏற்பாடுகளும் செய்து கொண்டிருந்த போது திடீரென ஒருநாள் துணிக்கடை பொம்மை ஒன்று கொண்டுவந்து வைத்தார்கள். ஒருவேளை வரவேற்புக்காக இருக்கும் என்று நினைத்துக் கொண்டோம். ஆனால் அதை ஸ்டாலுக்கு உள்ளேயே கொண்டு வைத்தபோதுதான் அதன் முக்கியம் புரிந்தது. கலக்கலான ஸ்டாலுக்கு சொந்தக்காரி அந்த அம்மா. “தொட்டால் சிவப்பது மலரா மங்கையா” என்பது அதன் பேனர். அதிலுள்ள வாலண்டியர்ஸ் மிகச் சிறப்பாக விளக்குவார்கள். ஆண்கள் தொட்டவுடன் அந்தப் பதுமையின் கன்னங்கள் சிவக்கும். பெண்கள் தொட்டால் ஒரு பாதிப்பும் இருக்காது. அதனால் அதைச் சுற்றி ஆண்கள் கூட்டம் முண்டியடித்துக் கொண்டிருக்கும்.


பொம்மையின் காலடியில் ஒரு ப்ளாஸ்டிக் குடுவையில் பொட்டசியம் பெர்மாங்கனேட் என்ற திரவம் நிரப்பப் பட்டிருக்கும். அதிலிருந்து ஒரு மெல்லிய குழாய் ஆடைகளின் ஊடே மறைத்து முதுகுப் புறமாகக் கொண்டு செல்லப்பட்டு காதின் பின் பக்கம் பொருத்தப்பட்டிருக்கும். ஆண்கள் தொடும்போது மட்டும் குடுவையைக் காலால் அமுக்குவார்கள். திரவம் பொம்மையின் கன்னங்களில் படர்ந்து சிவப்பாகும். பெண்கள் தொடும்போது அமுக்க மாட்டார்கள். அதில் நிற்கும் வாலண்டியர்ஸ் கேலி கிண்டல்களுடன் கன்னத்தைச் சிவக்க வைக்கும் போது ஏக தமாஷ்தான். 

 

நாங்கள் கன்னம் சிவக்கும் பொம்மையை ஒட்டியே இருந்தோம். ஒரு தட்டு நிறைய பூக்களாக அடுக்கப் பட்டிருக்கும். ஆண்கள் அதைத் தொட்டால் சிவக்கும் வண்ணம் பூக்களுக்கு இடையிலும் ட்யூப்கள் சொருகப்பட்டிருக்கும். வேண்டுமென்றே பொம்மையையும் பூக்களையும் மாறி மாறி தொட வைத்து விளையாட்டு காட்டுவோம். எப்பவும் ஆண்கள்  கூட்டம் அங்கேயே தங்கிவிடும். 


இன்னொரு பக்கம் கூரையிலிருந்து தண்ணீர் குழாய் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. அங்கே இங்கே சம்பந்தா சம்பந்தம் இல்லாமல் பொருட்கள் அடுக்கப்பட்டிருந்தன. ஆனால் கண்காட்சிக்கு முன்னர் அனைத்தும் உருமாறி பெயர் மாறி அசத்தலாக மாறிவிட்டது. கூரையிலிருந்து தொங்கிய பைப்பிலிருந்து தண்ணீர் கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. எங்கிருந்து அந்த குழாய்க்கு தண்ணீர் வருகிறதென்றே தெரியாது. அதன் ரகசியம் எப்படி என்று விளக்கிச் சொல்லப் பட்ட பின்புதான் புரிந்தது. 


அதே விஷயத்தை 40 ஆண்டுகளுக்குப் பின் அமெரிக்காவின் லாஸ் ஏஞ்சல்ஸில் ”Believe it or Not” மியூஸியத்தில் பார்த்தபோது புளகாங்கிதப் பட்டுப்போனேன். பின்பக்கத்தின் பளீரொளி (FLASH-Back) கடல் கடந்து போனாலும் கல்லூரிக்கு அழைத்துப் போய்விட்டது. பொருட்காட்சிக்கு வந்தவர்கள் அனைவரையும் ஈர்க்கும் விஷயமாக அந்த “ஆகாய கங்கை” இருந்தது. 


மலரும்,மங்கையும், கங்கையும் எங்கள் அரங்கத்திற்கு மெருகு சேர்த்தன. இதெல்லாம் போக வித விதமான உப்புகளைக் கொண்டு கலர் கலராக நிறைய ஸ்டால்கள் இருந்தன. ஒவ்வொருவரும் அவரவர் திறமைக்கேற்ப கூட்டத்தை மயக்கிக் கொண்டிருந்தனர்.

எங்க லேப் தவிர மற்ற அரங்குகளையும் அப்பப்போ போய் சுற்றி பார்த்துவிட்டு வருவோம். வகுப்பறையில் பார்த்திராத அரிய ஸ்பெசிமன்கள் (specimen) கூட அனாடமியில் வைக்கப்பட்டிருந்தன.


 மருத்துவ மாணவர்கள் என்பதால் எலும்புக் கூடுகளை வைத்து நிறைய அற்புதமான அரங்குகள் அமைத்திருந்தார்கள். உருகும் மனிதன் (MELTING MAN) அதில் ஒன்று. எழில் வகுப்புத் தோழர் மோகன் என்பவர் அதற்கு பொறுப்பாளராக இருந்ததாக ஞாபகம். அவர் பெயரே மந்திரவாதி மோகன் என்பதுதான். நிறைய வார்த்தை ஜாலங்களுடன் விளக்கமும் சொல்வதால் எப்போதும் அரங்கம் நிறைந்தே இருக்கும். 


நிலைக்கண்ணாடிகளைக் குறுக்கும் நெடுக்குமாக அமைத்து ,விளக்குகளை ஒளிர விட்டும் அணைத்தும் ஜாலம் செய்யும் நிகழ்ச்சி. ஒருபுறம் நின்றுகொண்டிருக்கும் மனிதன் படிப்படியாக உருகி, எலும்புக் கூடாவதுதான் க்ளைமாக்ஸ். பொதுமக்களுக்கு எலும்புக்கூடு பார்ப்பதே தனி சுவாரஸ்யம். அதிலும் மனிதன் உருகி எலும்புக் கூடாவது ரொம்ப பெரிய விஷயம். திறந்த வாய் மூடாமல் அதிசயமாகப் பார்த்தவர்கள் அநேகம். நாங்களும் அதில் உண்டு. எலும்புக்கூடு பழகியதுதான் என்றாலும் அந்த செய்முறை புதிது.


இன்னொரு அரங்கில் எலும்புக்கூடு நடனம் ( Skeleton Dance) இருந்தது. ரெண்டுமூணு எலும்புக் கூடுகள் இசைக்கேற்ப நடனமாடுவதைப் பார்த்தால் கல்லூரியில் இருக்கிறோமா கல்லறைத் தோட்டத்தில் இருக்கிறோமா என்றே சந்தேகம் வந்துவிடும். மயிர்க்கூச்செறியும் அளவு த்ரில்லாக இருக்கும். சில நேரங்களில் குழந்தைகளின் அழுகுரல் இசையையும் மீறி ஒலிக்கும். 


அவற்றிற்கெல்லாம் முத்தாய்ப்பு வைப்பதுபோல் எலும்புக்கூடுகளின் திருமணம் (Skeleton Marriage) கீழ் தளத்தில் பயோ கெமிஸ்ட்ரி விரிவுரை அரங்கில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. அவ்வளவு பெரிய அரங்கில் அத்திருமணம் அமைக்கப்பட்டிருந்த விதம் இன்று நினைத்தாலும் வியப்பாக இருக்கிறது. தொழில் நுட்பம் அவ்வளவாக வளர்ந்திராத காலகட்டம். பொறியாளர்களோ டெக்னீஷியன்களோ இல்லாமல் மருத்துவ மாணவர்கள் மட்டுமே முயன்று வடிவமைத்திருந்தார்கள். Dr. ஜெயகர், பிராயன் சக்ரவர்த்தி, இன்னும் பெயர் மறந்துவிட்ட சில சீனியர்களின் அயராத உழைப்பில் அற்புதமாக நடந்தது. எங்க வகுப்பு ஆண்ட்ரூவைக்கூட அந்த அரங்கில்தான் பார்த்த மாதிரி நினைப்பு வருது.


கல்யாணப் பெண், மாப்பிள்ளை, புரோகிதர் எல்லோருமே எலும்புக் கூடுகள்தான்.மணவறை, அக்கினிக் குண்டம் எல்லாம் தத்ரூபமாக இருக்கும். குண்டத்தில் நெருப்பு எரிவது கூட அம்சமாக செய்திருந்தார்கள். அதிலும் க்ளைமாக்ஸில்  வில்லன் அரங்கத்தின் பின்னாலிருந்து பாய்ந்து வரும் காட்சி எங்களையே அலற வைத்திருக்கிறது. பார்வையாளர்களின் பெஞ்சுகளுக்கு நடுவிலுள்ள இடைவெளியில் வாட்டமான இரும்புக் கம்பியில் தொங்க விடப்பட்டிருக்கும் வில்லன், சரியான சமயத்தில் அந்தக் கம்பியில் சறுக்கிக் கொண்டு வரும் சத்தமும் அசைவும் இப்போது நினைத்தாலும் திடுக்கிட வைக்கிறது. புரோகிதர் மந்திரம் சொல்ல பின்னணி இசை ஒலிப்பதிலிருந்து, தேங்காய் உடைக்கும்போது வரும் சத்தம் வரை ஒலி அமைப்புகள் அனைத்தும் சூப்பராக ஒருங்கிணைக்கப் பட்டிருந்தன.


அந்த சறுக்குக் கம்பியைக் கட்டிக் கொண்டிருக்கும் போது ஓரிரு முறை அந்த அரங்கினுள் எட்டிப் பார்த்திருக்கிறோம். ஆனால் காயலான் கடைபோல் கிடந்தது. கண்காட்சியின் போது கல்யாண வைபோகமாக மாறிவிட்டது. இது போன்ற சிறப்பு அரங்கங்களுக்கு இலவச அனுமதி கிடையாது. நுழைவுச் சீட்டு வாங்க வேண்டும். நாங்கலெல்லாம் வாலண்டியர் அடையாள அட்டை போட்டிருந்ததால் எத்தனை தரம் வேண்டுமென்றாலும் பார்க்கலாம். எழிலும் அந்த அரங்கில்தான் இருந்தாங்களாம். பின்னால் சொல்லக் கேள்வி. தெரியாததால் கடலை போடும் வாய்ப்புகள் தப்பிவிட்டது -“வடை போச்சே”!!


எங்கள் கல்லூரியின் மூன்று தளங்களிலும் எல்லா அறைகளிலும் ஏதாவது ஒரு அரங்கம் ஏற்பாடு செய்யப் பட்டிருந்தது. சில போரடிக்கும், சில அறிவார்த்தமாக இருக்கும். ஆனாலும் கண்காட்சி பார்க்க வருபவர்கள் முழு அரங்குகளையும் ஒரு நாளில் பார்த்து முடிக்க முடியாது. எங்கள் கல்லூரியைச் சுற்றி ஏகப்பட்ட ஆர்ட்ஸ் கல்லூரிகள் உண்டு. சேவியர்ஸ், ஜான்ஸ், சதக்கதுல்லா கல்லூரி மாணவர்களின் கூட்டம் வரும்போது பெண்களிடையே ஏகமாய் சலசலப்பு இருக்கும். சாரா டக்கர் கல்லூரி, இக்னேஷியஸ் கான்வெண்ட் மாணவிகள் வரும்போது மாணவர்களிடையே அதிக உற்சாகம் வரும்.


கண்காட்சிக்கென சிறப்பு பேருந்துகள் எல்லாம் விட்டிருந்தார்கள். கிராமப்புற பள்ளிகளிலிருந்து வரும் மாணவ மாணவியர் திரும்பிப் போகும் போது கண்டிப்பாக மருத்துவர் ஆகணும்னு ஆசையைத் தூண்டும் அளவுக்குக் கண்காட்சி சிறப்பாக நடந்தது. எல்லார் வீட்லேயிருந்தும் உறவு முறைகள் வரும்போது, நாங்களும் அவங்ககூட சுத்திப் பார்க்கக் கிளம்பிடுவோம். எங்க ஸ்டாலை நண்பர்கள் யாராவது பார்த்துக்குவாங்க. எங்க அம்மா எங்க கல்லூரிக்கு வந்த ஒரே தரம் அந்த கண்காட்சிதான்.


நாட்கள் சிறகு கட்டி பறந்தது என்றால் மிகையாகாது. கூட்டம் அதிகமாக வந்ததால் குறிப்பிட்ட நாட்கள் கடந்தும் நடந்து கொண்டிருந்தது. ஆனால் திடீரென்று ஏதோ காரணத்தால் திடுதிப்பென்று கண்காட்சியை நிறுத்திவிட்டார்கள். விதவிதமாக வதந்திகளும் சுற்றிக் கொண்டிருந்தன. எதுவானாலும் எங்கள் சந்தோஷம் தற்காலிகமாக முடக்கப்பட்டது. ஆனால் அந்த நினைவுகளோ இன்றும் பசுமையாகத் தொடர்கிறது.

அலை-56

 அலை-56

”நான் சிரித்தால் தீபாவளி” 

 ஒவ்வொரு வருடமும் தீபாவளியோடு இணைந்த இனிமையான அல்லது மறக்க முடியாத நினைவுகள் ஏதாவது இருக்கும். ஆனால் மருத்துவக் கல்லூரியில் சேர்ந்த பிறகு வந்த இரண்டாவது தீபாவளியும் மறக்க முடியாத நினைவுகளைத் தந்தது.


எங்கள் வகுப்புத் தோழி (நினைவில் வாழும்) ராமலக்ஷ்மிக்கு முதலாம் ஆண்டு முடியும்போதே திருமணமாகி இருந்தது. அவளது தாய் மாமாவைத்தான் திருமணம் செய்திருந்தார்கள். அவளைப் பார்க்க அவர் வரும்போதெல்லாம் நாங்களும் ஆஜராகி கலாய்ப்பது வழக்கம். நாங்கள் அனைவருமே அவரை மாமான்னுதான் கூப்பிடுவோம். 18 வயது முடிந்த உடனேயே நடந்த திருமணம். அவர் மதுரா கோட்ஸ் கம்பெனியில் மானேஜர் லெவலில் இருந்தார். ஸ்டடி ஹாலிடேஸில் அவள் விடுதியில் தங்கிப் படிக்கும்போதும் தவறாமல் ஆஜராகி விடுவார்.


நாங்கள் இரண்டாம் ஆண்டில் அடியெடுத்து வைத்த சமயத்தில் அவர்களது தலை தீபாவளி வந்தது. அவள் வகுப்புக்குள் நுழைந்ததிலிருந்து எல்லாருமாகச் சேர்ந்து கலாய்க்க வேண்டுமென்று ப்ளான் பண்ணி வைச்சிருந்தோம். அனாடமி லெக்சர் ஹாலில் தான் வகுப்புகள் நடக்கும்.  அவள் உள்ளே நுழைந்ததிலிருந்து கேலியும் கிண்டலுமாக களேபரப் படுத்திக் கொண்டு இருந்தோம்.


 எனது சத்தம் கொஞ்சம் தூக்கலாகவே இருக்கும். “உன் தலையைப் பார்த்தாலே தெரிகிறது, தலை தீபாவளின்னு” கூவாத குறையாக கேலிகள் பறந்தன. அதற்குள் ஆசிரியர் வந்துவிடவே, மீதியை விடுதியில் வைத்து பார்த்துக்கலாம்னு அடங்கிவிட்டோம். 


வகுப்பு முடிந்ததும் அரட்டைகளுடன் வெளியே வந்தபோது, வகுப்புத் தோழன் தில்லை ”தாணு! இங்கே வா” என்று கூப்பிட்டான். அகர வரிசையில் தாணு, தில்லை இரண்டும் அடுத்தடுத்து வருவதால் எங்களுக்குள் கொஞ்சம் பரிச்சியம் உண்டு. ஏதோ பாடம் சம்பந்தமாகப் பேசப் போவதாக நினைத்து அருகில் சென்றேன். முகமெல்லாம் சிவந்து ருத்ர மூர்த்தியாகப் படபடவென்று பேச ஆரம்பித்துவிட்டான்.   "என்ன நினைச்சுகிட்டு இருக்கே? தலை தீபாவளியா? தலையைப் பார்த்தாலே தெரியுதேன்னு சொல்லுறே. உன் தலையை எடுத்துடுவேன். ஜாக்கிரதை” என்று சம்பந்தா சம்பந்தம் இல்லாமல் கத்தி திட்டுகிறான். 


எனக்குத் தலையும் புரியலை, காலும் புரியலை. வகுப்புத் தோழர் தோழியர் நிறைபேர் சுத்தி நின்றிருந்தார்கள். ரொம்ப அவமானமாகப் போயிடுச்சு. எங்க வகுப்பு பசங்களை நான் சட்டை பண்ணுவதே கிடையாது.அதுவும் தில்லை மாதிரி படிப்ஸ் கோஷ்டிகள் பக்கம் தலையைக்கூடத் திருப்ப மாட்டேன். அவனைப் பத்தி நான் எப்போ பேசினேன்னு யோசிச்சுப் பார்த்தேன்.


அப்புறம்தான் ராமலக்ஷ்மியை நாங்கள்  கேலி பண்ணிக் கொண்டிருந்ததை, தன்னைப் பண்ணியதாகத் தப்பர்த்தம் எடுத்திருக்கிறான் என்று புரிந்தது. அவனும் அன்றுதான் சலூனுக்குச் சென்று சிகை அலங்காரம் செய்து வந்திருக்கிறான். அதைத்தான் நான் சுட்டிக்காட்டி கேலி பண்ணுவதாகப் புரிந்து கொண்டிருக்கிறான். 

எனக்கும் மூக்குக்கு மேல் கோபம் வந்துவிட்டது. யார் சலூனுக்கு போறாங்கன்னு பார்க்குற வேலை எங்களுக்குத் தேவையில்லாதது அது இதுன்னு  பதிலுக்கு நானும் கத்த அங்கே ஒரு பெரிய போர்க்காட்சியே அரங்கேறிவிட்டது.


 அனாடமி ப்ரஃபஸரின் அறை அருகில் நடந்த சண்டை என்பதால் உடனடியாக ஆசிரியர்களுக்கு செய்தி போய்,உடனேயே விசாரணைக் கமிஷன் அமைக்கப் பட்டது. ஹுசைன் சார் தான் எங்களை விசாரித்தார். நாங்களெல்லாம் அப்போது பெண் விடுதலை, புரட்சின்னு ஏகமாகப் பேசிகிட்டு அலையிற ஆட்கள். அதனால் ஒரு ஆண் என்னைத் தவறாகத் திட்டியதற்கு தோழிகளும் சேர்ந்து பொங்கி எழுந்துவிட்டோம். 

ஹுசேன் சார் பாடுதான் ரொம்பத் திண்டாட்டம் ஆகிவிட்டது. தில்லை வகுப்பின் முதல் மாணவன், நன்கு படிக்கக்கூடியவன். எந்த வம்புக்கும் போகாத ஆள். தவறான புரிதலால் என்னைத் திட்டியது அவன் தவறுதான் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்ததால் எப்படி சமாளிப்பது என்று குழம்பிவிட்டார்.


நாங்களும் விடுறதா இல்லை. ஆண்பிள்ளை என்பதால் என்ன வேண்டுமானாலும் பேசலாமா? நீ வா போ என்று ஒருமையில் பேசியது எப்படி? பதிலுக்கு நானும் அப்படி பேசியிருந்தால் எப்படி இருக்கும்? இந்த ஆண்களுக்கே ரொம்பத்தான் மிதப்பு. எப்பப் பார்த்தாலும் பெண்களெல்லாம் அவர்களைப் பற்றியே பேசுவதாக நினைப்பு. நாங்களெல்லாம் இவங்களைக் கண்டுக்குறதே இல்லை. எப்படி தலையை எடுத்துடுவேன்னு சொல்லலாம், என்றெல்லாம் சரமாரியாகக் கேள்விக் கணைகளைத் தொடுத்து போராட்டத்துக்கு ரெடியாகிவிட்டோம். சார்தான் தன்மையாகப் பேசி சமாதானப் படுத்தினார். 


ஆனால் அதன் பிறகு நானும் தில்லையும் நல்ல நண்பர்கள் ஆகிவிட்டோம். இன்றைக்கு வரை எனது வகுப்புத் தோழர்களில் எனக்கு மிகவும் நெருங்கிய தோழர் தில்லைதான். கலகத்திற்குப் பிறகு வரும் நட்பு நிலையானது. பிரிக்க முடியாதது.


சாதாரண எண்ணெய்க் குளியல் எப்படி ஒரு பிரச்னையை உண்டக்கி விட்டது. அதுக்குப் பிறகு யாருக்குக் கல்யாணம் ஆனாலும் தலை தீபாவளி வாழ்த்துக்கள் சொல்றதே இல்லை. எதுக்கு வம்பு. அன்னைக்கு முழுக்க விடுதியில் அனைவரும் கூடிக்கூடி இது பற்றியே பேசிக் கொண்டிருந்தோம். எப்படியாவது அந்த கோஷ்டிகளை மட்டம் தட்டணும்னு முடிவெடுத்துகிட்டோம். பிரசவ வைரக்கியம் மாதிரி கொஞ்ச நாள் கழிச்சு அது மறந்து போய்விட்டது தனிக்கதை. அனாடமி தியேட்டரில் நானும் தில்லையும் ஒரே மேஜையில் எதிர் எதிரே அமர்ந்து உடற்கூறு அறுவை செய்யும் போது இது போன்ற சின்னச் சின்ன சண்டைகளெல்லாம் மறந்தே போய்விட்டது.


அனாடமி தியேட்டரில் கற்றுக் கொண்ட பாடங்கள் அநேகம். முதல் முறை நுழையும் போது மூக்கை துளைத்த பிணவாடை நாட்கள் செல்லச் செல்ல பழகிப் போய்விட்டது. பார்மலின் நிரப்பப்பட்ட தொட்டியிலிருந்து எடுத்து வகுப்புகளுக்காக மேஜைகளில் சாத்தப்பட்டிருக்கும் CADAVERS ஐப் பார்த்து பயந்தவர்களும், வாந்தி எடுத்தவர்களும் பின் நாட்களில் மிகப்பெரிய அறுவை சிகிச்சை நிபுணர்கள் ஆகியிருக்கிறார்கள். முதல் முதலில் SCALPEL  எடுத்து போட்ட கீறல் உயிரற்ற உடலின் உள்ளங் கையில்தான்.


 எனக்கு அனாடமி ரொம்ப பிடித்த பாடம். நரம்புகளும் ரத்த நாளங்களும் நமது உடம்பிலும் இப்படித்தானே  வளைந்து பிரிந்து செல்லும் என்பதை உணரும்போது பிரமிப்பாக இருக்கும்.

மொத்த வகுப்பையும் மூன்று பிரிவுகளாகப் பிரித்து விடுவார்கள். நாங்கள்  ‘C’ BATCH இல் வருவோம். அனாடமி மட்டும் எல்லோருக்கும் ஒருங்கிணைந்த வகுப்பு. காலையில் முதல் வகுப்பே அதுதான். வெள்ளை கோட் போட்டுக் கொண்டுதான் உள்ளே போக வேண்டும். அதை வாங்குவதற்கும், DISSECTION SET  வாங்குவதற்கும் அலப்பறை பண்ணி பெரிய படம் காட்டுவோம். ஏதோ OPEN HEART SURGERY  பண்ணப் போறது மாதிரி அலட்டல். ஆனால் கோட் போடாமல் போனால் நாமும் பிணவாடை வீசுவோம். முதலில் எல்லாம் தினமும் கோட் துவைக்க வேண்டும் போல் தோணும். அப்புறம் நாட் கணக்கில், வாரக் கணக்கில் துவைக்காமலே அதே கோட் போடப் பழகிவிடும்.


முதலில் உள்ளங் கையிலிருந்துதான் உடற்கூறு தொடங்கும். ஒரே உடம்பின் இரண்டு கைகளில் இரண்டு க்ரூப் இருப்போம். என்னுடன் சூரியகாந்தி, சொர்ணம், விசாலாட்சி ,விஜி, உஷா ஆகியோர் இருந்ததாக நியாபகம். ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியை உடற்கூறு செய்யுமாறு சொல்லியிருப்பார்கள். கன்னிங்காம் புத்தகத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் முறைகளைப் பின்பற்றி செய்து முடித்துவிட்டு ஆசிரியரைக் கூப்பிட வேண்டும். ஹுசேன் சார், மணி சார், காஞ்சனா மேடம் மூவரும் மேற்பார்வை செய்து விளக்கம் சொல்லுவார்கள். 

அப்போதெல்லாம் கையுறை, முகக் கவசம் எதுவும் கிடையாது. வெறும் கையில் அறுக்க வேண்டும். உஷா சரியான கேடி. ஒருநாள் கூட கையால் bodyஐத் தொட்டிருக்க மாட்டாள். ஆனால் DISSECTION முடிந்ததும் சாரைக் கூப்பிட மட்டும் முதல் ஆளாகப் போயிடுவாள். ஹூசைன் சார் வந்தால் திட்டாமல் பொறுமையாகச் சொல்லித் தருவார். மணி சார் வந்தால் தெளிவாக சொல்லித் தருவார். காஞ்சனா மேடத்துக்கு ஏக டிமாண்ட்டாக இருக்கும். பசங்க ஓடி ஓடிப்போய் மேடத்தைக் கூட்டிட்டுப் போயிடுவாங்க. அனாடமி ப்ரொஃபஸர் எப்போதாவது வந்து மேலோட்டமாக பார்த்து செல்வார். 


அனாடமி தியேட்டர் நல்லா வெளிச்சமாகவும், உயர்ந்த மேற்கூரையுடனும் விசாலமாக இருக்கும். சுமார் ஒன்றரை வருடங்கள் அனாடமி வகுப்புகள் இருந்தது. மருத்துவப் படிப்பில் மிக நீண்ட காலம் தவறாமல் சென்ற ஒரே இடமும் அதுதான். ஒவ்வொரு அவயமாக அறுவை செய்து பார்க்கப் பார்க்க மருத்துவராகும் தகுதியும் கூடிக் கொண்டே வந்தது. இடையிடையே சின்னச் சின்ன குறும்புகளும் கிளு கிளு நிகழ்ச்சிகளும் நடக்கும். மார்பகப் பகுதி, பிறப்பு உறுப்பு பகுதிகளைக் கூறாயும் போது அது சம்பந்தப்பட்ட ஸ்பெஷல் ஜோக்குகளும் சபையில் அரங்கேறும். 


வகுப்பு முடிந்து வெளியில் வந்து கைகழுவும் போது பார்மலின் நாற்றம் கைகளை விட்டுப் போகவே போகாது. எத்தனை முறை சோப்பு போட்டாலும் கைகள் நாறிக் கொண்டே இருக்கும். மதிய சாப்பாடு சாப்பிடும் போது கூட அதன் வாசனைக் குமட்டலைத் தரும். ராகிங் சமயங்களில் அனாடமி தியேட்டரிலிருந்து உடலுறுப்புகள் எடுக்கப்பட்டு பயம் காட்ட உபயோகிக்கப் பட்டதாக சீனியர்கள் நிறைய கதைகள் வேறு சொல்லுவார்கள். அதனால் ஆரம்ப நாட்களில் கெட்ட கனவுகள் வந்து தூங்க விடாமல் பயம் காட்டும். கழிவறை செல்லக்கூட துணைக்கு யாரையாவது அழைத்துச் செல்லும் அளவுக்கு மன பிராந்தி அதிகம் வரும். 


பயம், நாற்றம், அருவருப்பு எல்லாம் முதலில் இருந்தாலும் போகப் போக பழகிப் போய், கல்லூரி வாழ்க்கையில் மிகவும் பிடித்த இடங்களில் அனாடமி தியேட்டரும் ஒன்றாக மாறிப் போனது.


(வகுப்புத் தோழர்களை ஒருமையில் அழைத்திருப்பதைத் தவறாக நினைக்க வேண்டாம். 44 வருடங்களுக்கு முன்பு அறியாப் பருவத்தின் நிகழ்வுகளை அதே Feel உடன் சொல்லியிருக்கிறேன்)

அலை-55

 அலை-55

“நான்கு முதல் எண்பத்து நான்கு வரை”


ஏதோ சினிமா படத் தலைப்பு மாதிரி இருக்குதா?. எங்கள் குடும்ப கூடுகையின் கருத்தாக்கம்தான் இது. சரஸ்வதி பூஜை ஆயுத பூஜை எல்லாம் முடிந்த பிறகு நடந்த “முத்துக்கள்” குடும்பத்தின் ஆரவார பூஜை. நினைவலைகளில் மட்டுமே நீந்திக் கொண்டிருந்த என்னை நிகழ்வலைகளில் மூழ்க வைத்த ஆர்ப்பாட்டமான பூஜை. 


குடும்பத்தின் Zoom meeting களில் பேசிக் கொள்வது சந்தோஷமாக இருந்தாலும் நேரில் கூடிகொண்டாட வேண்டும் என்ற ஆவல் எல்லோருக்கும் ஏற்பட்டதால் நிகழ்ந்த இனிய கூடுகை.

லாக்-டவுண் ஓரளவு தளர்த்தப் பட்டதும் ஊர் சுற்ற எங்கு செல்லலாம் என்பதுதான் முதல் யோசனையாக வந்தது. அதையே ”மாத்தி யோசி”ன்னு உல்டா பண்ணிப் பார்த்தபோது பிள்ளையார் மாதிரி குடும்பத்தைச் சுற்றினால் உலகத்தையே சுற்றுவதற்குச் சமம் என்ற ஞானோதயம் வந்தது. அதன் பிறகு அதைச் செயலாக்க நினைத்தபோது தம்பி நானாவும் மகள் ஆலீஸும் அதைச் செதுக்கிக் காவியமாக்கிவிட்டார்கள்.

பூஜையை ஒட்டிய விடுமுறை நாட்கள் எல்லோருக்கும் வசதியாக இருக்கும் என்பதால் அக்டோபர் 16 & 17 ஆம் தேதிகள் தேர்வு செய்யப்பட்டன. 


500 Pearls Family ( ஐநூற்று முத்துவின் வாரிசுகள்) ஒரு நூறையாவது எட்டிவிடும் முனைப்பில் இருப்பதால் எப்படியும் தேவையான கூட்டம் சேர்ந்துவிடும் என்பது நிச்சயம். அதனால் தனிப்பட்ட முறையில் யாருக்கும் அழைப்பு கிடையாது. “குடும்பம்” க்ரூப்பில் ஒரு மெசேஜ், Zoom Meeting இல் எல்லோரும் கலந்துகொள்ளும் படி ஒரு அறிவிப்பு, அவ்வளவுதான். அந்த முயற்சிக்கே 52 பேர் வருகை தந்து அமர்க்களப் படுத்திவிட்டார்கள். பஸ், புகைவண்டி, கார் என கிடைத்த வாகனத்தில் ஏறிவந்து அட்டகாசப் படுத்திவிட்டார்கள். 


சனி , ஞாயிறுதான் மெயின் கூடுகை என்றாலும்  வாய்ப்பு உள்ளவர்களை முன்னதாகவே வரச் சொல்லியிருந்ததால் செக்கண்ணன் திங்கள் அன்றே வந்துவிட்டான். அண்ணனும் தம்பியும் பேத்திகளுடன் சென்னையிலிருந்து வந்த நேரத்திலேயே அக்காவும் மதினியும் மருமகனும் பேரனும் ஆறுமுகநேரியிலிருந்து வந்து இறங்கிவிட்டதால் வியாழன் மாலை முதலே வீடு களை கட்டத் தொடங்கிவிட்டது. எந்த விழாவுமே ஒரு ஸ்பெஷல் பூஜையுடன் ஆரம்பிக்க வேண்டும் என்பதால் எங்க வழக்கப்படி சீட்டுக் கச்சேரியுடன் ஆரம்பித்தது. அருமை நண்பர் சோமுவும் சேர்ந்து கொண்டதால்  திசைக்கு இருவராக அமர்ந்து எட்டுபேர்  நாக் -அவுட் போட்டதுதான் முதல் விளையாட்டு. நள்ளிரவில் ஆலீஸ் வந்தபிறகு விளையாட்டுகள் NON-STOP  கொண்டாட்டமாகத் தொடர்ந்தது தனிக்கதை.


வெள்ளிக் கிழமை அன்று அடுத்தடுத்து batches மதியம், இரவு என்று வந்திறங்கியதால் வீடு ஹவுஸ்-புல். எங்க வீட்டுக்குள்ளேயே double-decker, triple-decker  போட்டு உருண்டுக்கணும், யாரும் ஹோட்டலில் தங்கக் கூடாது என்று ஏற்கனவே சொல்லியிருந்ததால் வீடு நிறைந்த உறவுகளும் மனம் நிறைந்த சந்தோஷமும் தளும்பிக் கிடந்தது. கீழே படுக்க முடியாத அக்கா, மதினி எல்லோருக்கும் tape- கட்டில்(camp-cots); தரையில் படுக்க மெத்தைகள் என்று ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. நர்ஸிங் ஹோமிலும் உள் நோயாளிகள் இல்லாததால் சிலபல பேர்களை அங்கும் தங்க வைச்சிட்டோம். ரெண்டு குடும்பம் மட்டுமே ஹோட்டலுக்கு போனாங்க. அதிலும் குட்டி வாண்டுகள் எங்க கூடவே தங்கிடுச்சுங்க.


ஒவ்வொரு வேளைக்கும் நாம சொல்ற மெனுவை ருசியாக செய்து அனுப்பும் நல்ல மெஸ் கிடைத்தது. வீட்டில் நிறைய பேர் சைவம் என்பதால் மொத்தமும் சைவமே சொல்லிவிட்டோம். ஆப்பரேஷன்களுக்கு இடையில் நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் எழில் ஏதாவது அசைவம் செய்து வைத்து  அசத்திட்டாங்க. எழில் தாத்தாவின் கைவண்ணத்தைக் குறி வைத்து வந்த பேரப் பிள்ளைகளுக்கு ஏக சந்தோஷம். 


எனக்கு முழு நேரமும் organize பண்ணும் வேலைகள் இருந்து

கொண்டே இருந்ததால் விளையாட்டுகள் அனைத்தும் நானாவும் ஆலீஸுமே பார்த்துக் கொண்டார்கள். அதற்குரிய பொருட்கள், rules, print-outs, stationaries  எல்லாம் அவர்கள் இரண்டு பேருமே சேகரித்துக் கொண்டு வந்துவிட்டார்கள். ஆலீஸும் ரோஹித்தும் ஒரு UNIT ஆக இணைந்து நடத்திய விளையாட்டுகளும் நிகழ்ச்சிகளும் பார்க்கப் பார்க்க மனநிறைவாக இருந்தது. நானாவுக்கு முத்துபாரதி துணைக்கு வர முடியாததால் laptop-உம் கையுமாகவே அலைந்து கொண்டிருந்தான். எல்லாவற்றையும் பக்காவாக பிரதி எடுத்து பிசிறின்றி நடத்தினான். 


பொடிசுகளெல்லாம் ஆலீஸையே சுற்றி வந்ததுபோல், YOUTH எல்லாம் டேனி கூட செட் ஆயிட்டாங்க. எண்பதுகளில் மூணுபேர், 60 வயது தாண்டியவர்கள் 6 பேர் இருந்தாலும் எல்லோரும் குழந்தைகளாக மாறிவிட்டார்கள். வயது வித்தியாசம் 4 முதல் 84 வயது வரை இருந்தாலும் எல்லோரும் ஒரே குடும்பமாக இணைந்து கொண்டாடி மகிழ்ந்தது மிகச் சிறப்பு. தனிப்பட அழைக்காவிட்டாலும் க்ரூப்பில் வந்த அழைப்பை ஏற்று இணைந்த குடும்ப நண்பர்கள் ஜெயபாலன்,ப்ரேமா; ப்ரின்ஸ், சித்ரா; ஷீலா,ஜோ&ஜீவன் எல்லோருக்கும் எங்கள் குடும்பத்தின் அன்பு மழையில் நனைந்ததால் சளி பிடித்துக் கொண்டதாகக் கேள்வி.


வெள்ளிக்கிழமை முழுவதும் பன்னீர் செல்வம் பார்க்கில் சந்து சந்தாகச் சுற்றிப் பரிசுப் பொருட்களும் விளையாட்டுப் பொருட்களும் வாங்கியதே சின்ன பிக்னிக் மாதிரிதான் இருந்தது. சுமார் ரெண்டு வருடங்கள் கழித்து பழைய ஷாப்பிங் ஸ்டைலில் சுற்றித் திரிந்தோம். மழை வேறே அடிக்கடி பயம்காட்டி நனைத்துக் கொண்டிருந்தது. செக்கண்ணன் இருந்ததால் எல்லாம் சுலபமாக முடிந்தது. சனிக்கிழமை காலை ஆறுமணிக்கே தோட்டத்துக்கு கிளம்ப வேண்டும் என்று எல்லோருக்கும் சொல்லிவிட்டோம். அப்போதான் மழை வர்றதுக்குள்ளே எல்லா கேம்ஸும் நடத்த முடியும்னு விளக்கிச் சொன்னோம். 


சனிக்கிழமை காலை 7 மணி முதலே வாகனங்களின் அணிவகுப்பு டீச்சர்ஸ் காலனியில் எங்கள் வீட்டிலிருந்து கிளம்பிவிட்டது. குட்டீஸ் எல்லாரும்கூட கரெக்ட்டாகக் கிளம்பிட்டாங்க. முந்தின நாட்களில் தோட்டம் சுத்தம் செய்து ,வாடகைச் சேர்கள் வாங்கிப் போட்டு, கார் நிறுத்தும் இடங்கள் ஏற்பாடு செய்து எல்லாம் பக்காவாக இருந்ததால் காலை சிற்றுண்டி முடிந்ததும் விளையாட்டுகள் ஆரம்பிப்பது சுலபமானது. 


லக்கி கார்னர் விளையாட்டில் குழந்தைகள் பிரிவும், பெரியவர்கள் பிரிவும் முடிந்த பின்பு சீனியர் சிட்டிசன்களுக்கும் ஒரு பிரிவு வைக்கலாமா, எல்லாம் முட்டி கழந்த கேஸுகள் ஆச்சுதே என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே அத்தனை பாட்டீஸ் தாத்தாக்களும் வட்டத்தைச் சுற்றி ஆஜர் ஆயிட்டாங்க. அதிலும் ஒரு மாசத்துக்கு முன்புதான் Hip Replacement Surgery  பண்ணியிருந்த அக்காவும், நடக்கவே தடுமாறும் 80 வயசு மதினியும் முதல் ஆளாக வந்து நிக்கிறாங்க. பிறகென்ன இளவட்டங்களின் விசில் விண்ணைப் பிளக்க சூப்பராக ஆட்டம் நடந்தது. முதலாவதாக அவுட் ஆனது நான் தான். 


விதவிதமான விளையாட்டுகள் ( Arcade of Games) ஆங்காங்கே அரேன்ஜ் பண்ணப்பட்டிருந்தது. யார் வேணா எந்த கேம் வேண்டுமானாலும் விளையாடலாம். எல்லோரும் குறுக்கும் நெடுக்குமாக அங்குமிங்கும் நடந்துகிட்டு இருந்தாங்க.எங்க தோட்டம் மாதிரியே இல்லை, ஏதோ ரிசார்ட்டில் பிக்னிக் போயிருந்த மாதிரி இருந்தது. எல்லார் கழுத்திலும்  TAG மாட்டி அவ்வப்போது கிடைக்கும் பாயிண்ட்களைப் பதிவு பண்ண வாலண்டியர்ஸ் சுற்றிக் கொண்டே இருந்தாங்க. 


சிறார்களுக்கு ஆக்டிவ் ஆக விளையாட்டு நடக்கும் போது பெரியவர்களுக்கும் ஏதாவது ஒன்று side by side ஆக நடந்து கொண்டே இருந்தது. ஒவ்வொரு விளையாட்டு பற்றியுமே நிறைய எழுதலாம், அவ்வளவு ருசிகரமாக இருந்தது. எனக்குதான் எதிலுமே பரிசு கிடைக்கலை. 


சூரிய பகவானும், வர்ண பகவானும் சரியான பொறாமை பிடிச்சவங்க. பிள்ளைகள் ஜாலியாக விளையாடுவது பிடிக்காதவங்க. பயங்கரமா வெயில் வந்துடுச்சு. அதனால் விளையாட்டுகளை ஓரம் கட்டிட்டு எல்லோரையும் தண்ணீர்த் தொட்டியில் குளிக்க அனுப்பிட்டோம். ”தண்ணித் தொட்டி தேடி வந்தது கண்ணுக்குட்டிங்க” மட்டுமல்ல காளைகளும் பசுக்களும் கூட .அநேகமா எல்லாருமே அந்த சந்தோஷக் குளியலில் பங்கெடுத்துக் கொண்டார்கள். 


எங்க தண்ணீர்த் தொட்டியின் மேல் புறத்தில் ஷவர் , ஒரு மூலையில் குற்றால அருவி டைப்பில் குழாய் , தண்ணீர் வடியும் இடத்தில் அருவி மாதிரி பிளவு என்று வித விதமான set-up இல் தண்ணீர் கொட்டிக் கொண்டு இருக்கும். கூச்சலும் கும்மாளமுமாக குளியல் தொடர்ந்து கொண்டே இருந்தது. இந்த முறைதான் தொட்டியில் அதிக அளவு ஆட்கள் இருந்தார்கள், 30 பேருக்கும் மேல் இருந்தார்கள். 


எங்க வீட்டு இரத்தத்தின் இரத்தங்களுக்கு மன தைரியம் ஜாஸ்திதான். போலியோ கால் காரணமாக நடக்கவே தடுமறும் அக்கா மகள்தான் முதலில் தொட்டிக்குள் இறங்கியவள். அருவி போன்ற பிளவில் நாற்காலி போட்டு பெரியக்கா சம்பிரதாயமாக சோப்பு ஷாம்பூ எல்லாம் போட்டுக் குளித்துக் கொண்டிருந்தாள். வீட்டில் எப்போதும் வென்னீரிலேயே குளிக்கும் ஆஸ்துமாக்காரி சரசக்கா அப்படியே தண்ணீரில் பாய்ந்துவிட்டாள். சாதாரணமாகவே பொது இடங்களில் வெட்கப்பட்டு ஒதுங்கி நிற்கும் வாலிபப் பெண்களெல்லாம் ஆளுக்கு முன்னாடி இறங்கி ஷவரில் இடம் பிடித்துக் கொண்டார்கள். 

குட்டீஸ் பத்தி சொல்லவே வேண்டியதில்லை. முன்னேற்பாடாக FLOATERS, ப்ளாஸ்டிக் பந்து எல்லாம் வாங்கிட்டு வந்திருந்தாங்க.


யாருமே சாப்பிடக் கூட வெளியே வர்றதாகத் தெரியலை. நாங்களே ஏதாவது பிசைந்து ஊட்டிக் கொண்டிருந்தோம். அடுத்து கேம்ஸ் விளையாடும் மனநிலையும் யாருக்கும் இல்லை. தண்ணீரிலிருந்து எழுந்திரிக்கும் மனநிலையும் இல்லை. நல்ல வேளையாக கொஞ்சம் மழை பெய்ய ஆரம்பித்தது. வீட்லே போய் Indoor games நடத்தலாம் என்று சொல்லி மூட்டை முடிச்சுகளைக் கட்டிக்கொண்டு வீடு நோக்கிய பயணம் ஆரம்பித்தது. 

வீட்டுக்கு வந்த பிறகும் ,குட்டீஸ் யாருக்கும் ரெஸ்ட் எடுக்கும் உத்தேசம் இல்லை. நானாவின் indoor quiz அப்படியே ஆரம்பிச்சுட்டாங்க. 


 எங்க வீட்டு ஹாலின் உட்புறம் மாடிக்கு செல்லும் படிக்கட்டு இருக்கும் .அதிலேயே பெண்கள் அனைவரும் காலரியில் உட்கார்ந்த மாதிரி இடம் பிடித்துக் கொண்டார்கள். குட்டீஸ் பெரியவர்கள் எல்லாரும் நானாவின் laptop முன்னாடி உட்கார்ந்துகிட்டாங்க. இடையிடையே நானா ஒரு கேள்வித்தாள் வேறே கொடுத்திட்டான். அதையெல்லாம் காப்பி அடிச்சு எழுதி முடிக்கிறதுக்குள்ளே எங்க வீட்டு நடன நாயகிகள் ஒப்பனையுடன் வந்திட்டாங்க. அப்புறம் ஒரே ஆட்டமும் பாட்டும் தான். கொஞ்சம் சுதாரிக்காட்டி விடிய விடிய ஆடுவாங்க போலிருக்கு. கட்டாயப்படுத்திதான் நடன நிகழ்ச்சியை முடிவுக்குக் கொண்டு வர முடிஞ்சுது. 

நடனம் என்று பொதுவாகச் சொன்னாலும் குழந்தைகளின் திறமை, dedication எல்லாம் பெரியவர்களை மெய் மறக்க வைத்துவிட்டது. யார் அடுத்த பிரபுதேவான்னு கண்டுபிடிக்க முடியாத அளவுக்கு ஒவ்வொருத்தரும் திறமையாக ஆடினார்கள். ஆடை, ஒப்பனை எதிலும் குறை வைக்கவில்லை.


 ஒருவழியாக எல்லாரையும் settle பண்ணிட்டு நான், நானா, அலீஸ் மூணுபேரும் 

பரிசுகள் கொடுப்பது பற்றி பேச ஆரம்பித்தோம். முதலில் பாயிண்ட் ஸ்கோரிங் என்று சொன்ன என் தம்பியாண்டான் திடீர்னு முதல் பரிசு, ரெண்டாவது, சால்வை அது இதுன்னு list சொல்லிட்டான். நான் பொதுவாக குடும்பத்துக்கு ஒன்று என memento வாங்கி வைத்திருந்தேன். தனியா பரிசுகள் எதுவும் வாங்கி வைக்கவில்லை. ஆனாலும் பெரிய பிரச்னை இல்லை. ஆலீஸ் கல்யாணத்துக்கு வந்த பரிசுப் பொருட்கள் நிறைய லாஃப்ட்டில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தது. அதையெல்லாம் எடுத்து இரவோடு இரவாக கிஃப்ட் கவர் சுற்றிவிட்டோம். நாங்களெல்லாம் யாரு? வெறும் கையிலேயே முழம் போடற ஆட்கள். விட்டுவிடுவோமா? தூள் கிளப்பிட்டோம்.


மறுநாளும் அதே மாதிரி தோட்டத்தில் கொஞ்சம் கேம்ஸ் ரொம்ப நேரம் குளியல் என்று ENJOY பண்ணிகிட்டாங்க. ”தோட்டத்து சமையல்” பாணியில் எழில் சிக்கன் பிரியாணி பண்ணினார்கள். அதற்கென ஸ்பெஷல் அடுப்பு, பாத்திரம் எல்லாம் சேகரித்துக் கொண்டார்கள். தேவையான பொருட்களையெல்லாம் யாருடைய தயவும் இல்லாமல் தானே கொண்டு வந்துட்டாங்க. என்னால் அவங்களுக்கு உதவி பண்ண நேரமே இல்லை. 3 கிலோ பிரியாணியை அரை மணி நேரத்தில் உதிர உதிர மணமாக எழில் செய்ததைப் பார்த்து எங்கள் வீட்டுப் பெண்கள் எல்லாம் மூக்கில் விரலை வைத்தார்கள்; ஆண்களெல்லாம் ரெசிபியை வாங்கி பாக்கெட்டில்  வைத்தார்கள். 


காரில் வந்தவர்கள் எல்லாம்  சாப்பாட்டுக்கு பின்னர் கிளம்புவதாக இருந்ததால் தொட்டியை விட்டு வெளியே வரும்படி சொன்னால் ஒரு நண்டும் கேட்கவே இல்லை. சாப்பாட்டுக்குப் பின்னர் பரிசுகள் வழங்கப்படும் என அறிவித்ததும். எல்லா குட்டிஸும் தொட்டிக்குள்ளே இருந்து ஓடி வந்திட்டாங்க.


 ஆலீஸ் எல்லாரையும் உட்கார வைத்து பேப்பர் பேனா கொடுத்து ஒரு கடிதம் எழுதச் சொன்னாள். எதிர்காலத்தைப் பற்றி என நினைக்கிறாங்க என்று அவங்களுக்கு அவங்களே கடிதம் எழுதணும்.அதுக்கு ஒரு மாடலும் கொடுத்தாள். பரிசுகள் காத்திருந்ததால் எல்லாரும் எழுதிக் கொடுத்திட்டாங்க. அதையெல்லாம் ஒரு இறுக்கமான காற்றுப் புகாத டப்பாவில் சேகரித்துக் கொண்டோம். ஏற்கனவே தோண்டப் பட்டிருக்கும் ஆழ்குழியில் அதைப் புதைத்து காலப் பெட்டகம் (TIME-CAPSULE) பண்ணுவதற்காகத்தான் அந்தக் கடிதம். 


பரிசு வழங்கும் நிகழ்ச்சி சிறப்பாக நடந்தது. வந்திருந்த அனைவருக்கும் பரிசுப் பொருட்கள் கிடைக்க வேண்டும் என்று முன்தினமே ஒழுங்கு பண்ணியிருந்ததால் எல்லாம் சுமுகமாக நடந்தது. அங்கிருந்து நேராக காலப் பெட்டகம் புதைக்கப் பட வேண்டிய இடத்துக்கு அனைவரும் படையெடுத்தோம். அங்கு அனைவரும் அடங்கிய க்ரூப் போட்டோ எடுக்கப்பட்டது. ரோஹித்தின் போலோராயிட் கேமராவில் க்ரூப் போட்டோ எடுத்து அதையும் அந்த டப்பாவினுள் போட்டாச்சு. 3 வருடங்கள் கழித்து அதைத் தோண்டியெடுக்கும் போது இந்த போட்டோவில் இருப்பவர்கள் எப்படி இருப்பார்கள் என்று பார்க்க ஏதுவாக அதையும் சேர்த்துக்கொண்டோம். அதைப் புதைக்கும் இடத்தை அனைவரும் பார்த்து வைத்துக் கொண்டோம். 


ஒவ்வொருவராகக் கிளம்ப ஆரம்பித்தார்கள். கார்கள் முதலாவதாக சென்றன. சென்னைக்கும் ஆறுமுகநேரிக்கும் இரவு பஸ் மற்றும் புகைவண்டி பயணத்துக்கு இறக்கிவிட ரெண்டு மூணு கார்களில் சென்றோம். அதிகாலையில் ஆலீஸ் ரோஹித் டேனி எல்லாரும் பெங்களூரு புறப்பட்டார்கள். எல்லோரும் சென்றபின் வீடு காலியாகி ஒரு வெறுமை தென்பட்டாலும் பெரியக்கா, தெய்வு அக்கா இருவரும் சில நாள் என்னுடன் தங்கிச் செல்ல இருப்பதால் ரொம்ப வெறுமையாகத் தெரியவில்லை.


”உறவுகள் தொடர்கதை”தான். மறுபடியும் கூடுகைகள் வரும். குதூகலமும் தொடரும்.

அலை-54

 அலை-54

”பயணங்கள் முடிவதில்லை”


வார இறுதி நாட்களில் ஊருக்கு ஓடிவிடுவதுதான் என் வாடிக்கை. அதனாலேயே விடுதியில் நடக்கும் நிறைய நிகழ்ச்சிகள் எனக்குத் தெரியாமலே போய்விடும். ஆனாலும் வாரத்துக்கு ஒருதரம் வீட்டு சாப்பாடு சாப்பிடாவிட்டால் எதையோ பறிகொடுத்த மாதிரி இருக்கும். அம்மாவின் கைமணம் அப்படி.


ஊருக்குப் போவதும் அவ்வளவு ஈஸியான வேலையில்லை. 

எங்க ஊர் ஆறுமுகநேரி, திருநெல்வேலி – திருச்செந்தூர் வழித்தடத்தில்தான் இருக்கிறது என்றாலும் நேரிடையாகச் செல்லும் பேருந்துகள் ரொம்பக் குறைவு. ஸ்ரீராம்பாப்புலர் என்று ஒரே ஒரு பேருந்து மட்டும்தான் எங்கள் ஊர் வழியாகச் செல்லும். மற்ற பேருந்துகள் எல்லாம் அம்மன்புரம் வழியாகவே செல்லும். ராம்பாப்புலரும் ஒரு நாளைக்கு ரெண்டு தரம் மட்டுமே செல்லும். அந்த வண்டியின் நேரக் கணக்கு கல்லூரி விடும் சமயத்துடன் ஒத்துப் போகாது. ராத்திரி எட்டரை வரைக்கும் காத்திருக்கணும். அதனால் ரெண்டு பஸ் மாத்திப் போறதுதான் ஈஸி. எங்க எல்லாருக்குமே அதுவே பழகிப் போயிடுச்சு. 


அம்மன்புரம் வழியாகச் செல்லும் பேருந்தில் ஏறினால் குரும்பூரில் இறங்கி வண்டி மாத்தணும். நாசரேத், சாத்தான்குளம் போன்ற ஊரிலிருந்து எங்க ஊருக்குச் செல்லும் வண்டிகளின் கனெக்க்ஷன் அங்கே கிடைத்துவிடும். அப்படி மாறி மாறிப் போகும்போது சில நாட்களில் சாயங்காலக் காட்சி சினிமாவுக்குக் கூட ஆஜராகிவிடுவேன்.


 நாசரேத்தில் இருந்து வரும் வண்டிக்கு “டப்பா” பஸ் என்றுதான் பெயர். உண்மையான பெயர் ஜெபமணி ட்ரான்ஸ்போர்ட் என்றாலும் டப்பா பஸ் என்று சொன்னால்தான் எல்லாருக்கும் புரியும். அதன் தோற்றத்தால் அந்தப் பெயர் வந்ததா அல்லது அது போடும் சத்தத்தால் வந்ததான்னு தெரியாது. மருத்துவக் கல்லூரி முடிக்கும் வரைக்கும் டப்பாவும் என்னுடனேயே பயணித்தது.


குரும்பூரில் வண்டி மாறிப் போவதில் இன்னும் ஒரு செளகரியம் இருந்தது. அம்மாவின் கடைக்குட்டி தங்கை பார்வதி சித்தி(பார்சித்தி)யின் வீடு பேருந்து நிறுத்தத்துக்கு எதிரேயே இருக்கும். திருநெல்வேலி பஸ்ஸில் இறங்கி டப்பா பஸ் வர்றதுக்குள்ளே ஓடிப்போய் சித்தி வீட்டில் எதையாவது சாப்பிட்டுவிட்டு வந்திடலாம். பஸ்ஸைத் தவற விட்டாலும் சித்தி வீட்டு வாரிசுகளுடன் பொழுது போக்கிவிட்டு அடுத்த பஸ் பிடிச்சுக்கலாம். செல்லமக்கா(செல்லம்மாள்) ராஜமக்கா(ராஜம்மாள்) எல்லாரும் புத்தகப் புழுக்கள் என்பதால் வீடு முழுக்க புத்தகங்களாகக் கிடக்கும். பொழுது போவதே தெரியாது. பருப்பே போடாமல் தேங்காய் அரைத்து ஊற்றி சித்தி செய்யும் வெள்ளக் குழம்பின் வாசம் இன்னும் மனதில் மணக்கிறது.


அம்மாவுடன் பிறந்த பத்துபேரில் பத்தாவது பார்வதி சித்தியின் வாரிசுகள்தான் எங்க எல்லோருக்கும் ரொம்ப நெருக்கம். சித்தப்பாவும் (தரங்கதாரா) கெமிக்கல் வேலை முடிந்ததும் சந்தக்கடை வீட்டை ஒரு விசிட் அடிச்சுட்டுதான் போவாங்க. 


திங்கள் கிழமை காலையில் திருநெல்வேலிக்குத் திரும்பிச் செல்ல நாராயணன் பேருந்துதான் வசதியாக இருக்கும். மயில்வாகனம் ட்ரான்ஸ்போர்ட் எதனால் நாராயணன் பஸ் ஆச்சுதோ தெரியாது. எங்கள் ஊரில் உள்ள தரங்கதாரா ஆலையின் பணியாளர்களின் வசதிக்காக அந்த வண்டி மட்டும் புன்னக்காயல் வரைக்கும் ஷண்டிங்க் சென்று திரும்பும். ஆலை நேரப்படி வரும் பஸ் என்பதால் “நாராயணன் பஸ் வந்தாச்சே இன்னும் வேலைக்குக் கிளம்பலையா” என்ற சத்தம் நிறைய வீடுகளில் கேட்கும். 


அந்த வண்டி புன்னக்காயல் போய் வரும் முன்னர் குளிச்சு கிளம்பினால் கல்லூரிக்குச் செல்ல சரியாக இருக்கும். டப்பா பஸ் மாதிரி இல்லாமல் இது கொஞ்சம் அலங்காரமானதாக இருக்கும். இருக்கை வசதிகளும் சுமாராக இருக்கும். எங்க ஊரிலிருந்தே கிளம்புவதால் உட்கார இடம் கிடைத்துவிடும். பள்ளிவாசல் நிறுத்தம்வரை போயிட்டால் உட்காரும் இடம் நிச்சயம்.

திருச்செந்தூர் ரோடில் கல்லூரிக்கு முன்னாலேயே இறங்கிக் கொள்ளலாம். பொடி நடையாக நடந்தால் விடுதி வந்துவிடும். வகுப்புக்கும் சரியான நேரத்துக்குப் போயிடலாம்.


முதல் வருடம் முழுவதும் இப்படியேதான் போனது. இரண்டாம் வருடத்திலிருந்து அனாடமி வகுப்புகள் சீக்கிரம் ஆரம்பித்ததால் நாராயணன் பஸ் கைநழுவிப் போனது. ஆனால் ஊருக்குப் போவதற்கோ, திரும்பி வருவதற்கோ ஜங்ஷன் வரை போனதே இல்லை. அநேகமாக எல்லா நாட்களும் உட்கார இடம் கிடைக்காமல் நின்றுகொண்டே போவதுதான் வாடிக்கை. என்னைக்காவது ஒருநாள் உட்கார இடம் கிடைக்கும். ஆனாலும் அதுக்கும் சோதனை வந்திடும். எங்க வீட்டுக்கு ரொட்டிக்கடை ஸ்டாப்பில்தான் இறங்கணும். கொஞ்சம் அசந்துட்டா, பள்ளிவாசல் நிறுத்தத்துக்குப் போயிடும். பிறகு அங்கிருந்து லொங்கு லொங்குன்னு நடந்து வரணும். அதனாலே முந்தின ஸ்டாப்பிலேயே எந்திரிச்சு நிண்ணுக்கணும். 


இப்போ மாதிரி ஸ்டைலாக Back-pack எல்லாம் கிடையாது. ஜோல்னாப்பை அல்லது கொஞ்சம் பெரிய சைஸ் hand-bagதான் இருக்கும்,சில சமயம் வயர் கூடையும் கையில் தொங்கும்.நாம ஒரு பக்கம் சாய்ந்தால் அது ஒரு பக்கம் இழுக்கும். எங்க ஊர் ரோடுகள் பத்தி சொல்லவே வேண்டாம் “ வளைந்து நெளிந்து போகும் பாதை  மங்கை மோகக் கூந்தலோ” ன்னு பாடினவங்க வாய்க்கு சர்க்கரைதான் போடணும். ரோலர் கோஸ்டர்லே போற மாதிரியே இருக்கும்.


பிரயாணம் எவ்வளவு எரிச்சலூட்டினாலும் வெளியே தெரியும் காட்சிகள் அதையெல்லாம் மறந்து போக வைத்துவிடும். பயணங்கள் முடியவே வேண்டாம் என்று சொல்லும் அளவுக்கு அத்தனை அழகு வழி நெடுக இருக்கும்.

கல்லூரி வாசலில் ஏறியதும் எப்படியாவது முண்டியடித்து ஓட்டுநரின் பின் பக்கம் போய்விட்டால் வேடிக்கை பார்ப்பது சுலபமாக இருக்கும். ஓட்டுநர் பின்னாடி பொருத்தியிருக்கும் கம்பியில் சாய்ந்து கொண்டுதான் நிறைய நாட்கள் பயணம் செய்திருக்கிறேன்.


 தூத்துக்குடி, திருச்செந்தூர் வழிகள் கொஞ்ச தூரத்தில் பிரிந்து விலகிச் செல்ல ஆரம்பித்துவிடும்.அதன்பிறகு வரும்  ஒவ்வொரு மைல் கல்லுக்கும் ஒவ்வொரு  விஷயம் இருக்கும். கிருஷ்ணாபுரம்தான் முதலில் வரும் முக்கிய கிராமம். பள்ளிக்கூடத்தில் படிக்கும்போதே சுற்றுலாவாக வந்திருப்பதாலும் விசேஷமான கோவில் என்று கேள்விப் பட்டிருந்ததாலும் அதைக் கடந்து போகும் போதெல்லாம் கடைக்கண் பார்வை வீசாமல் சென்றதில்லை. அத்துவானக் காட்டில் ஒரு கோவில், அதன் கோபுரம், நாலைந்து தெருக்களுடன் கூடிய சின்ன ஊர். ரோட்டின் அருகில் ஒரு சிதிலமான கல் மண்டபம். அது எப்பொழுதும் பாழடைந்து இருள் சூழ்ந்து இருக்கும். ஆனாலும் ஸ்தல புராணத்தைப் பின்னாடி படித்தபோது விசேஷி்த்த ஸ்தலம்தான் என்பது புரிந்தது.


அடுத்து வரும் செய்துங்கநல்லூர் தாண்டும்போது இரண்டுபக்கமும் போர்வீரர்கள் மாதிரி நிற்கும் மரங்களின் கூட்டம் எப்போ கடந்து போனாலும் குளுமையாக இருக்கும். அதை ஒட்டி செல்லும் தென்கால் வாய்க்காலில் எப்போதும் அல்லிப்பூக்கள் மந்தகாசமாகச் சிரித்துக்கொண்டே இருக்கும். தமிரபரணியின் தொப்பு வாய்க்கால் என்பதால்  தண்ணீர் வற்றி  பார்த்ததில்லை. அதன் பின்புலமாகத் தெரியும் வல்லநாடு மலை கார்மேகம் சூழும் நாட்களில் ரொம்ப ரம்யமாகத் தெரியும்.

அதனைப் பார்த்து ரசித்து முடிப்பதற்குள் கருங்குளம் வந்துவிடும். கூடவே இடதுபுறம் தாமிரபரணி ஆறு தளிர் நடை போட்டுத் துணைக்கு வரும். 


ரோட்டின் இருபுறமும் நெருக்கமாக அடைத்துக் கொண்டிருக்கும் வாழைத் தோப்புகளைக் கடந்ததும் கண்ணில் தெரியும் காட்சியை வர்ணனை  செய்யவே முடியாது. பெரிய குளத்தின் அடுத்த கரையில் தெரியும் சின்ன குன்று, அதன்மேல் ஒரு கோவில். அஸ்தமன நேரத்தில் அந்த இடத்தைக் கடக்க நேர்ந்தால் உண்மையாகவே பொன் மாலைப் பொழுதாகவே இருக்கும்.இங்கும் அல்லிப்பூக்கள் ஆங்காங்கே மலர்ந்திருக்கும். வலதுபுறம் குளமும் குன்றும் கோவிலும் உள்ளத்தைக் கொள்ளை கொள்ளும் போது இடப்புறம் தாமிரபரணியின் மணல் மேடுகளும் நீரோட்டமும் போட்டி போட்டு ரசிக்க வைக்கும் . 


ஸ்ரீவைகுண்டம் வரையிலும் ஆறும் நம்முடனேயே கூடவரும். எல்லா பேருந்துகளும் ஸ்ரீவை உள்ளே சென்றுதான் திரும்பும்.

ஸ்ரீவை பேருந்து நிலையத்தில் தேநீர் குடிக்க தாமதிக்கும் பத்து நிமிடங்கள்தான் ரொம்ப இம்சையான பொழுதுகள். திரும்பும் வழியில் இங்கும் அதே மாதிரி வல்லநாடு மலை, ஸ்ரீவை கோவில் கோபுரம், தாமிரபரணி ஆறு அதன் ஆற்றுப்பாலம் எல்லாம் ஒரே நேர் கோட்டில் தெரியும் சில வினாடிகள் ஆராதிக்கக் கூடியவை. ஒரு நாளும் தவற விட மாட்டேன். விடுமுறைக்கு ஸ்ரீவை அக்கா வீட்டுக்கு வரும்போது நீச்சல் பழகிய இடம் என்பதால் அந்த இடத்தின்மீது ரொம்பப் பாசமும் உண்டு.


 ஆழ்வார்திருநகரி ஊரில் வீடுகள் நெருக்கமாகவும் அடைசலாகவும் இருந்தாலும் எல்லா வீட்டிலும் கம்பி குத்திய தாழ்வாரங்கள் தொடர்ச்சியாக இருக்கும். இன்னொரு சித்தி வீடு கோவில் பக்கத்திலேயே இருந்தாலும் ஒருநாள் கூட அங்கு இறங்கினதில்லை. 


 கடையனோடை வரை ஆறும் கூடவே வரும். அது பிரிந்து போனது கூட ஒரு பொருட்டாகத் தெரியாதபடிக்கு காட்சிகள் சட்டென்று மாறிவிடும்.பச்சைப் பசேலென்ற  வயல் வெளிகள் பரந்து விரிந்து பாதையின் இருபுறமும் மரகதப் போர்வை போர்த்தது போல் இருக்கும். இடையிடையே புள்ளி வைத்ததுபோல் வெள்ளை நிறக் கொக்குகள் பறந்து விளையாடிக் கொண்டிருக்கும். அதை ரசித்து முடிப்பதற்குள் குரும்பூர் வந்து விடும்.


குரும்பூரில் பஸ் மாறி ஆறுமுகநேரிக்குப் போகும்போது நல்லூர் குளம் தரைதட்டி நிறைந்து வழியும். ரோடு ரொம்பக்  குறுகலாக வேறு  இருக்கும். எதிரே இன்னொரு பேருந்து வந்தால் நம்ம வண்டி குளத்துக்குள்ளே விழுந்திடுமோன்னு பயம்மா இருக்கும். ஆனாலும் நம்ம ஓட்டுநர்கள் திறமைசாலிகள்தான், ஒருநாளும் பஸ் குளத்துக்குள் குளிக்கப் போனதில்லை. குளத்துக்கு அப்பால் கெமிக்கல் கட்டிடங்கள் கூட்டம் கூட்டமாகத் தெரியும். அந்தி சாயும் நேரமாக இருந்தால் அதிலுள்ள விளக்குகளின் ஜொலிப்பு மத்தாப்பு மழைதான். 


ஒருவழியாக ஆறுமுகநேரி எல்லையில் தூத்துக்குடி ரோடில் ஏறும்போது உப்பளங்கள் வரிசை கட்டி கிடக்கும் உப்புக் குவியல்கள் வெள்ளை யானைகள்போல் படுத்திருக்கும். நிலாக்காலங்களில் அவையெல்லாம் நிஜ யானைகள் போலவே தோன்றும். நம்ம அதிர்ஷ்டத்தைப் பொறுத்து ரயில்வே கேட் மூடாமலிருந்தால் மாலைக் காட்சி சினிமாவுக்குப் போயிடலாம். 


ரொட்டிக்கடை நிறுத்தத்தில் இறங்கும்போது, அப்பாவைப் பார்த்துவிடலாம்.  பெரும்பாலான நாட்கள் அப்பா பக்கத்து காப்பிக் கடையில்தான்  உட்கார்ந்திருப்பாங்க. சினிமாத் தனமான எமோஷனல் காட்சிகளெல்லாம் இருக்காது. யதார்த்தமான பார்வை அல்லது சின்ன தலையாட்டல்தான் . சனிக்கிழமைகளில் ஊருக்கு வந்தால் வாரச்சந்தையின் கசகசவென்ற கூட்டத்துக்கு நடுவே புகுந்து போகவேண்டும். ஏதாவது ஒரு மூலையிலிருந்து தெரிந்தவர்கள் யாராவது ‘தாணு! இப்போதான் வர்றியா” ன்னு கேட்பாங்க. ஆமாம் என்று சொல்லிவிட்டு நேரே அடுப்பங்கரைக்குள் ஐக்கியமாகிவிடுவேன். அங்குதான் அம்மா மதினி எல்லோரும் வேலை செய்து கொண்டிருப்பார்கள்.


”கிழக்கே போகும் ரயில் “ திருநெல்வேலியிலிருந்து திருச்செந்தூருக்குத் தினமும் சென்றுகொண்டுதான் இருக்கும். ஆனால் ஒருநாள்கூடப் புகை வண்டியில் ஊருக்கு வந்ததே இல்லை. பஸ்ஸில் வந்தால் கல்லூரி முன்னாடியே இறங்கிக் கொள்ளலாம். ரயில் செல்லும் வழித் தடத்தில் சுவையான காட்சிகள் அதிகம் இருக்காது. எல்லாத்துக்கும் மேலே எங்க ஊரில் நிலக்கரி எஞ்சின் தான். வெளியே எட்டிப் பார்த்தால் துண்டு துண்டாகக் கரித் துகள்கள் பறந்து வந்து கண்ணில் விழும். அதுக்குப் பயந்தே ரயிலில் போனதில்லை. 


பயணங்கள் இன்றும் தொடர்ந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது. ஆனால் பார்வைகள்தான் மாறிக்கொண்டு வருகிறது. நின்று கொண்டு பயணித்த காலம் போய் படுக்கை வசதி கொண்ட பேருந்தை மனம் நாடுகிறது. பேருந்து பயணத்தை விட ரயில் பயணங்கள் சுகமாகத் தெரிகிறது. உள்ளூர் அழகை ஓரம் கட்டிவிட்டு அயல் நாட்டு அழகைத் துரத்திக் கொண்டிருக்கிறோம்.


பயணங்கள் தொடர்கதைதான்.

அலை-53

 அலை-53


பெண்களில் ”அழகு”- ”அழகில்லை” என்ற பிரிவினையே கிடையாது; ”அழகு, மிக அழகு” ன்னுதான் உண்டு என்று நண்பர் ஒருவர் அடிக்கடி சொல்லுவார். எங்களுக்கும் அதுவே உகந்ததாகத் தோணுகிறது. ஆனால் இதெல்லாம் புரியாத “அறியாத வயதில்” அலங்காரங்களுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் தருவதாக நினைத்துக் கொண்டு நிறைய கோமாளித்தனம் பண்ணியிருக்கிறோம். 

கல்லூரியில் ஏதாவது விழா அறிவிக்கப்பட்டால் போதும் விடுதி அறைகளில் தூள் பறக்கும். 


என்ன கலர் புடவை கட்டுவது என்பதில்தான் முதல் அலசல் ஆரம்பிக்கும். பட்டுப் புடவை கட்டிக் கொள்வதுதான் அந்தக் காலங்களில் சிறப்பு. நம்ம கிட்டே உள்ள ப்ளவுஸ்களுக்கு யாரிடம் புடவை இருக்கிறது என்று அலசுவதுதான் முதல் ஸ்டெப். கல்லூரி நாட்களில் புடவைகளை இரவல் வாங்கிக் கட்டிக் கொள்வது ரொம்ப சாதரணமாக நடக்கக் கூடிய நிகழ்ச்சி. சுத்தம் சுகாதாரம், மாற்றிக் கட்டக் கூடாது என்று எந்தவிதமான கட்டுக்குள்ளும் அடங்காத வயசு. யார் புடவை யாரை அலங்கரிக்கிறது என்பது கடைசி வரை புரியாத புதிர்தான். 


நாங்களெல்லாம் குலுக்கிப்போட்டுப் புடவைகளை மாற்றிக் கொள்ளும்போது, சில touch me not கோஷ்டிகள் மட்டும் கொடுக்கவும் மாட்டாங்க, வாங்கிக்கவும் மாட்டாங்க. இன்னொரு கோஷ்டி, இதிலெல்லாம் என்ன இருக்குது, எப்பவும் போல் சிம்பிள் ஆக இருக்கலாம் என்று தத்துவம் பேசிகிட்டு இருப்பாங்க. அவங்களைப் பத்தியெல்லாம் விமர்சனம் பண்ணி நேரத்தை வீணடிக்க எங்களுக்கும் பொழுதிருக்காது. 


பிரத்தியோகமாக அலங்காரம் பண்ணிக் கொள்வதென்றால் ஏதோ பெரிய விஷயம் பண்ணப் போறோம்னு நினைச்சுக்கக் கூடாது. எண்ணெய்ப்பசை போகத் தலைக்குக் குளித்து, தலை கொள்ளாமல் பூ வைத்துக் கொள்வதுதான்  அலங்காரத்தின் உச்சம்.

நாங்கள் கல்லூரியில் படித்தபோது பாக்கெட் ஷாம்பூகூட இருந்ததாக நினைவில்லை. சீயக்காய் அல்லது வாசனை சோப்புதான் தலைக்குப் போடணும். அப்படி தலையைப் பஞ்சாகப் பறக்கவிட்டு நடக்கும் போது ஏதோ பாரதிராஜா படத்துக் கதாநாயகி மாதிரி பின்னணி இசையெல்லாம் கேட்கும். 


இப்போது மாதிரி பியூட்டி பார்லரும் வித விதமான க்ரீம்களும் அப்போது கிடையாது. முகத்துக்கு ஏதாவது பூசி அழகு படுத்தலாம்னு நினைச்சா எங்களுக்கு நினைவுக்கு வருவது மஞ்சள் தான். மஞ்சள் பூசிக் குளிச்ச முகத்தில் பவுடர் பூசும் போது முகத்துக்கே தனிக் களை வந்த மாதிரி இருக்கும். எங்கள் வகுப்புத் தோழி சிசிலிக்கு அமெரிக்கா மாப்பிள்ளை நிச்சயிக்கப்பட்டு அவள் உபயோகிக்க ஆரம்பித்தபோதுதான் Fair& Lovely  என்ற க்ரீம் உண்டு என்பதே எங்களுக்குத் தெரியும். 


“கண்ணுக்கு மை அழகு” தான் எங்கள் ஸ்பெஷல் மேக்கப். ஐடெக்ஸ் கண்மை தான் நிறைய பேர் பெட்டியில் இருக்கும். கண்மை பூசிக்கொள்ள சின்ன ப்ளாஸ்டிக் குச்சியும் அதனுள் இருக்கும்.  நானெல்லாம் ஒருநாள்கூட கண்ணுக்கு மை போடாமல் வெளியே சென்றதில்லை. மை போடாவிட்டால் அழுத மாதிரி தெரியும் என்பது எங்கள் எண்ணம். ஆள்காட்டி விரலில் கண்மையை நோண்டி எடுத்து கீழ் இமையில் லாவகமாகப் பூசுவதற்கு நிறைய திறமை வேண்டும். இல்லாவிட்டால் கண்ணைக் குத்தி கண்ணீருடன் அலைய வேண்டும். தூங்கும் நேரம் தவிர மற்ற எல்லா நேரத்திலும் மை தீட்டிய விழிகளுடன் இருந்தது நினைவிருக்கிறது. விழாக்கள் சமயத்தில் மட்டும் மேல் இமையில் அந்த ப்ளாஸ்டிக் குச்சி வைத்து கோடு வரைந்து ஐ லைனர் போட்டுக் கொள்வோம். 


”பொட்டு வைத்த முகமோ”ன்னு  கேலி பண்ணப்பட்டாலும் நாங்க ஒவ்வொருத்தரும் வெவ்வேறு விதமா பொட்டு வைச்சுக்குவோம்.  நிறைய நேரங்களில் கண்மையே நெற்றிப் பொட்டாக மாறிவிடும். சில சமயங்களில் குங்குமப் பொட்டு வைத்துக் கொள்வோம். பொட்டு ரொம்ப நேரம் நெற்றியில் தங்கியிருக்கணும்னா ஆம்பர்ன்னு பசை மாதிரி ஒன்றை தடவி அதன் மேல் பொட்டு வைப்போம். சில சமயங்களில் வெறும் ஆம்பரே பொட்டாக மாறிவிடும்.

சாந்து பொட்டு என்பது கொஞ்சம் உயர்ந்த வகுப்பு. ரொம்ப முக்கியமான நேரங்களில் மட்டும்தான் உபயோகிப்போம். வட்ட வடிவம், கோபி மாதிரி, பிறை மாதிரி என்ன வடிவத்தில் வேணுமின்னாலும் வைச்சுக்கலாம். வெவ்வேறு கலர்களிலும் கிடைக்கும். ஆனால் மெரூன் தான் எனக்குப் பிடிச்ச கலர். இமைகளுக்கு நடுவில் சின்னதா பொட்டு வைச்சிட்டா கண் , மூக்கு நெற்றி எல்லாம் ஓரிடத்தில் குவிந்து முகத்திற்கு வடிவம் கொடுப்பதுபோல் ஒரு மாயை உருவாகும். சாந்து பொட்டிலிருந்து ஸ்டிக்கர் பொட்டு வரக்கூட மாமாங்கம் தாண்டியிருக்கும். 


கல்லூரி முடிக்கும் வரையிலும் காதுகளுக்கு பெரிய வளையங்கள் போட்டுக் கொள்வதுதான் எனக்கு ரொம்ப பிடித்திருந்தது. மிகப் பெரிய வளையம் போடும் நாட்களில், “பார்த்தும்மா!வளையத்துக்குள் கிளி வந்து உட்கார்ந்திடப் போகுது”ன்னு சீனியர்கள் கேலி பண்ணும் அளவுக்கு பெரிய வளையம் போடுவேன். காதுக்கு பின்னால் சில முடிக்கற்றைகளைக் குட்டையாக வெட்டிவிட்டுக் கொள்வது அப்போதைய பேஷன். அதுக்கு டெண்ட்டகிள்ஸ் என்று பெயர் வேறே வைச்சிருப்போம். உதட்டுச் சாயம் என்பதைப் பார்த்ததே இல்லை. அதெல்லாம் சினிமா நடிகைகளின் தனிச் சொத்து என்று நினைத்திருந்தோம். நெயில்பாலிஷ் போடுறது மட்டும் கரெக்டாக நடக்கும். 


இத்துனூண்டு அலங்காரத்துக்கே விடுதியின் வெராண்டா முழுவதும் களேபரமாக இருக்கும். சீப்பை ஒரு ரூமில் வைத்துவிட்டு மற்ற எல்லா ரூமில் தேடுபவர்கள்; குளிக்க பாத்ரூம் கிடைக்காமல் அவதிப்படுபவர்கள்; தலைவாரிவிடச் சொல்லி தோழியரை நச்சரிப்பவர்கள்; பூவை தழையத்தழைய சூட்டி விடச் சொல்லித் துரத்துபவர்கள் என்று ஏகப்பட்ட காட்சிகள் நடக்கும். அத்தனையும் முடித்து வானம்பாடிகள் மாதிரி எல்லோரும் விடுதி வாசலிலிருந்து கிளம்பும் போது காணக் கண் கோடி வேண்டும். முதல் வரியில் சொல்லப்பட்ட உவமை மிகப் பொருத்தமாக இருக்கும்.


சுடிதார் , பேண்ட் சர்ட், ஸ்கர்ட் போன்ற நவ நாகரீக உடையலங்காரம் எதுவுமே எங்கள் காம்பவுண்டுக்குள் நுழைந்திராத காலம் அது. எங்கும் எப்போதும் எல்லா நிகழ்ச்சிகளுக்கும் புடவைதான். சாயங்காலம் விடுதியில் மாற்று உடுப்பாக போடுவதும் அநேகமாக பாவாடை தாவணியாகத்தான் இருக்கும், ஒரு சில நேரங்களில் நைட்டீ போடுவதுண்டு. என்னை மாதிரி அண்ணன் தம்பிகளைக் கொண்டவர்கள் அவர்களின் சட்டைகளைப் போட்டுக் கொள்வோம். 


எங்க நிலைமையே இப்படியென்றால் வகுப்புத் தோழர்களின் ஆடை அலங்காரம் பற்றிக் கேட்கவே வேண்டாம். ஒரே மாதிரியாகத்தான் இருக்கும். “சுப்பிரமணியபுரம்” ஸ்டைல்தான். பெல்பாட்டம் பேண்ட் மிகப் பிரபலமாக இருந்த சமயம் அதுதான். சில சமயங்களில் பேண்ட்டின் அடிப்பாகம் மிகப் பெரிதாகி பாவாடை மாதிரி ஆகிவிடுவதும் உண்டு.அந்த மாதிரி நிறையபேர் சுத்திகிட்டு இருப்பாங்க. எங்கள் வகுப்பில்   நண்பர் ஒருவரின்  பெயரை “பாவாடை” என்றே மாற்றியிருந்தோம். மேல்வயிற்றுக்கு ஏற்றப்பட்ட பேண்ட்டில் பெல்ட் போட்டு பெல்பாட்டத்துடன் பவனி வருவார்கள் எங்கள் கல்லூரித் தோழர்கள். 


அந்தக்காலத்தில் போட்டோ எடுப்பது என்பதே பெரிய லக்ஸரி. எங்கள் யாரிடமும் கேமரா இருக்காது. விழாக்களின் போது பொதுவான போட்டோகிராபர் எடுப்பார். ஆனாலும் அதை ப்ரிண்ட் போடும் செலவு காரணமாக நிறைய போட்டோக்களை வாங்கியே இருக்க மாட்டோம். ஒவ்வொரு வருடம் முடியும் போதும் க்ரூப் போட்டோ எடுப்பாங்க. அது மட்டும் எப்படியாவது வாங்கிக் கொள்ளுவோம். நிறைய போட்டோக்கள் இருந்திருந்தால் அலை இன்னும் அமர்க்களமாக இருக்கும்.


நிறைய நினைவுகள் இப்படியே நிழல் படமாக நினைவுகளில் மட்டுமே உலா வருகிறது.

Friday, August 27, 2021

அலை-52

 அலை-52

"ஆண்டொன்று போனால் வயதொன்று போகும்".


எனது “அலை”க்கும் ஒரு வயதாகிவிட்டது. 2020 ஆகஸ்ட் 26 இல் விளையாட்டுப் போல் எழுத ஆரம்பித்து இத்துடன் 52 பதிவுகள் எழுதியிருக்கிறேன் என்பதை நினைக்கும் போது சந்தோஷமாகத்தான் இருக்கிறது. எப்படியோ சொல்லி வைத்த மாதிரி ஒரு வருடத்துக்கு 52 வாரங்கள் என்பது போல் எனது அலைகளும் ஒரு வருடத்தில் 52 பதிவுகளைக் கண்டுவிட்டது. தற்செயலாக நிகழ்ந்த நிகழ்வு என்றாலும் பொருத்தமானதாக அமைந்ததில் ரொம்ப மகிழ்ச்சி.


இந்த வருடம் முழுவதும் கிடைத்த பின்னூட்டங்களும் ஊக்கப்படுத்திய விமர்சனங்களும் எனது எழுத்துக்குக் கிடைத்த அங்கீகாரமாகவே ஏற்றுக் கொள்கிறேன். ”அலை”களைக் கோர்த்து ஒரு புத்தகமாக வெளியிடச் சொல்லி நிறைய நண்பர்கள் கூறியிருக்கிறார்கள்.எனக்கும் அந்த ஆசை இருக்கிறது.  ஆனாலும் அதை நடைமுறைப் படுத்துவதில் எனக்குள் சிறிய தயக்கம் இருக்கிறது.


 அண்மைக் காலத்தில் புத்தகங்கள் வாசிக்கும் தன்மை மிகவும் குறைந்து விட்டதாகவே தோணுகிறது. வாட்ஸ் ஆப்பும் கைபேசியும் வாசிக்கும் பழக்கத்தை எளிதாகவும் கைக்கு அடக்கமாகவும் கொண்டு போய்விட்டதால் புத்தகங்களின் மேல் உள்ள ஈடுபாடு குறைவாகவே இருக்குமோ என்ற தயக்கம்தான். ஆனாலும் 100 பதிவுகளாவது எழுதிவிட்டு புத்தக வடிவம் கொடுக்கலாம் என்று நினைத்திருக்கிறேன்.


கல்லூரி நாட்களில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக சின்னச் சின்ன கவிதைகளைக் கிறுக்கிக் கொண்டிருப்பேன். பெரும்பாலும் காதல் கவிதைகளாகத்தான் இருக்கும். வயசு அப்படி. அவற்றை யாரிடமும் அவ்வளவாக பகிர்ந்து கொள்ள முடியாது. வயதுக்கேற்ற வெட்கம் காரணமாக இருக்கலாம். எனது பென்ச் தோழிகள் மட்டும் அடிக்கடி என் கிறுக்கல்களை வாசிப்பதுண்டு. ஆனாலும் கோர்வையாக எழுத முடியும் என்ற தன்னம்பிக்கை அப்போது வரவில்லை.


சுமார் 16 வருடங்களுக்கு முன்பு இதே ஆகஸ்ட் மாதத்தில் என் தோழன் ராம்கி(ஊடகவியலாளர் ஜென்ராம்) இணையத்தில் தமிழில் எழுத அழைத்தான். அப்போதுதான் வலைப்பூக்கள்(Blogs) பிரபலமாகிக் கொண்டிருந்த நேரம். “தமிழ்மணம்” என்ற குழுமத்தின் மூலம் எழுத ஆரம்பித்தேன். “நட்புக்காக” என்ற எனது வலைப்பூ அப்போதுதான் அரங்கேறியது. தமிழில் தட்டச்சு செய்வது பெரிய விஷயமாக இருந்தது. அதைக் கற்றுக் கொண்டு சின்னச் சின்ன கட்டுரைகள், கவிதைகள் , விமர்சனங்கள் எல்லாம் எழுதிக் கொண்டிருந்தேன். இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு மேல் எழுத்துப் பணியைத் தொடர இயலவில்லை.”தமிழ்மணம்” மூலம் அறிமுகமான நண்பர்கள் இப்போதும் முகநூல் நண்பர்களாகத் தொடர்பில் இருக்கிறார்கள். 


தமிழில் எழுதுவது பொழுதுபோக்குக்காக அல்ல, அதில் ஒரு அற்புதமான சுகம் இருக்கிறது. சினிமா பார்ப்பதில்கூட எனது சாய்ஸ் தமிழ்தான். நிறைய பிற மொழிப் படங்கள் சிறப்பாக இருப்பதாகப் பேசப் பட்டாலும் அவ்வளவு சீக்கிரம் பார்க்க மாட்டேன். யதார்த்தமே இல்லாத அறுவை படமாக இருந்தாலும் தமிழ் படம் தான் முதலில் பார்ப்பேன். இது குறித்து நண்பர்களுடன் நிறைய விவாதங்கள் நடந்தாலும் மாற்றிக் கொள்ள முடிவதில்லை. இது தமிழ் வெறி அல்ல. தமிழ் மீது கொண்ட பாசம். 


ஆங்கில கலப்பில்லாமல் தமிழில் மட்டுமே எழுத வேண்டும் என்றுதான் முதலில் நினைத்திருந்தேன். ஆனால் உண்மையாகவே அலையை வாசிக்க வேண்டுமென்று நினைப்பவர்கள் பலதரப்பட்ட ரசனைகளை உடையவர்கள் என்பதால் கொஞ்சம் மாற்றிக் கொண்டேன். நேயர் விருப்பத்தை மீறி அரங்கேறும் எதுவும் வெற்றி பெறாது. ”பதின்ம வயதுகளில்” என்று ஒருதரம் எழுதியிருந்தது புரியாமல் போன் செய்து விளக்கம் கேட்ட நண்பன்கூட உண்டு. 


எனது நெருங்கிய உறவினர்கள் தமிழ் தெரியாவிட்டால் கூட Google Translate இல் பதிவிறக்கம் செய்து ”அலை” களை வாசிப்பதாகக் கேள்விப்பட்டு நெகிழ்ந்திருக்கிறேன். எனது மருத்துவ நண்பர்கள் நிறைய பேர் நேரம் கிடைக்கும்போது எப்படியாவது ’அலை’ வாசித்துவிடுவதாகக் கூறுவார்கள். அதில் சாப்பிடவும் தூங்கவும் நேரமில்லாமல் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் மகப்பேறு மருத்துவர்களும் உண்டு என்பது தனிச் சிறப்பு.என்ன தவம் செய்தேன் இத்தைகைய நண்பர்கள் வட்டத்தைப் பெற என்று புரிய வைத்தது இந்த எழுத்துக்கள் மூலமாகத்தான். 


வேலைப்பளு ,  கொரோனா கால தனிமை போன்ற சோர்வடைய வைக்கும் நேரங்களில் எழுத ஆரம்பித்தால் புத்துணர்ச்சி பெற்று சுறுசுறுப்பாகி விடுகிறேன். நிறைய நேரங்களில் எழுத ஆரம்பிக்கும்போது நினைத்த கரு  மாறிப்போய் புதுப்புது அலைகள் மனசை உருட்டிக் கொண்டுபோய் வேறு எதையோ எழுத வைத்துவிடும். திருச்செந்தூர் கடலலைகளில் புரண்ட மாதிரி உல்டாவாக எழுதிவிடுவேன்.


பழைய கதைகளை எழுதும்போது எனக்கு நினைவுக்கு வந்ததை மட்டுமே எழுதியிருப்பேன். அதை வாசித்தவுடன், அதில் தொடர்புடைய நண்பர்கள் விட்டுப்போன சங்கதி அல்லது நபர் பற்றி பின்னூட்டத்தில் சொல்லுவார்கள். அடடா! இவ்வளவு முக்கியமானதை விட்டு விட்டோமே என்று நினைக்கும் அளவுக்கு இன்னும் நிறைய விஷயங்கள் இருக்கும்."சொல்லில் வருவது பாதி, நெஞ்சில் தூங்கிக் கிடப்பது மீதி" என்ற பாடல் வரிகள் மிகப் பொருத்தம்.


 உண்மையாகவே வாழ்க்கை பெரிய நாடக மேடைதான். அள்ள அள்ள குறையாத அநுபவங்கள் அநேகம். எனது எழுத்தில் வருவது சிறு துளி மட்டுமே. அதிலும் சில கசப்பான அநுபவங்களை இருட்டடிப்பு செய்துவிடுவேன். சிலர் மனதை நோகச் செய்யுமோ என தோன்றும் விஷயங்களையும் எழுதுவதில்லை.


மருத்துவக் கல்லூரி வாழ்க்கை மிக முக்கியமான பருவத்தின் அநுபவங்கள். பதினாறு வயது வெகுளித்தனத்துடன் காலடி எடுத்துவைத்து மிக நீண்ட ஆறரை வருடங்கள் கொண்ட நீண்ட பயணம். எங்களது பலம், பலவீனம், ஆசை, கனவு எல்லாவற்றையும் தயக்கமின்றி பகிர்ந்து கொண்ட நண்பர்களை உள்ளடக்கியது. பாசாங்குகளற்ற நட்பு. ஒவ்வொருவரைப் பற்றியும் ஏகப்பட்ட அலைகள் எழுதலாம்.


 எப்போதுதான்  எழில் அண்ணனைப் பற்றி எழுதப் போறீங்கன்னு ஏகப்பட்ட நச்சரிப்பு. இப்போதுதான் முதல் வருட நினைவுகளைப் புரட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன். அண்ணன் வர மூன்றாம் ஆண்டு ஆகும் தம்பிகளே, அதுவரை காத்திருங்கள். 


ஆகஸ்ட் மாதம் வாழ்க்கையில் அநேக நல்ல விஷயங்களைத் தந்திருக்கிறது. மருத்துவக் கல்லூரியில் அடி எடுத்து வைத்ததும் ஆகஸ்ட்டில்தான். எனது எழுத்துப் பயணம் தொடங்கியதும், இடைவெளி விட்டுத் தொடர்வதும் அதே ஆகஸ்ட் மாதம்தான். அருமையான மகன் டேனியல் பிறந்ததும் ஆகஸ்ட் தான். அநேக பயணங்கள் செல்வதும் ஆகஸ்ட் தான் . ஆடி மாதத்தின் பின் பகுதியில் அறுவை சிகிச்சைகள் குறைவாக இருப்பதால் அன்புக் கணவரின் அப்பாயிண்ட்மெண்ட் அப்போதுதான் கிடைக்கும்.


ஒரு வருடம் என்னை ஊக்கப்படுத்திய நண்பர்கள் வரப்போகும் வருடத்திலும் என்னுடன் பயணம் செய்வார்கள் என்ற நம்பிக்கையுடன் நன்றி கூறிக்கொள்கிறேன்.


My blog: www.forusdear.blogspot.com

அலை-51

 அலை-51

‘‘ பிரண்டை துவையல் ” செய்வது பற்றி நண்பர்கள் குழுமத்தில் அடிக்கடி குறுஞ்செய்திகள் வந்து கொண்டே  இருக்கும். எல்லோரும் நள மஹராஜா மாதிரி சமையல் கலை வல்லுநர்கள் ஆகிவிட்டதாக நினைக்க வேண்டாம். குழுமத்தில் காணப்பெறாத நண்பரையோ அல்லது வாய் கொடுத்து வம்பில் மாட்டிக் கொள்பவரையோ துவைத்து எடுத்து குமைப்பதற்குப் பெயர்தான் பிரண்ட்(ஐ)துவையல். அதற்கென்றே எங்களை மாதிரி சில ஆடுகளும் மந்திரித்துவிடப் பட்டிருப்போம்.


குமைப்பது என்ற குறும்புத்தனமே மருத்துவக் கல்லூரியில் சேர்ந்த பிறகுதான் சூடு பிடித்தது. யாரிடமும் நேரிடையான பேச்சு வார்த்தை என்பதே கிடையாது. குமைச்சு எடுப்பதுதான் எங்கள் தலையாய தொழில். வகுப்புத் தோழர்கள் தொடங்கி வாத்தியார்கள் வரை யாரையும் விட்டு வைச்சதில்லை.


 யாரைப்பற்றியாவது குமைப்பதற்கு எந்த முகாந்திரமும் இல்லையென்றால் அவர்களை “எண்ணெய்” லிஸ்ட்டில் சேர்த்துவிடுவோம். வழவழா கொழகொழா டைப் என்று அர்த்தம். எங்களுக்கு செட் ஆகாது. ஆண் பெண் என்ற பாகுபாடெல்லாம் கூட எங்களுக்குக் கிடையாது. 


எதிரில் உள்ளவர்கள் என்ன பேசினாலும் அதிலிருந்தே வார்த்தைப் பிரயோகங்களை உருவாக்கி கேலிபேசி கலகலப்பூட்டுவதுதான்  எங்கள் பொழுதுபோக்கு. யாரையும் மனம் நோகவோ இழிவு படுத்தியோ குமைப்பது இல்லை. அதனால் எங்களது அரட்டைகள் அநேகமாக எல்லோராலும் அங்கீகரிக்கப்பட்டே வளர்ந்தது. 


அதிலும் வகுப்புத் தோழியரை சீண்டுவதில் உள்ள சுகமே தனிதான். அந்த சீண்டல்களும் கேலிப் பேச்சுகளும்தான் எங்களிடையே இணைபிரியா நட்பு வளையத்தை உருவாக்கி இருக்கிறது என்றும் கூட சொல்லலாம். சீண்டுபவர்களும் சீண்டப்படுபவர்களும் அப்பப்போ மாறிக்கொண்டே இருப்போம். 


நாங்கள் விரிக்கும் வலையில் அடிக்கடி மாட்டுவது உஷாவும் சுப்புவும்தான். இரண்டுபேரிடமும்  வெகுளித் தனமான குழந்தைத்தனம் இருக்கும். உலக மஹா பொய்யைக்கூட ஆணித்தரமாகச் சொன்னால் அப்படியே நம்பிவிடக் கூடியவர்கள். அதிலும் சுப்புலக்ஷ்மிதான் ரொம்ப குட்டிப் பிள்ளை. என்ன சொன்னாலும் அப்படியே நம்பிடுவாள். 


அவளிடம் ஆங்கிலத்தில் வேகமாக ஏதாவது சொன்னால் மறுபடி விளக்கமாகக் கேட்டு தெரிந்து கொள்வாள். ஒருநாள் ஏதோ பேச்சு வாக்கில் “Do or Die” என்று பேசிக் கொண்டிருந்தோம். வேகமான தொனியில் இருந்ததால் அதை அவளால் புரிந்து கொள்ள முடியாமல் மறுபடியும் கேட்டாள். நாங்க பதில் சொல்றதுக்கு முன்னாடி உஷா இடையில் புகுந்து தமிழில் அதற்கு “முத்தம் தரவும்” என்று அர்த்தம் என்று கூறிவிட்டாள். 


எங்ளுக்கோ சிரிப்பு தாங்க முடியலை. ஆனால் சுப்பு அதை அப்படியே நம்பிவிட்டாள். அன்றிலிருந்து சுப்புவை பார்க்கும் போதெல்லாம் உஷா Do or die என்று சொல்லுவாள். முத்தம் தரச்  சொல்லுவதாக நம்பி பயந்து சுப்பு தெறித்து ஓடுவாள். இது கொஞ்ச காலம் விடுதியில் களேபரமாக ஓடிக் கொண்டிருந்தது.கடைசியில் சுப்புவைக் காப்பாற்ற யாரோ உண்மையைச் சொல்லிட்டாங்க. அப்போ கூட சுப்பு கோபப்படாமல் உஷாவை செல்லமாகக் கடிந்து கொண்ட பாங்கு நட்புக்கு இலக்கணம்.


ஒவ்வொருத்தரையும் குமைப்பதற்கு என்றே தனித்தனி ட்ராக் வைச்சிருப்போம். பானு , நளினி மாதிரி ஆளுங்க இங்கிலீஷ் மீடியம் பள்ளியிலிருந்து வந்தவங்க. என்னைக்காவது  இங்கிலீஷில் பேசிட்டாங்கன்னா அன்னைக்கு முழுவதும் அவங்க தான் இலக்கு. குமைச்சுத் தள்ளிடுவோம். அதனாலேயே விடுதியில் ஆங்கிலத்தில் பேசுவதையே தவிர்த்து விடுவாங்க. எங்க வகுப்பில் நிறைய பேர் தமிழ் மீடியத்திலிருந்து வந்தவர்கள். அதனால் ஆங்கிலத்தில் பேசுபவர்களைக் குமைப்பது ஒரு ஜாலி. 


ராமேஸ்வரிதான் கலாய்ப்பதில் கில்லாடி. விஷயமே இல்லாமல் மூணு மணி நேரம் சிரிக்கணும்னு நினைச்சா அவளோட ஜோடி போட்டுக்கலாம்.  ‘‘ மொழி ” படத்தில் ப்ரித்விராஜ்&ப்ரகாஷ்ராஜ் லிப்ட்டில் சிரிக்கிற ரேஞ்சுக்கு நினைச்சு நினைச்சு சிரிக்கிற மாதிரி ஏகப்பட்ட நிகழ்ச்சிகள் உண்டு. அவள் இலங்கையிலிருந்து வந்திருந்ததால் நடை உடை பேச்சு எல்லாமே கொஞ்சம் வித்தியாசமாக இருக்கும். ரொம்ப தைரியமாகவும் இருப்பாள். ராகிங் மாதிரி விஷயங்கள் அவளை அசைக்கவே முடியாது.  ஒரு வார்த்தை சொல்லிட்டான்னா விடுதியே அதிரும் அளவுக்கு சிரிக்க வேண்டியிருக்கும்.


அடுத்து மாட்டுவது நாகர்கோவில் ஆசாமிங்கதான். அவங்களோட உச்சரிப்பும் வார்த்தைகளும் மலையாள வாடையுடன் இருக்கும். எங்களுக்கு அது கொஞ்சம் காமெடியாகத் தெரியும். தமிழுக்கே தனி அராதி தேவைப்படும். அதிலும் நண்பர்களை அவர்கள் அழைக்கும் “ மக்ளே ” என்ற வார்த்தைதான் எங்கள் முதல் இலக்கு.அவங்க கொன்னு களையும்ன்னு சீரியசாகச் சொல்லும்போது , எதைக் களையணும்னு கேலி செய்து குமைப்பது செம ஜாலி.


நாங்க குமைக்க ஆரம்பிக்கும் முன்பே முறைத்துப் பார்த்து அடக்கிவிடும் ஆட்களும் உண்டு. அதிலும் லோகாவின் அனல் பார்வையில் மாட்டினால் அத்தனைபேரும் அம்பேல். அப்படியே பம்மிப் போய் அடுத்த தளத்துக்குப் பறந்துவிடுவோம். அதனாலேயே அவங்களோட இரண்டாம் தளத்துக்கு அடிக்கடி போறதில்லை. சில கோஷ்டிகள் அவளோட பாதுகாப்பில் தப்பிச்சுக்குவாங்க. நாங்க சீண்ட முடியாது.


சில மக்கள் எங்களைக் கண்டுக்கவே மாட்டாங்க. என்ன சொன்னாலும் எப்படி குமைச்சாலும்  சின்ன சிரிப்புதான். அவங்ககிட்டேயெல்லாம் எங்க பருப்பு வேகாது.கொஞ்சம் அதிகமா குமைக்க ஆரம்பிச்சா நம்மளை உட்கார வைச்சு வகுப்பு எடுக்க ஆரம்பிச்சுடுவாங்க. ஆனாலும் எங்களோட “புளி” ஜோக்குகளுக்கு சிரிக்கவும் கொஞ்சம் பேர் உண்டு. சஹாயமேரி, ராமலட்சுமி(நினைவில் வாழும்), ஸ்டெல்லாவெல்லாம் தங்கமான பிள்ளைகள்.

 நாங்க என்ன சொன்னாலும் விழுந்து விழுந்து சிரிப்பாங்க, நிரந்தர ரசிகைகள். 


ஜெயாதான் சூப்பர் வேதாந்த வாதி.  “என்னடா பொல்லாத வாழ்க்கை’’தான் அவளோட ட்ரேட் மார்க் பாட்டு. எதுக்கும் அசைய மாட்டாள். குமைக்கிறதைக்கூட ரொம்ப ஜாலியாக எடுத்துக்குவாள். எங்க எல்லாருக்கும் சட்டாம்பிள்ளை மீனாக்காதான். அவங்களை மட்டும் குமைக்கவே முடியாது. மத்தவங்களையும் குமைக்க விடமாட்டாங்க. நல்லா திட்டு கிடைக்கும். அவங்க படிக்கப் போன பிறகு ஒரு மூலையில்தான் எங்க அரட்டை அரங்கம் நடக்கும். ஆனால் சூரியகாந்தி சத்தமா சிரிச்சு காட்டிக் கொடுத்திடுவாள். துரோகி.


ரோட்டை ஒட்டிய அறைகளில்தான் அடிக்கடி இந்த மாதிரி கூடுகைகள் நடக்கும். அந்த சமயத்தில் யாராவது ஆண்கள் சைக்கிளில் கடந்து போனால் அன்றைக்கு அவர்களைப் பற்றிய கதா காலட்சேபமாகத்தான் இருக்கும். விடுதி வாசலில் ஜோடியாகப் பேசிக்கொண்டிருப்பவர்களும் எங்கள் அரட்டையிலிருந்து தப்புவதில்லை. தினம் தினம் வெவ்வேறு ஜோடிகள் நிற்பதால், புதுப்புது புரணிகள் பேசுவோம். 


இப்படியெல்லாம் பில்ட்அப் கொடுக்கிறதாலே பெரிய ரவுடிக் கூட்டம்னு நினைச்சுடக் கூடாது. பரிதாபமாகத்தான் சுத்திகிட்டு இருப்போம். எல்லாம் உள்வீட்டு  அட்டகாசம் மட்டும்தான். எங்களையும் குமைக்க ஒரு சீனியர்ஸ் கோஷ்டி உண்டு. ஜாலியாக ஓட்டுபவர்களுடன் , நாங்களும் சேர்ந்து கொண்டு ப்ரண்ட்ஸ் ஆயிடுவோம். கொஞ்சம் கடுப்பேத்துற ஆட்களை ஒதுக்கி வைச்சிடுவோம். 


வகுப்புத் தோழர்களைக் குமைப்பது வேறுவிதமாக ஜாலியாக இருக்கும். ஆனால் நேரடியாக பண்ண மாட்டோம். எங்களுக்குள்ளேயே ஒவ்வொருத்தரைப் பற்றியும் புரணி பேசி பட்டப் பெயர் வைத்து குமைச்சுக்குவோம். வாத்தியார்கள் பாடும் அதே மாதிரிதான். 


சாயங்காலம் ஏதாவது ஒரு வராண்டாவில் உட்கார்ந்து கொண்டு வகுப்பில் நடந்த விஷயங்களை அலசி, அதில் சம்பந்தப்பட்ட மாணவன், வாத்தியார் எல்லாரையும் ஒருபாடு விமர்சித்து கேலி பண்ணி முடிப்பதுதான் அன்றைய ஹோம்வொர்க். அதிலே மட்டும் எல்லா பெண்களும் சேர்ந்துடுவோம்


ஒருத்தருக்கு பிடிச்ச வாத்தியாரை அடுத்தவங்க குமைக்கும்போதும், அவங்களுக்குப் பிடித்த நண்பர்களைக் கேலி பண்ணும்போதும் ஆதரவாளர்கள் போர்க்கொடி தூக்கிடுவாங்க. அதைத் தொடர்ந்து வரும் விவாதங்கள் சில சமயங்களில் சண்டைகளில் முடியும். நல்லா படிக்கிற பிள்ளைங்க எல்லாம் வாத்தியார்களுக்கு சப்போர்ட் பண்ணிட்டு சண்டைக்கு வந்திடுவாங்க. எங்களை மாதிரி கடைசி பெஞ்ச் ஆட்கள் எஸ்கேப்.


சில சமயங்களில் எங்களுக்குள் பேசப்படும் கேலிப் பேச்சுகள் சம்பந்தப்பட்ட நபர்களையே போய்ச் சேர்ந்திடும். ஏகப்பட்ட பிரச்னைகளும் பின்னாடியே வந்திடும். சில உளறல் வாய்கள் இந்தமாதிரி அடிக்கடி பிரச்னைகளில் மாட்டி விட்டுடுவாங்க. நாங்களும் அடிக்கடி அசடு வழிஞ்சுக்குவோம்.


குமைப்பதும் அசடு வழிவதும் இன்றும் தொடர்ந்து கொண்டேதான் இருக்கிறது. வயதும் பருவமும்தான் மாறியிருக்கிறது. குறும்பு அப்படியே இருக்கிறது. அடுத்த பிரரண்டை துவையலுக்கு ரெடியாகிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

உலக தாய்ப்பால் வாரம்

 "உலக தாய்ப்பால் வாரம்"

ஆகஸ்ட் 1-7 வரை


பனிக்குட நீரில்

துள்ளி விளையாடி

பஞ்சு மெத்தையான

நஞ்சுப்பையில் கால் உதைத்து

பத்து மாதங்கள் 

பதுங்கிக்கிடந்தேன் கருவறையில்

பத்திரமாய்ப்

பார்த்துக்கொண்டவள் அன்னை


உதிரத்தை உணவாக்கி

உருவாக்கியவள் அம்மா

கருவறையில் தொப்புள் கொடியால்

 பந்தம் தந்தவள்

பிரசவ அறையிலும்

பாலூட்டி சேர்த்தணைத்து

பிறவிப் பயனை

உணர்த்தியவள் என் தாய்


                                      இப்படிக்கு

தாய்ப்பாலில் வளர்ந்த மழலை

அலை-50

 அலை-50

அலைகளில் மிதக்க ஆரம்பித்து அரை சதம் போட்டாச்சுன்னு நினைக்கும் போது சந்தோஷமாகத்தான் இருக்கிறது. எழுத ஆரம்பிக்கும்போது இத்தனை தூரம் வருவேன் என்று நினைக்கவே இல்லை. ஏதோ ரெண்டுமூணு பதிவுகள் போட்டுவிட்டு முடித்துவிடலாம் என்றுதான் எழுதத் தொடங்கினேன். ஆனால் எழுத எழுத இன்னும் அதிகமாக எழுத வேண்டும்போல் ஆர்வம் ஏற்பட்டுவிட்டது. என் எழுத்துக்களைத் தவறாமல் வாசித்து பின்னூட்டங்கள் மூலமும் நேரிலும் உற்சாகப்படுத்திய நண்பர்கள்தான் இந்தப் பயணத்தின் கிரியா ஊக்கிகள். 


என் சொந்தக்கதை பற்றியே சிலாகித்துக் கொண்டிருப்பது, படிப்பவர்களுக்கு அலுப்பைத் தருமோ என எண்ணி சில நாட்கள் அமைதியாய் இருப்பேன். அந்த சந்தர்ப்பங்களில் எதிர் பாராத நண்பரிடமிருந்து வந்த பாராட்டுகள் மறுபடியும் எழுத வைக்கும். அதிலிருந்துதான் என் புரிதலும் அதிகமானது. அனுபவங்கள் என் வாழ்வைச் சுற்றி வந்தாலும் அதன் சாயல்கள் ஒவ்வொருவர் வாழ்விலும் ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் நடந்திருக்கும் என்பதுதான் உண்மை. 


எனது அலைகள் மீது தவழ ஆரம்பித்தவர்கள் தங்கள் கறுப்பு வெள்ளை நாட்களை , அதாங்க, கல்லூரிப் பருவங்களைத் தூசி தட்டிப் பார்க்க ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். வகுப்பு மற்றும் குடும்ப குழுமங்களில் அந்தக்கால கறுப்பு வெள்ளைப் படங்கள் பதிவேற்றப் பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. “பசித்தவன் பழங்கணக்கு பார்ப்பது போல்” நிறைய பேர் பழங்கதைகள் பற்றி கடலை போட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம். அதுக்குக் காரணம் கொரோனா தந்த தனிமையாகவோ அல்லது சீனியர் சிட்டிசன் ஆகிவிட்ட வயது மூப்பினாலோ இருக்கலாம். காரணம் எதுவாக இருந்தாலும், காரியம் சிறப்பாக நடந்து கொண்டிருக்கிறது. 


கடலை போட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம் என்றதும் , அந்தக்கால ”கடலை”கள்தான் நினைவுக்கு வருகிறது. சாதாரணமாக சாப்பிடும் கடலைக்கு ஆயிரம் வியாக்கியானங்களுடன் ஸ்டார் அந்தஸ்து கிடைத்தது மருத்துவக் கல்லூரியில்தான். கல்லூரியில் சேர்ந்த போது அரசல் புரசலாக சீனியர்கள் அதைப் பற்றி பேசுவார்கள். முதலில் புரியவில்லை. பிறகுதான் அதன் அர்த்தம் புரிந்தது. எங்கள் கல்லூரியைப் பொறுத்தவரை கடலை போடுவதென்றால் ஆணும் பெண்ணும் பேசுவதைத்தான் குறிக்கும். அதைப்பற்றிப் பேசும்போதே ஒரு கள்ளத்தனத்துடனும் கிளுகிளுப்புடனும் பேசுவார்கள். அதற்கென்று தனி அகராதி, விளக்கம் எல்லாம் உண்டு. கடலை வறுப்பது அவிப்பது உடைப்பது எல்லாம் கூட உண்டு. காலநேரம், இடம், மனிதர்களைப் பொறுத்து பலப் பல ஸ்வாரசியமான கடலை கதைகள் விடுதியில் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும். பொழுது போகாதவர்களுக்குப் புறணி பேசவும் ஏதுவாக உடைத்த கடலைகள் கிடைக்கும். 


எங்க வகுப்பு எப்பவுமே கொஞ்சம் ராங்கி பிடிச்ச வகுப்பு என்பதால், அது எப்படி ஆணும் பெண்ணும் பேசுவது மட்டும் கடலை போடுவதாகும்; பெண்களுக்கிடையில் பேசுவதும் கடலை போடுவதே என யோசித்து அப்படியே வழிமுறைப் படுத்திக் கொண்டோம். அதனால்தான் இப்போதும் அடிக்கடி கைபேசியில் கடலை போடுவது தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. யார்கூட கடலை போட்டால் என்ன , சூடாக இருக்கும் போது அதன் சுவையும் மணமும் தனிதான். ஆனால் அந்தக் காலத்தில் கடலை பிரச்னையால் ஏகப்பட்ட அடிதடிகள் தகறாறுகள் எல்லாம் ஆகியிருக்கிறது.


கல்லூரிக்குள்ளேயே வெவ்வேறு ஜாதி மதத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் கடலை போட்டால் அதைப் பிரிக்கவும், பிரச்னை பண்ணவும் ஒரு கோஷ்டி அலையும். Guardian Angels!! ஜூனியர் சீனியர் கடலை போட்டால் வகுப்புகளுக்கிடையில் தகராறு வரும். எங்க கல்லூரி பெண்களுடன் பக்கத்துக் கல்லூரி மணவர்கள் பேசுவதைப் பார்த்துவிட்டால் போதும், ஆர்ட்ஸ் காலேஜ் பசங்க பாடு அதோகதிதான். எங்க கல்லூரிக்கு மிக அருகில் இருக்கும் சதக்கதுல்லா மற்றும் ஜான்ஸ் காலேஜ் மாணவர்களுடன்தான் அடிக்கடி மோதல் ஏற்படும். பஞ்சாயத்துகளும் நடக்கும்.


 நிறைய கதைகள் எங்களுக்கு ரெண்டு மூணு வருஷம் கழிச்சு கூட தெரிய வரும். அவ்ளோ சீக்ரெட்டாக நடக்கும். பாவம், எத்தனை காதல்கள் அதனால் பிரிந்து போனதோ தெரியாது. அதிலும் ஜூனியர்கள் அந்த மாதிரி கடலைகளில்சிக்கிக் கொண்டால் நேரடியாகவே அடக்குமுறை நடக்கும். அந்த மாதிரி சமயங்களில் விடுதிக்கு வரும் தொலைபேசி அழைப்புகள் கூட வித்தியாசமாகவும் மிரட்டும் தொனியிலும்  இருக்கும். 


எங்கள் விடுதியின் தொலைபேசி மாடிப்படிக்கட்டின் அடியில் புறாக்கூண்டு போன்ற இடத்தில் இருக்கும். Trunk call book பண்ணி பேசுவதுதான் அந்தக்காலங்களில் இருந்த ஒரே தொலைத் தொடர்பு. அதற்கு பொறுப்பாக பரமசிவம் மற்றும் செல்லையா என இரண்டு அட்டெண்டர்கள் இருந்தார்கள். யாருக்காவது வீட்டிலிருந்து போன் வந்தால் கீழிருந்து பெயர்களைக் கூவி அழைப்பார்கள். தடதடவென்று நாலுகால் பாய்ச்சலில் போன் வந்தவர் ஓடி வருவார். சாயங்காலம் கல்லூரி விட்டு வந்ததில் இருந்து பெரிய கூட்டமே போன் பண்ணவும், போனை எதிர்பார்த்தும் முன்னாடி ஹாலில் சுற்றிக் கொண்டிருப்பார்கள். பெர்சனல் போனை எதிர் பார்த்துக் கொண்டிருப்பவர்கள், தங்கள் பெயர்கள் கூவப்படுவதை விரும்பாமல், அங்கேயே தாமதித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். இவர்களையெல்லாம் பார்த்து நமட்டுச் சிரிப்பு சிரித்துக் கொண்டு ஒரு கூட்டம் கடந்து போகும்.


இவைகளுக்கு இடையே முதலாமாண்டு மாணவிகளுக்கென்றே நிறைய Prank calls கூட வரும். சில சமயம் ஜாலியாகவும் பல சமயங்களில் குமைப்பது போலவும் வரும் . எப்போதாவது ஆபாசமான அழைப்புகளும் வரும். யாருக்கு போன் வதாலும் சின்ன கூட்டமாக சேர்ந்து போய்த்தான் பேசுவோம். அதனால் யாருக்கும் தனிப்பட்ட முறையில் பாதிப்பு வராது. ராகிங் பாணியில் பேசுவது சீனியர்களா அல்லது அந்த போர்வையில் வகுப்புத் தோழர்களே கேலி பன்ணுகிறார்களா என்பது எங்களால் கண்டுபிடிக்கவே முடிந்ததில்லை. 


திடீரென போன் பண்ணி எங்களுக்கெல்லாம் ”பட்டப் பெயர்” (Nick name) வைத்திருப்பதாகச்  சொல்லுவார்கள். கு2 க2 என்றெல்லாம் கூறிவிட்டு விளக்கம் சொல்லாமல் வைத்துவிடுவார்கள். மறுநாள் வகுப்பில் யாருடைய முகத்திலாவது முந்தின நாள் போன் பண்ணிய அறிகுறி தெரிகிறதா என ஒற்றர் வேலை பார்ப்பதிலேயே பொழுது போய்விடும். ஆனாலும் கண்டு பிடிச்சிருக்க மாட்டோம். இது மாதிரி நிறைய சம்பவங்கள் சாயங்கால பொழுதுகளை பிஸியாக வைத்திருக்கும்.


விடுமுறை தினங்கள் வந்தால் கொஞ்சம் போரடிக்கத்தான் செய்யும். ஆனாலும் சோம்பேறித்தனமாக அதிக நேரம் தூங்கி Recreation room இல் பேப்பர் வாசித்து பாட்டு கேட்டுவிட்டு சாயங்கால நேரங்களில் ஜங்ஷனுக்கு ஷாப்பிங் கிளம்பிவிடுவோம். ஒரே ஒரு பேனா வாங்க வேண்டுமென்றால்கூட நாலைந்து பேராக கிளம்பிப் போய்விடுவோம். பஸ் ஸ்டாண்டுக்கு எதிரில் இருக்கும் கவிதா ஷாப்பிங் சென்டர் தான் எங்களுடைய  FORUM MALL. பத்துக்குப் பத்து ரூமில் கண்ணாடி ஷெல்ஃப்களில் அனைத்துவிதமான பொருட்களும் கிடைக்கும். எங்க கல்லூரி மாணவ மாணவிகள் எல்லோரும் அந்த கடையின் நிரந்தர வாடிக்கையாளர்கள்.


 ஷாப்பிங் முடிச்சுட்டு அப்படியே தானா மூனா கட்டிடம் முன்னாடி ஒரு நடைப் பயிற்சியுடன் கூடிய  window shopping பண்ணினால் விடுமுறை தினம் இனிதே முடியும்.கொஞ்சம் கையில் காசு புரளும் நாட்களில் அப்படியே அரசன் ஐஸ்க்ரீமில் ஏதாவது கொறித்துவிட்டு வருவோம். உஷா எங்களுடன் வந்தால் ஐஸ்க்ரீம் சாப்பிடாமல் வர முடியாது. நாங்கள் படித்த காலத்தில் சின்ன பெட்டிக் கடை சைஸில் இருந்தது இப்போது பெரிய கடையாக மாறியிருக்கிறது.


 கிளம்பிப் போகும்போது எல்லோரும் ஜாலியாக அரட்டை அடித்துக் கொண்டு கொஞ்சிக் குலாவிக்கொண்டு  போவோம். திரும்பும் நேரம் வரும்போது ஏதாவது கருத்து வேறுபாடு காரசாரமான விவாதம் என்று ஏதோ ஒரு பிரச்னையுடன் டவுண் பஸ்ஸில் திக்குக்கு ஒருவராக உட்கார்ந்து வருவோம். அடிக்கடி இதே மாதிரி நடக்கும். ஆனாலும் அடுத்த ஞாயிறும் இதே கதைதான் தொடரும்.


ஏதாவது ஒருவாரம் எங்கேயும் போகாமல் விடுதியில் இருந்தாலும் ஏதாவது சேட்டை பண்ணிக் கொண்டுதான் இருப்போம். காற்றடிக்கும் காலங்களில் விடுதிக்கு முன்னால் உள்ள காலியிடத்தில் பட்டம் விடுவோம். அல்லது விடுதியை ஒட்டிய கீழ்புறத்தில் throw ball விளையாடுவோம். எதுவுமே செட் ஆகவில்லை என்றால் வெராண்டாவில் அமர்ந்து கொண்டு அப்படி இப்படி செல்பவர்களை வம்புக்கு இழுப்போம். 


அதில் அடிக்கடி மாட்டுபவர்கள் அட்டெண்டெர்ஸ் பரமசிவமும் செல்லையாவும்தான். பெண்கள் விடுதியில் பொறுப்பான வேலை பார்த்து எங்கள் அனைவருக்கும் பாதுகாப்பாக இருந்தவர்கள். “பரமசிவன் கழுத்தில் இருந்து பாம்பு கேட்டது செல்லையா சவுக்கியமா” என்று கோரஸாகப் பாட்டுப் பாடி அவர்களை வம்புக்கிழுத்தாலும் சிரித்துக் கொண்டே கடந்து போய்விடுவார்கள். 

இரவு 9 மணிக்குள் அனைவரும் விடுதிக்குள் வந்துவிட வேண்டும். தாமதமாக வருவதென்றால் வார்டனிடம் முன்னாடியே அனுமதி பெற்றிருக்க வேண்டும். ஆனால் வாரத்துக்கு நாலுநாளாவது சினிமாவுக்கு சென்றுவரும் எங்கள் கோஷ்டிக்கு அனுமதி பெறுவது கஷ்டம். அந்த மாதிரி நாட்களில் விடுதி கதவை திறந்துவிட்டு சஹாயம் பண்ணுவதில் இருவரும் எங்களுக்கு நண்பர்களே. அதையும் மீறி ரொம்ப நேரமாகிவிட்டால் கேட்டை ஒட்டி இருக்கும் தாமரை வடிவ க்ரில்லில் இருக்கும் சந்து வழியாகவும் நுழைந்து வந்துவிடுவோம். அப்போதெல்லாம் 40-50 கிலோ எடையில்தான் எல்லோருமே இருப்போம். அதனால் சந்துலே புகுந்து வர்றது எல்லாம் சாத்தியமாக இருந்தது.


அடுத்ததாக எங்கள் கலாட்டாவில் மாட்டுபவர்  மெஸ் பொறுப்பாளர் “பிள்ளை ” தான். ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு தொனியில் அவரை அழைக்கும் விதமே தனிதான்.  பிரளயமே வந்தாலும் அவர் சமையலும் மாறாது சிரிப்பும் மாறாது. விடுதியில் படித்த ஐந்தரை ஆண்டுகளும் அதே மெனு, அதே சுவை, அதே பிள்ளை. ஆனால் கரெக்டான நேரத்தில் உணவுகள் ரெடி பண்ணி வைப்பதே பெரிய சர்க்கஸ் என்பதால் வெரைட்டிகளைப் பார்க்க முடியாது. முதலாண்டில் நான் சுத்த சைவமாக இருந்ததால் வீட்டு சாப்பாட்டுக்கும் மெஸ் சாப்பாட்டுக்கும் அதிக வித்தியாசம் தெரியவில்லை. 


நான்வெஜ் சாப்பிட்டவர்களுக்கு வெரைட்டிகள் கிடைக்காது. கூப்பிடும் தூரத்தில் இருந்த அஷோக் மெஸ்ஸில் சகல விதமான மாமிச வகைகளும் கிடைக்கும் என்பதால் அங்கு நிறைய பேருக்கு அக்கவுண்ட் இருக்கும். ஆனால் அங்கு எந்நேரமும் ஆண்கள் கூட்டம் இருந்துகொண்டே இருக்கும் என்பதால் அங்கு போய் உட்கார்ந்து சாப்பிடுவதில்லை. செல்லையாவோ பரமசிவமோ பார்சல் வாங்கித் தந்துவிடுவார்கள். அஷோக் மெஸ்ஸின் ஆயில் மட்டன் ரொம்ப பிரபலம். ஆண்கள் விடுதியில் இருப்பவர்களுக்கு பெண்கள் விடுதி முன்னர் நடை பயிலவும் சைக்கிள் விடவும் அஷோக் மெஸ்தான் சரியான சாக்குபோக்கு.  


வருகின்ற ஆகஸ்ட் மாதத்துடன் மருத்துவக் கல்லூரியில் சேர்ந்து 44 வருடங்கள் முடிவடைகின்றன. ஆனாலும் அன்றைய நிகழ்வுகளும் நினைவுகளும் நேற்று நடந்தது போல் நெகிழ்வைத் தருகின்றது.

அலை-49

 அலை-49

“சினிமாவுக்குப் போன சித்தாளு” என்று ஜெயகாந்தன் குறுநாவல் உண்டு. எங்களை (பானு&தாணு) அவர் பார்த்திருந்தால்  ”சினிமாவுக்குப் போன ரெட்டை வாலு”ன்னு எழுதியிருப்பார். சினிமா பார்ப்பதில் எங்களை மிஞ்ச ஆளே கிடையாது. ஆனால் சினிமா பைத்தியங்கள் அல்ல. வாரத்துக்கு ஏழு படம் பார்க்கச் சொன்னாலும் ரெடியாக இருப்போம். ஹாஸ்டலில் பார்த்த மாதிரி இருக்கும் அடுத்த கொஞ்ச நேரத்தில் சினிமா தியேட்டர் வாசலில் இருப்போம். பெரிய கூட்டம் சேர்ந்து போவதெல்லாம் வேலைக்கு ஆகாது. எங்க வழியே தனி வழிதான். 


திருநெல்வேலியில் வேறு எந்த விதமான பொழுது போக்கு அம்சங்களும் கிடையாது. சினிமா பார்ப்பதுதான் தலையாய அவுட்டிங். ஏகப்பட்ட சினிமா தியேட்டர்களும் உண்டு. இப்போ அதையெல்லாம் இடிச்சு வெவ்வேறு கட்டிடங்களாகக் கட்டி விட்டார்கள். ஜங்சனில் ஆரம்பிச்சு டவுண் வரைக்கும் வரிசையாக திரையரங்குகள் இருக்கும். பாலஸ்-டி-வேல்ஸ் என்று வேற்று மொழியுடன் புரதானமான திரை அரங்கு உண்டு. அரதப் பழசாக இருந்தாலும் ஆங்கிலம், மலையாளம் போன்ற படங்கள் அங்கேதான் அதிகமாக திரையிடப்படும். என்ன காரணத்துக்காக அந்த பெயர் வந்தது என்று பின்னூட்டங்களில் கேட்கக்கூடாது, ஏன்னா எனக்குத் தெரியாது.


பாரம்பரியமான திரை அரங்கு என்றால் சென்ட்ரல் தியேட்டர்தான். கம்பீரமாக அழகான முகப்புடன் இருக்கும். பெரிய திரை அரங்கும்கூட அதுதான். முன்னாடி ஏதோ சிலையெல்லாம் கூட வைச்சிருப்பாங்க. அதுக்கு எதிரேயே ரத்னா தியேட்டர் இருக்கும்.அதன் அருகிலேயே பார்வதி தியேட்டரும் உண்டு. அடுத்தடுத்து இருப்பதால், ஒரு இடத்தில் ஹவுஸ்-புல் ஆனாலும் அடுத்தடுத்த அரங்குகளில் ஏதேனும் ஒரு படத்துக்கு டிக்கெட் கிடைத்துவிடும். டிக்கெட் கிடைக்காமல் விடுதிக்குத் திரும்பியதாக சரித்திரமே இருக்காது. 


நெல்லையப்பர் கோவிலைச் சுற்றிப் பின்பக்கமாக வந்தால் நயினார் குளத்தை ஒட்டி ராயல் தியேட்டர் இருக்கும். அங்கு செல்வதற்கு பஸ் ஸ்டாப் தூரமாகவும், கொஞ்சம் ஜனசந்தடி குறைவாகவும் இருக்கும் என்பதால் ராயலுக்கு போவது ரொம்ப அரிதுதான். பாப்புலர் தியேட்டரும் டவுணில் கொஞ்சம் அசெளகரியமான இடத்தில் இருக்கும். அதனால் இரண்டுபேர் மட்டும் போவதாக இருந்தால் இந்த ரெண்டு தியேட்டரையும் தவிர்த்து விடுவோம். 


டவுணுக்கு செல்லும் மேம்பாலம் இறங்கும் இடத்தில் சிவசக்தி தியேட்டர் புதிதாக வந்திருந்தது. ஆனால் வயக்காட்டுக்கு நடுவில் இருந்ததால், கொஞ்ச தூரம் நடந்து செல்ல வேண்டும். கூட்டமாகப் போகத்தான் வசதிப்படும். ஜங்சனில் புதிதாகக் கட்டப்பட்ட பூர்ணகலா தியேட்டர் தான் எங்களுக்கு ரொம்ப வசதி. படம் முடிந்ததும் டவுண் பஸ் பிடிக்கவும், பெரிய படமாக இருந்தால் கடைசி பஸ் பிடிக்கவும் வசதியாக இருக்கும். சாலைக்குமரன் கோவிலை ஒட்டி இருக்கும் கடைத்தெரு எப்போதும் கலகலப்பாக இருப்பதால் ரெண்டுபேராகச் செல்ல தயக்கமே இருக்காது. இதெல்லாம் போக பாளை பஸ் ஸ்டாண்டில் அஷோக் தியேட்டரும் உண்டு. ஆனால் அதிலே நான் படமே பார்த்ததில்லை. 


எங்க ஊர் தியேட்டர்களில் புக்கிங் , சீட் நம்பர் போன்ற சங்கடங்கள் எதுவும் கிடையாது. டிக்கெட் கவுண்டரில் (ஈரோட்டுக் கவுண்டர் இல்லைங்க)  சீட்டு வாங்கினோமா, காலியிடத்தைப் பார்த்து உக்கார்ந்தோமான்னு ஜாலியாக படம் பார்க்கலாம். ஆனால் படம் ரிலீஸ் ஆகும் நாட்களில் “மன்னன்” பட ரஜினி ஸ்டைலில்தான் டிக்கெட் வாங்கணும். அந்த மாதிரி நாட்களில் உஷாவை அனுப்பினால் டிக்கெட் நிச்சயமாகக் கிடைத்துவிடும்.உஷா கவுண்டமணி ஸ்டைலில்தான் அராத்து பண்ணுவாள்.


 ஒவ்வொரு சினிமா தியேட்டருடனும் பலதரப்பட்ட அநுபவங்கள் வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் கிடைத்திருக்கிறது. 

எங்களோட பதினாறு வயது முடிந்த நிலையில் வந்த படம்தான் “16 வயதினிலே”. பாரதிராஜா என்ற அரிய டைரக்டரின் அறிமுகம் எங்கள் அறிமுக வகுப்புடன் ஆரம்பித்தது. காதலைச் சொல்வதில் ஸ்ரீதருக்குப் பின் பாரதிராஜாதான். பாலச்சந்தரும் ஸ்ரீதரும் பாரதிராஜாவும்தான் அப்போதைக்கு எங்கள் கவனத்தின் உச்சத்தில் இருந்தவர்கள். கமலும் ரஜினியும்தான் எங்கள் கனவுலக நாயகர்கள். சினிமா தவிர வேறு எந்த பொழுதுபோக்கும் எங்களை அந்த அளவு வசப்படுத்தவில்லை அந்தப் பதினாறு வயதில். 


மூணு ரூபாய் கையிலிருந்தால் போதும், சினிமாவுக்குப் போயிடலாம். டவுண் பஸ்ஸூக்கு போக,வர எழுபது காசு , தியேட்டரில் டிக்கெட்டுக்கு 50 காசு. ரெண்டுபேர் தாராளமா போகலாம். வேறே எந்த செலவும் செய்வதில்லை.  சினிமாவுக்கென்றே பணத்தை மிச்சம் படுத்தி வைப்போம். நாங்க பார்க்காமல் தியேட்டரைவிட்டு போன படங்கள் மிகக் குறைவுதான். இடையிடையே கூட்டம் சேர்த்துக்குவோம். கும்பலாக போகும் போது செம ரகளையாக இருக்கும். எல்லோர் கவனத்தையும் கவரும் விதமாகக் கத்தி கமெண்ட் அடித்து படம் பார்ப்பது அந்த மாதிரி நேரங்களில்தான். “ஆறு புஷ்பங்கள்” படம் பார்க்க ஆறுபேர் போனோம். அதில் வரும் “ஏண்டி முத்தம்மா” என்ற பாடல் சந்திரபோஸ் குரலில் இன்னும் பசுமையாக நினைவிருக்கிறது. 


அவ்வப்போது காமெடியான நிகழ்ச்சிகளும் நடக்கும், கடுப்பேத்துற மாதிரியும் நடக்கும். ஒருமுறை பூர்ணகலா தியேட்டரில் படம் பார்க்கப் போயிருந்தபோது, ரொம்ப கூட்டம். எப்பவும் போல் டிக்கெட் எடுக்க உஷாவை அனுப்பிவிட்டோம். அவள் விரல் இடுக்குகளில் பத்து ரூபாய் தாளை இறுகப் பற்றிக் கொண்டு முண்டியடித்து டிக்கெட் கவுண்டர் வரை போய்விட்டாள். அந்தோ பரிதாபம், விரல் இடுக்கில் வைத்திருந்த பணம் காணாமல் போய்விட்டது. யாரோ உருவிவிட்டார்கள்.  உஷாவுக்கு நல்லா திட்டு கிடைத்தது. கடுப்பாகி நின்று கொண்டிருந்தோம். பஸ்ஸுக்கும் பணமில்லை.


வேறு யார் கையிலும்  பணம் இல்லை. நாலைந்து பேர் சேர்ந்து அன்றுதான் ஜாலியாக சென்றிருந்தோம் . படம் பார்க்காமல் விடுதிக்கு செல்லவும் மனமில்லை. கூடி பேசி முடிவெடுத்தோம். மீனாக்காவின் சொந்தக்காரர் தியேட்டரை ஒட்டிய தெருவில் ப்ரிண்டிங்க் ப்ரெஸ் வைத்திருந்தார். முன்பே அறிமுகம் ஆனவர்தான். அவரிடம் சென்று கடன் கேட்கலாம் என்று முடிவானது. மீனாக்காவிடம் இது குறித்து யாரும் சொல்லக்கூடாதென்று பேசி வைத்துக் கொண்டோம். இல்லாட்டி எனக்குதான் நிறைய திட்டு கிடைச்சிருக்கும். ஒருவழியாக அவரிடம் விஷயத்தை சொல்லி அசடு வழிந்து கடன் வாங்கி படம் பார்த்துவிட்டுதான் திரும்பினோம்.


 எப்பவுமே பகல் காட்சி அல்லது சாயங்கால காட்சிகள்தான் பார்க்கப் போவோம். அப்போதான் விடுதிக்குள் நேரத்துக்குள் செல்ல முடியும். திடீரென ஒருநாள் இரவு இரண்டாம் ஆட்டம் பார்க்க வேண்டுமென்று எல்லோருக்கும் ஆசை வந்துவிட்டது. ஆசைப் பட்டுட்டா அதை நிறைவேற்றியே ஆக வேண்டும் எங்களுக்கு. சிவசக்தி தியேட்டரில் படம் பார்த்துவிட்டு இரவு தூங்குவதற்கு சிந்துபூந்துறையில் இருந்த அக்கா வீட்டிற்கு செல்ல ஏற்பாடுகள் செய்து கொண்டோம். ஆனால் படம் விட்ட பிறகு டவுண் பஸ் கிடையாது. ஆட்டோ வசதியும் அப்போதெல்லாம் கிடையாது.எப்படி அக்கா வீடுவரை செல்வதுன்னு யோசித்தோம். பிறகென்ன, நடைராஜா சர்வீஸ்தான் . அன்று பார்த்த திரைப்படத்தை அக்கு வேறு ஆணிவேராகப் பிரித்து விமர்சனம் செய்து கொண்டே நடந்ததில் வீடே வந்துவிட்டது. ஒரே அறை மட்டும் இருந்த அக்காவீட்டில் அனைவரும் தலைமாடு கால்மாடாகப் படுத்து சந்தோஷப் பட்டுக் கொண்டோம்.


எங்கள் வகுப்புத் தோழிகள் அனைவரும் கிடத்தட்ட ஒரே மாதிரியான மத்தியதரக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தோம். தோழியரின் குடும்பத்தினருடன் அக்கா அண்ணன் என்ற உறவுகளுடன் நெருங்கிப் பழகிக் கொள்வோம். அதனால் திடீரென இரவு நேரத்தில் இன்னொருவர் வீட்டில் தங்குவது தவறாகவோ விமர்சனத்துக்குரியதாகவோ இருந்ததில்லை. அன்று மட்டுமில்லை, ஜங்ஷனுக்கு செல்லும் நேரங்களில் எல்லாம் மரகதக்கா வீட்டில், அவள் இல்லாத சமயங்களில்கூட, அடுக்களையில் புகுந்து சாப்பாடைக் காலி பண்ணிவிட்டு வரும் நிகழ்ச்சிகள் அடிக்கடி நடக்கும்.


”இருந்தோம்பி இல்வாழ்வ தெல்லாம் விருந்தோம்பி

வேளாண்மை செய்தற் பொருட்டு.”

அலை-48

 அலை-48

"தந்தையர் தினம்" ஜுன் மாதத்தின் மூன்றாம் ஞாயிறு அன்று அனுசரிக்கப் படுகிறது. தந்தை சொல் மிக்க மந்திரமில்லை என்று வளர்ந்தவர்கள் மட்டுமல்ல தந்தைகளுடன் மல்லுக்கு நிற்பவர்களும்கூட ஆதாரிக்க வேண்டிய நாள் இது. பெண்மக்களுக்கு முதல் ஹீரோ அப்பாதான். அதனால்தான் அதிக வாழ்த்துகளும் விழாக்களும் மகள்களால் நடக்கிறது.


எங்கள் அப்பாவைப் பற்றி சொல்வதென்றால் ஒரு பதிவு போதாது. அப்பாவின் பெயர் ஐநூற்று முத்து என்பதால் எங்கள் குடும்பத்தின் செல்லப் பெயரே "PEARLS "family - "முத்துக்கள் குடும்பம்"தான். அம்மாவின்  பெயரும் "NAG500" 

(நாகம்மாள் ஐநூற்றுமுத்து) என்றே வழங்கப் பட்டு வருகிறது. அப்பாவின் பெயருக்கேற்ப 500 முத்துகளை உருவாக்குவது இந்த தலைமுறையில் சாத்தியமில்லை என்றாலும் ஒரு நூறு முத்துக்களாவது சேர்ந்துவிடும் என்ற நம்பிக்கை இருக்கிறது.

பிள்ளைகள்,பேரப்பிள்கள் ,கொள்ளுப் பேரப்பிள்ளைகள் சேர்ந்து இப்போதே எழுபதைத் தாண்டிவிட்டது. அதிலும் முத்து என்ற அடைமொழியுடன்  உள்ள குழந்தைகள் அதிகமாக உண்டு. முத்துராமனும் முத்துகிருஷ்ணனும் முத்துசெல்வியும் குடும்பங்களில் ரெப்படிஷனாக இருப்பார்கள்.

 " முத்துக்கு முத்தாக சொத்துக்கு சொத்தாக" என்ற பாடல் எங்களுக்கு ரொம்ப பொருத்தமாக இருந்ததால் அதையே குடும்ப பாடல் ஆக்கிக் கொண்டோம். யாராவது காணாமல் போய்விட்டால்கூட "நாளை நமதே" பாணியில் அந்த பாடலைப் பாடி கண்டு பிடித்துவிடுவோம். 


அப்பா என்றவுடன்  ஆறடி உயரத்தில் மெலிந்த தேகத்துடன்  வெள்ளை வேஷ்டி சட்டையில் வேகமாக நடக்கும் உருவம்தான் நினைவுக்கு வருகிறது. எப்பவுமே நாலுமுழ வேஷ்டிதான் கட்டுவாங்க.அவங்க உயரத்துக்கு அது கணுக்காலுக்கு மேலேதான் இருக்குமென்றாலும் அதுவே தனி ஸ்டைலாகத்தான் இருக்கும். எங்கேயாவது விசேஷங்களுக்கு போகும்போதுதான் எட்டுமுழம் கட்டுவாங்க. சட்டை கூட கழுத்து வழியாகப் போடும் ஜிப்பா மாதிரி இருக்கும் அரைக்கை சட்டைதான்.. எனக்கு நினைவு தெரிந்த காலம் தொட்டு அப்பாவின் நடை உடை பாவனை எதுவுமே மாறியதில்லை.


அப்பாவின் உருவத்துக்கும் அம்மாவின் கைபக்குவத்துக்கும் நிறைய சம்பந்தம் உண்டு. எங்களுக்கெல்லாம் லைன் சட்னி தந்துவிட்டு அப்பாவுக்கு மட்டும் கெட்டி சட்னி எடுத்து வைப்பதுமாதிரி நிறைய உண்டு. அப்பாவின் உணவுப் பழக்கமும் விசேஷம்தான். எவ்வளவு சுவையானாலும் விருந்து என்றாலும் இரண்டே இட்லிதான். சாதமும் அளவு மாறாமல் ஒரே மாதிரிதான். அப்பா அதை சாப்பிடுவதும் ஒரு அழகுதான். நுனிவிரல்களைத் தாண்டி எச்சில் பதார்த்தம் உள்ளங்கையைத் தொட்டதே இல்லை. கைகழுவ தேவையே இல்லாத மாதிரி சுத்தமாக இருக்கும். அப்பாவின் சாயலையும் ஒருசில பழக்கங்களையும் அவ்வப்போது மகன் டேனியிடம்  பார்க்கிறேன்.


அப்பா அந்தக்கால இண்டர்மீடியேட் படிச்சவங்க. எங்க ஊரில் ஆங்கில நாளிதழ் படிக்குமளவு இருந்தவர்களில் அப்பாவும் ஒருவர்.. கம்யூனிசத்தில் அதிக ஈடுபாடு கொண்டவர்கள்.  அப்பாவிடம் உதவி கேட்டு வருபவர்கள் அதிகம் உண்டு. விண்ணப்பங்கள் எழுதிக் கொடுப்பது படிவங்கள் பூர்த்தி பண்ணிக் கொடுப்பது என்று ஊர் வேலைகள் நிறைய செய்வாங்க. சட்ட சம்பந்தமான விளக்கங்கள் சொல்து,பெட்டிஷன்கள் எழுதிக் கொடுப்பது என எப்போதும் பிசியாகவே இப்பாங்க.அப்பா கம்யூனிச சித்தாந்தங்களிலும் அம்மா ஓயாத அடுப்படி வேலைகளிலும் இருந்ததால் எங்கள் வீட்டில் சாமி பூஜை சம்பிரதாயங்கள் எதுவும் தொடர்ச்சியாக கடைப்பிடிக்கப் பட்டதே இல்லை.


அப்பாவின் நெருங்கிய தோழர் என்றால் காணியாளர் பள்ளியின் தாளாளர் வேதமுத்து சார்தான். இவங்க ரெண்டுபேரும்தான் எப்போதும் டீக்கடை பெஞ்சில் உட்கார்ந்து ஊர் நியாயம் பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள். சாயங்கால நேரங்களில் தெஷணமாற நாடார் சங்கத் தலைவர் PSR தாத்தாவுடன் நடை பயணம் போவாங்க. எங்கப்பா ஆச்சி தாத்தாவுக்கு ஒரே பையன் என்பதால் வேலைக்கே சென்றதில்லை.அரசியலும் ஊருக்கு உபகாரமும்தான் முழுநேர வேலை.வீட்டு பொறுப்புகளை அம்மாவே சமாளித்துக் கொள்வார்கள்.


குழந்தைகள்தப்பு செய்தாலோ  சேட்டை பண்ணினாலோ அப்பா யாரையும் திட்டியதோ அடித்ததோ கிடையாது. சத்தமாகக்கூட பேசியதில்லை. ஆனால் அப்பாவின் நன்மதிப்பிலிருந்து தவறிவிடக்கூடாது என்ற எண்ணம் எங்கள் எல்லோருக்கும் உண்டு. அப்பாவின் எதிரில் உட்காரக்கூட மாட்டாங்க நானும் கடைக்குட்டி நானாவும் மட்டுதான் அப்பாவுடன் உட்கார்ந்து ஜாலியாக சீட்டு விளையாடுவோம்.அடிவாங்கியே பழக்கமில்லாததால் நானும் என் குந்தைகளை அடித்ததே இல்லை.அப்படி வளர்ப்பதில் உடன்பாடும் இல்ல.


அப்பா வீட்டிலேயே இருந்தமாதிரி தோன்றினாலும் வெளி உலக தொடர்புகள் மிக அதிகம். பெரி பெரிய தலைவர்களெல்லாம் மிசா போன்ற காலங்களில் எங்க வீட்டில் தலைமறைவாக இருந்ததாக எல்லாம் கேள்வி. எனக்கு அதில் பரிச்சியம் இல்லை. உட்கார்ந்த இடத்திலிருந்தே எனக்கு இலவசமாக கல்லூரிப் படிப்பை வாய்க்கச் செய்யுமளவு திறமைசாலி. ஆனால் ஆர்ப்பாட்டமில்லாமல் எப்போதும் அமைதியாக இருப்பாங்க. பிள்ளைகளின் சுதந்திரத்திலும் என்றுமே தலையிட்டதுமில்லை,தடை போட்டதுமில்லை. ஹைகிரவுண்ல் ஹோட்டலுக்கு சாப்பிட வந்தபோது நானும் எழிலும் சேர்ந்து உணவருந்திக் கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தும் கூட என்னைக் கேள்விகள் எதுவும் கேட்டு சங்கடப் படுத்தவில்லை.அவ்வளவு புரிதலும் பெருந்தன்மையும் அப்பாவிடம் உண்டு.


அவங்ளோட கையெழுத்து ஒருவித நடுக்கம் கலந்த கோடுகள் மாதிரி இருக்கும். ஆங்கிலத்தில் Ainootrumuthu என்று போடுவார்கள். அதனால் எல்லோருடைய இனிசியலும்  "A" என்றிருக்கும். எனக்கும் சரசக்காவுக்கும்  மட்டும் தமிழ் பெயர் காரணமாக. "ஐ" என்றாகிவிட்டது. எனக்கு அதுவும் "நான்சி தாணு"வாக பெயர் மாற்றப் பட்டபோது காணாமல் போய்விட்டது.


அப்பாவின் நினைவுகள் அழியாச் சின்னமாக எங்கள் மனங்களில் இருந்தாலும்,அடுத்த தலைமுறைக்கு எடுத்துச்செல்ல இதுபோன்ற நினைவலைகளாவது சிறிது பயன் படட்டுமே என்றுதான் இந்த அவசரப் பதிவு. சொற்களில் வந்துள்ளது சொற்பம்தான்.அவ்வப்போது மடைதிந்தாற்போல் வரும்.


இதை வாசிக்கும் அனைத்து அப்பாக்களுக்கும் 

"இனிய தந்தையர் தின"  வாழ்த்துகள்.

அலை-47

 அலை-47

ஊரெல்லாம் ஒரே Clubhouse பேச்சாகவே இருக்கும் போது எங்க காலத்து club-ங்க பற்றி எல்லாம் ஞாபகம் வந்துடுச்சு. பள்ளிப் பருவத்தில் தெரிந்த club-கள் எல்லாம் சின்னச் சின்ன க்ரூப்தான். எங்க ஊர் பக்கத்திலெல்லாம் Recreation Club ன்னு வைச்சிருப்பாங்க. பேட்மிட்டன் (Ball Badminton) விளையாட்டுதான் அதில் பிரதானமாக இருக்கும். இறகுப் பந்துகூட அறிமுகமாகி இருக்கவில்லை. நயினார் அண்ணன் ராம்கி எல்லாம் அதில் பிரதான ஆட்டக்காரர்களாக இருப்பார்கள். பெண்பிள்ளைகள் அந்த ஆடுகளத்தைக் கூட எட்டிப் பார்த்திருக்க மாட்டோம். கல்லூரி வந்த பிறகுதான் நாங்களும் ஆட்டக்காரர்களாக சேர்க்கப்பட்டோம். பள்ளி முடியும் வரை கபடியும் கோகோவும்தான் எங்கள் சர்வதேச விளையாட்டு.


கல்லூரியில் கால் வைத்ததுமே நிறைய மாற்றங்கள் ஏற்படுவது இயல்பாகவே நடந்து விடுகிறது. அசட்டுத் துணிச்சலும் , என்னால் கற்றுக் கொள்ள முடியும் என்ற தன்னம்பிக்கையும் இருகோடுகளாக அநேகமாக அனைவரையும் தொற்றிக் கொள்கிறது. நானும் அதில் அடக்கம்தானே. அதிலும் அசட்டுத் துணிச்சல் எனக்குக் கொஞ்சம் அதிகமாகவே இருந்தது.கல்லூரித் தேர்தல் முடிந்து ஆண்டுவிழாவும் வந்தது. அதில் கிடைத்ததுதான் எத்தனை விதமான அநுபவங்கள்.


கல்லூரியில் எந்த விழா நடந்தாலும் அலங்காரங்களின் பொறுப்பு முதலாம் ஆண்டு மாணவர்களுக்குத் தான். என்ன பொருட்கள் வேண்டுமென்றாலும் வாங்கிதர ஆண்கள் பட்டாளம் ரெடியாக இருக்கும். காகிதப்பூ மாலைகளால் அலங்கரிப்பதுதான் அந்தக்கால ஸ்டைல். மாலைகளைக் கட்டிக் கொடுத்தால் ஆண்கள் எல்லோரும் விழா அரங்கத்தில் அதை அலங்காரத் தோரணங்களாகக் கட்டிவிடுவார்கள். பெண்கள் அனைவரும், விடிய விடிய உட்கார்ந்து காகிதப் பூமாலைகள் கட்டுவோம். ரொம்பசோர்வைத் தரும் வேலைதான் . ஆனாலும் அதையும் ரசிக்கும்படி மாற்றிக் கொள்வது எங்கள் திறமை.


 மூன்றாம் மாடியில் படிக்கட்டு முடியும் இடம் விஸ்தாரமாக காற்றோட்டத்துடன் பெரிய ஹால் மாதிரி இருக்கும். வகுப்புத் தோழிகள் அனைவரும் சுற்றி உட்கார்ந்துகொண்டு காகித மாலைகள் கட்ட ஆரம்பிப்போம். ஏற்கனவே பூ கட்டத் தெரிந்தவர்கள் கடைசியில் அமர்ந்து கட்டுவோம். அதற்கு முன்னர் பல நிலைகளில் வேலைகள் நடக்கும். பெரிய காகிதங்களை சிறு சிறு நாடாக்களாக ஒரு கோஷ்டி வெட்டிக் கொண்டிருப்பார்கள். அதை சிறு துண்டுகளாக்கி அதில் இதழ்கள்போல்  நுணுக்கமாக இன்னும் கொஞ்சம் பேர் வெட்டிக் கொண்டிருப்பார்கள். அவற்றைக் கலர் கலராகப் பிரித்து போட்டு பூக்களாக சுருட்டும் வேலை கொஞ்சம் சோம்பேறிதனமான ஆட்களுக்கு ஒதுக்கிவிடுவோம். மலை மலையாகக் கிடக்கும் காகிதப் பூக்களைப் பார்த்தால் எப்போதடா இந்த வேலை முடியுமென்று தோணும். ஆனால் அரட்டைகள் புரணி பேசுவது எல்லாம் கூடவே நடப்பதால் நேரம் பறந்துவிடும். 


கட்டின மாலைகளெல்லாம் சிக்கல் விழாமல் சின்னச் சின்ன உருண்டைப் பந்துகளாக சுற்றி வைப்பதுதான் பெரிய வேலை. அதைச் செய்ய வென்றே சில பொறுமைசாலிகள் எங்கள் வகுப்பில் உண்டு. நான் எப்பவுமே பூமாலை கட்டும் பிரிவில்தான் இருப்பேன். அப்போதெல்லாம் தரையில் அமர்ந்து சம்மணக்கால் போட்டு மணிக்கணக்கில் வேலை செய்திருக்கிறோம் என்பதை இப்போது நினைத்துப் பார்க்கையில், அது போன ஜென்மத்துக் கணக்கு போல் தெரிகிறது. இப்போது  முக்காலியோ நாற்காலியோ இல்லாமல் உட்கார முடிவதில்லையே. அந்த நாட்கள் அற்புதமானவைதான்.


இரவெல்லாம் உட்கார்ந்து மாலை கட்டினாலும் மறுநாள் கல்லூரிக்கு லீவெல்லாம் தர மட்டார்கள். வகுப்பறையில் போய் தூங்கிக் கொள்ள வேண்டியதுதான். விழா அரங்கத்தில் உள்அலங்கார வேலைகள் செய்ய கொஞ்ச பேருக்கு மட்டும் அநுமதி கிடைக்கும். அவங்களெல்லாம் ஜாலியாக வகுப்புகளுக்கு பைபை சொல்லிவிட்டு பறந்து விடுவார்கள். ஏற்கனவே கலை நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்பவர்கள் பயிற்சி செய்வதற்காக அநுமதி வாங்கி சென்றிருப்பார்கள். மற்றவர்கள் வகுப்பறையில் தூங்கி வழிந்து கொண்டிருப்பார்கள். வகுப்பு எடுக்கிறேன் பேர்வழின்னு வரும் ஆசிரியர்கள் பாடு ரொம்ப திண்டாட்டம்தான். Dayscholars மட்டும் மிகக் கரிசனமாக வகுப்பைக் கவனிப்பார்கள்,துரோகிகள். 


கல்லூரி ஆண்டுவிழா வார இறுதி நாளில்தான் நடக்கும். அதனால் அந்த வாரம் தொடங்கியதிலிருந்தே எல்லா வகுப்புகளும் இதே நிலையில்தான் இருக்கும். பொதுவாக முதல் ஆண்டு மாணவர்கள் கலை நிகழ்ச்சிகளில் அதிகமாக ஈடுபட மாட்டார்கள். வேலை செய்வதோடு சரி. ஆனால் எங்கள் வகுப்பு கொஞ்சம் திமிரெடுத்த கூட்டம். நிறைய பேர் அந்த ஆண்டு கலை நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்றோம். அதிலும் பெண்களின் பங்களிப்புதான் அதிகமாக இருந்தது. பாடல், குழு நடனங்கள், நாடகம் என எல்லா நிகழ்ச்சிகளிலும் பெயர் கொடுத்திருந்தோம். இன்று அமெரிக்காவில் குடி பெயர்ந்துவிட்ட வசந்தி முதல், நடக்க சிரமப்படும் ராமேஸ்வரிவரை அந்த கால நடனங்களில் சோபித்தார்கள் என்பதை கறுப்பு வெள்ளை புகைப்படங்களை அடிக்கடி புரட்டிப்பார்க்கும்போது தெரிகிறது. ஆண்வேடமேற்று நடனமாடியவர்களுக்கு வகுப்புத் தோழர்களின் உடைகள் உதவியதும் தனிக்கதை.


அதையெல்லாம் விட பெரிய கதை எங்களுடையது. நாங்கள் படித்த காலங்களில் ரொம்ப ரொம்ப சீனியர்கள் நெறையபேர் இருந்தாங்க. சில பல காரணங்களால் கல்லூரிப் படிப்பை முடிக்க முடியாத super seniors  . ஆனால் அவங்கதான் ராகிங் மாதிரி விஷயங்களில் ஈடுபடாமலும் புது மாணவர்களுக்கு உதவி புரியும் தன்மையுடனும் இருப்பார்கள். அந்த மாதிரி சீனியர்கள் கொஞ்சம் பேர் சேர்ந்து ஒரு நாடகம் நடத்தினார்கள். பொதுவாக பெண் வேடத்துக்கும் அவர்களே மாறுவேஷம் போட்டு நடித்துவிடுவார்கள். எதேச்சையாக பெண் கதாபாத்திரத்தில் நடிக்க சம்மதமா என்று என்னிடமும், என் தோழி M.விஜயலட்சுமியிடமும் கேட்டார்கள். நாங்கள் இருவருமே தயக்கமில்லாமல் சரி என்று சொல்லிவிட்டோம்.


நான் பள்ளிப் பருவத்திலிருந்தே co-education பள்ளியில் படித்திருந்ததாலும், எங்கள் வீட்டில் பாலின பாகுபாடு எதுவும் இல்லாமலிருந்ததாலும் எனக்கு அதில் தயக்கமே வரவில்லை. விஜியும் நல்ல தைரியசாலி. அதனால் அவளும் சம்மதித்துவிட்டாள். அவளுக்கு அதில் கிளியோபாட்ரா என்ற கதாபாத்திரம், நான் அவளுக்கு அம்மாவாக நடித்தேன். அதனால் என்னை “அத்தை” என்று அழைக்கும் வசனங்கள் அதிகமாக வரும். என்ன நாடகம், என்ன கருத்து எதுவும் நினைவில்லை. ஒரே மேடையில் ஆண்களுடன் பெண்கள் சேர்ந்து நடித்தது மருத்துவக் கல்லூரி வரலாற்றில் அதுவே முதல் முறையாம். அதெல்லாம் அப்போ எங்களுக்குத் தெரியாது. சொல்லிக் கொடுத்த மாதிரி நடிச்சுக் கொடுத்துட்டு வந்துட்டோம். ரொம்ப பெருமையாக எல்லா நிகழ்ச்சிகளிலும் பங்கு பெற்று , ஆடி பாடி களைத்து ஓய்வெடுத்தோம்.


கல்லூரி விழாக்களுக்கு அடுத்த நாள் விடுமுறை விட்டுவிடுவார்கள். Post-function holiday ன்னு அதுக்கு பெயர். மறுநாள் ரொம்ப நேரம்  தூங்கி எழுந்து மெஸ்ஸுக்கு சாப்பிடப் போனால் , எங்களைப் பார்த்து சில சீனியர்கள் அடிக்குரலில் பேசிக் கொண்டார்கள். எதற்கென்று சத்தியமாகப் புரியவில்லை. அன்று முழுவதும் அரசல் புரசலாக அதே மாதிரி முறைத்துக் கொண்டிருந்த நிகழ்ச்சிகள் நடந்து கொண்டிருந்தது. எங்களுக்குத்தான் மேல்தோல் ரொம்ப கனமானதே, இந்த மாதிரி சல சலப்பையெல்லாம் சட்டை பண்ண மாட்டோம். எதற்காக என்று கூட கேட்டுக் கொள்ளாமல் நாங்க பாட்டுக்கு எப்பவும் போல் சந்தோஷமாக சுற்றிக் கொண்டிருந்தோம்.


மறுநாள் வகுப்பறைக்குப் போனால் அங்கேயும் இதே பாணியில் சில சலசலப்புகள். எங்கள் வகுப்பில் செந்தில்வேல் முருகன் என்ற நண்பர் உண்டு. அவரை நண்பர்கள் எல்லோரும் “மாமா” என்றுதான் அழைப்பார்கள். பெண்களும் கூட அப்படியேதான் அழைப்போம். ஆனால் அன்று புதுவிதமாக மாமா என்ற சொற்களுடன் அத்தை என்ற பதமும் அடிக்கடி முணுமுணுக்கப்பட்டது. அப்போதுதான், இது எல்லாமே அந்த நாடகத்தில் நடித்ததற்கு கிடைத்த விமர்சனத்தின் விளைவாக ஏற்பட்டது என்பதைப் புரிந்து கொண்டேன். எனக்கு அதன்பொருட்டு சின்ன சஞ்சலமோ,குழப்பமோ  இல்லாததால் அதை ஈஸியாக எடுத்துக் கொண்டு விட்டேன்.பெரிசாக react பண்ணவில்லை. அதனால் சக மாணவர்களுக்கும் அதை பெரிது படுத்தி கலாய்க்க எந்த முகாந்திரமும் கிடைக்கவில்லை. 


ஆண்டுவிழா நாடகத்திற்குப் பிறகு விஜயலட்சுமியை கிளி(யோபாட்ரா) கிளி விஜி எனவும், என்னை அத்தை எனவும் அழைத்து சந்தோஷப் பட்டுக் கொண்டார்கள் நாங்களும் அதை பெருசு பண்ணிக் கொள்ளவில்லை. அதை மீறி யாரும் எங்களை அதிகமாக வம்புக்கு இழுக்கவில்லை, ஏனென்றால் நாடகத்தை நடத்திய சீனியர்களின் ஆளுமை பற்றி அனைவர்க்கும் தெரியும். அவர்கள் மேலிருந்த மரியாதை கலந்த பயத்தால் அத்துடன் நிறுத்திக் கொண்டார்கள். இன்றளவும் செந்திலை எங்கு பார்த்தாலும் ”மாமா எப்படி இருக்கீங்க”ன்னு நானும், “அத்தை சவுக்கியமா”ன்னு அவரும் விசாரித்துக் கொள்வோம். அவ்வளவு புரிதலுடன் கூடிய நட்பு எங்களுடையது, எங்கள் வகுப்புத் தோழர்களுடையது. 


"நட்பிற்கு வீற்றிருக்கை யாதெனின் கொட்பின்றி

ஒல்லும்வாய் ஊன்றும் நிலை".

(நட்பின் அரியணை எது என்றால், எப்போதும் மாறாமல் முடிந்தபோது எல்லாம் ஒருவர்க்கு ஒருவர் உதவுவதேயாம்.)