Monday, May 09, 2022

அலை-70

 அலை-70

“அன்னையர் தினம்”


ஆண்டுதோறும் மேமாதத்தின் இரண்டாம் ஞாயிறு அன்னையர் தினமாகக் கொண்டாடப் படுகிறது. ஆனா ல் வருடத்தின் எல்லா நாட்களுமே அன்னையர் தினம்தான். அன்னையன்றி ஒரு அணுவும் அசையாது இவ்வுலகில் என்பதுதான் உண்மை.

ஏப்ரல் 30ஆம் நாள் எங்கள் அம்மாவின் நினைவு நாள். அதுகுறித்து தம்பி எழுதியிருந்த பதிவு மிக நெகிழ்ச்சியாக இருந்தது. அம்மாவின் நினைவுகளை மேலும் மேலும் புரட்டிப் போட்டது.


அம்மா என்ற சொல்லுக்கு ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒவ்வொரு விதமான நினைவலைகள் இருக்கும். அதில் அன்பு, அம்மாவின் கை மணம், கண்டிப்பு, கரிசனை, கவனிப்பு என்று ஏகப்பட்ட விழுமியங்களாக அவை பரிணாமித்துக் கொண்டிருக்கும்.


 ஆயிரம் கையுடைய அம்பிகைகளின் உருவகம் அம்மாதான். தாயிற் சிறந்தொரு கோவிலுமில்லைதான்.

எங்கள் குடும்பக் கோவிலின் முதல் தெய்வம் எங்கள் அம்மா “நாகம்மாள்”தான். அதனால் எங்கள் குடும்பத்தின் விலாசமே  “NAG 500” (நாகம்மாள் ஐநூற்று முத்து) தான்.


பெண் கல்வி, பெண் விடுதலை, பெண்கள் முன்னேற்றம் என்ற எந்தவிதமான சொற்பூச்சுகளும் புரியாத படிப்பறிவில்லாத அப்பாவி அம்மா. தனது கையெழுத்தை மட்டும் சில கோடுகளுக்குள் உள்ளடக்கி மனப்பாடமாகப் போடத் தெரிந்து கொண்டவள். நாகரீக சமூகத்தில் அம்மாவை நீங்கள் வாங்க போங்க என்று கூறித் திரியும்போது நாங்கள் எல்லோரும் அம்மாவை ஒருமையில்தான் அழைத்திருக்கிறோம். அது மரியாதைக் குறைவால் சொன்னதல்ல, அம்மாவுடனான நெருக்கமும் வாஞ்சையும் தந்த ஈருடல் ஓருயிர் பாசத்தால் சொல்வது.


சராசரி பெண்களைவிட சற்று உயரமாகவே இருப்பதால் அப்பாவின் உயரத்துக்கு ஏற்ற துணையாகவே தெரிவார்கள். எப்போதோ அம்மாவும் மூத்த மதினியும் எடுத்துக்கொண்ட புகைப்படம் ஒன்று உள்ளது. அம்மாவின் உயரத்தில் பாதிதான் மதினி இருப்பாங்க. அம்மாவுக்கு மூக்கின் வலப்புறம் மிளகு அளவிற்கு மச்சம் உண்டு. அதுவும் கம்பீரத்தைக் கூட்டிக் காட்டுவது போலவே இருக்கும். 


அப்பாவின் படிப்பால் வந்த சாதூரியங்களை விட அம்மாவின் நடைமுறை அறிவால் வந்த நிபுணத்துவமே எங்கள் குடும்பத்தை வழி நடத்தியது என்று சொல்லலாம். அப்பா கம்யூனிஸ சித்தாந்தத்தில் ஈடுபாடு கொண்டிருந்ததால் வேலைக்குப் போவது பொருள் ஈட்டுவது போன்ற சம்பிரதாய விஷயங்களில் அவ்வளவாக அக்கறை காட்டவில்லை. ஆனாலும் அதையெல்லாம் சமாளித்து எங்களை ஆளாக்கியதில் அம்மாவின் பங்கு மிக அதிகம். 


அம்மா அடுக்களையில் சமையல் செய்யும்போது குச்சிவீட்டு மரப்பெட்டியின் மீது அப்பா அமர்ந்து கொள்வார்கள். அப்போது நடைபெறும் உரையாடல்கள்தான்  வீட்டு நிர்வாகம் சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களை முடிவு செய்யும். கல்யாணம் முதல் கல்லூரி செலவுகள்வரை அனைத்தும் அங்கேதான் அலசப்படும். 


சமமான இடைவெளியில் இரண்டரை ஆண்டுகளுக்கு ஒரு குழந்தை என்று எட்டு மக்களைப் பெற்றெடுத்து வளர்த்து ஆளாக்கியதை நினைத்தாலே பிரமிப்பாக 

இருக்கிறது. இன்றைய காலகட்டத்தில் கற்பனை செய்தே பார்க்க முடியாத விஷயம். ஒரு குழந்தை பெற்றுக் கொள்ளவே ஆயிரம் அலட்டல் பண்ணும் இன்றைய அன்னையர்க்கு அம்மா மாதிரி 

ஆட்களெல்லாம் மியூசியம் 

கதாபாத்திரங்கள்தான்.  தான் படிக்காவிட்டாலும் அத்தனை குழந்தைகளையும் படிக்க வைத்து சமுதாயத்தில் உயர் நிலைக்கு கொண்டுவர செய்த தியாகங்களை நினைவு கூறும் தினமாகவே அன்னையர் தினம் அமைந்துள்ளது. 

வீட்டில் நடக்கும் சகல விஷயங்களும் அம்மாவைச் சார்ந்தே இருக்கும் என்றாலும் அதெல்லாம் ஒரு பொருட்டே இல்லை என்பதுபோல் சக்கரமாகச் சுழன்று கொண்டிருக்கும் அம்மா ஒரு சகாப்தம்தான். 


எங்கம்மா யாரையும் கொஞ்சியோ அரவணைத்தோ பார்த்ததில்லை. நாங்கள் எல்லோரும் சுற்றி இருப்பதை உணர்ந்த மாதிரிகூடத் தெரியாமல் முழுநேரமும் சமையல் செய்து கொண்டிருப்பதாகவே தெரியும். அடுத்தடுத்து பிறக்கும் குழந்தைகளை பெரிய குழந்தைகளே சீராட்டிக் கொள்வதால் அம்மாவுக்கு குழந்தை வளர்ப்பு பெரிய பாரமாக இருந்ததில்லை. பள்ளிக்கு அனுப்புவதிலிருந்து சாப்பாடு போடுவது வரை எல்லாமே அக்கா மதினி போன்றோர்தான் செய்வார்கள். ஆனால் அம்மாவின் கரிசனைகள் அவ்வப்போது வெவ்வேறு நிழ்வுகளாய் வெளிப்படும்.


கடைக்குட்டிப் பையன் என்பதால் தம்பி நாராயணனுக்கு மட்டும் ஏகச் செல்லம். அம்மாவின் புடவைத் தலைப்பைப் பிடித்தால்தான் தூங்குவான். அதனால் நாட்கள் செல்லச் செல்ல அம்மாவின் புடவை ஒன்று அவனுக்கு போர்த்தி விட்டுறுவாங்க. அதை சுருட்டி கொக்கு மாதிரி வைத்து முகத்தில் வருடினால்தான் தூங்குவான். பெரிய பையன் ஆகும் வரைக்கும் கூட அந்தப் பழக்கம் இருந்தது. 


எங்க ஆச்சி (அம்மாவின் அம்மா) பெயர் எனக்கு என்பதாலும் கடைக்குட்டி பெண் என்பதாலும் என்னிடம் வாஞ்சை அதிகமாக இருப்பதுபோல் தெரியும். ஆனாலும் அரைக்கால் டவுசருடன் ஆம்பிள்ளைப் பசங்ககூட விளையாடிட்டு வந்து அடி வாங்குவதும் நானாகத்தான் இருப்பேன். 


அவ்வளவு பரபரப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் அம்மா, எனக்கு டைபாய்ட் காய்ச்சல் வந்து திருச்செந்தூர் அரசு மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப் பட்டிருந்தபோது கணநேரமும் பிரியாது என்னுடனேயே தங்கியிருந்த நாட்கள் பசுமரத்தாணியாக மனதில் தங்கியிருக்கிறது. 

காய்ச்சல் விட்டவுடன் குடல் புண் அதிகமாக இருக்கும் என்று சொல்லி காரமே இல்லாத தேங்காய்ச் சட்னியும், புளி இல்லாக் குழம்பு எனும் பத்தியக் குழம்பும் வைத்து பரிமாறிய கணங்கள் நெகிழ்ச்சியானவை. PUC  படிக்கும்போதும் மருத்துவக் கல்லூரியில் இணைந்த பின்பும் டப்பாக்களில் அடைத்துத் தரும் பொறி அரிசி மாவில் தெரிவது அம்மாவின் அன்பு. தன் குழந்தைகள் மட்டுமல்லாது அவர்களின் தோழர் தோழியரிடத்தும் அதே அன்பைக் காட்டியதில் அம்மாவுக்கு நிகர் யாருமில்லை. 


எங்க வீட்டுக்குப் பெயரே மங்கம்மா சத்திரம்தான் . எப்போதும் உலையில் சோறு கொதித்துக் கொண்டேயிருக்கும். வீட்டுக்கு யார் வந்தாலும் முதலில் சோறு சாப்பிட வைப்பதுதான் அம்மாவின் வழக்கம். எங்கள் வீட்டின் சிற்றுண்டி நேரம் கூட அரிசி சோறுதான். அதில் மணப்பது அம்மாவின் வாசமும் கூட.


 தனக்கு திருமணமாகி வந்த உடனேயே தன் தங்கைகளுக்கும் அருகருகிலேயே வரன் பார்த்து மணம் முடித்து குடும்பத்தை அனுசரணையாகப் பார்த்துக்கொண்டது பெரிய பொறுப்பு. அதனால் எங்களுக்கும் சித்தி குடும்பங்கள் சுற்றி இருந்து அக்காக்கள் அண்ணன்கள் தம்பி தங்கைகள் என உறவுகள் பெருகி பெரிய குடும்பமானோம்.


அலங்காரத்துக்கென்று அம்மா நேரம் செலவிட்டதே இல்லை என்று சொல்லலாம். என்றைக்காவது திருமண நிகழ்ச்சிகளுக்கு செல்லும்போது மட்டும் தலைவாரி பூச்சூட்டிக்கொண்டு நெற்றி நிறைய குங்குமத்துடன் பார்க்கும்போது அவ்ளோ அழகு. வெற்றிலை போட்டு சிவந்த உதடுகளுக்கு முன் சாயம் பூசப்படும் உதடுகள் போட்டி போடவே முடியாது.

அப்போதெல்லாம் வெற்றிலை போட கொட்டைப்பாக்குதான் கிடைக்கும். அதை உடைக்கவென்றே இரும்பால் ஆன சின்ன உரலும் கம்பியும் இருக்கும். வேலையெல்லாம் முடித்துவிட்டு வெராண்டாவில் காலை நீட்டி உட்கார்ந்து வெத்தலை உரலில் பாக்கை உடைத்துக் கொண்டே ஊர் நியாயமெல்லாம் பேசுவதுதான் அம்மாவுக்கு நிரந்தர பொழுது போக்குன்னு நினைக்கிறேன். அந்தக்கால முதியோர்களுக்கு வெற்றிலை போடுவதில் அப்படியொரு அலாதி ஆனந்தம். ஆனால் புகையிலை சேர்த்துப் போடுவதில்லை. 


பிள்ளைகள் பெரியவர்களாகி பேரக்குழந்தைகள் வந்த பிறகு பேச்சுத் துணைக்கு நிறைய பேர் கிடைத்துவிட்டதால் வீடு எப்போதும் கூச்சலும் சத்தமுமாக கலகலப்பாக இருக்கும். எல்லோரும் ரவுண்டு கட்டிக் கொண்டு அம்மாவைச் சீண்டுவதும் கேலி பேசுவதும் மறக்க முடியாத நாட்கள். ஏதோ நினைவாக நேற்று சொன்னதை மறுநாள் மாற்றிச் சொல்வது அம்மாவின் வாடிக்கையாக இருக்கும். அதனால் பாண்டிச்சேரி MLA என்று கிண்டலாகக் கூப்பிட்டுக் கொள்வோம். 


அம்மா பெரிய தைரியசாலியும்கூட. என்னைத்தவிர எங்கள் வீட்டுப் பெண்கள் அனைவருக்கும் வீட்டிலேயே பிரசவம் பார்த்து மணிமணியாக முத்துக்களைப் பெற்றெடுக்க வைத்த கிராமத்து மருத்துவர் அம்மாதான். துணைக்கு கிறிஸ்டிபாய் என்ற மருத்துவச்சியைக் கூப்பிட்டுக் கொள்வார்கள். ஏதேதோ பொருட்களை அம்மியில் அரைத்து பிரசவித்தவர்களுக்குக் கொடுப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். எனக்கு மட்டும்தான் அந்த பாக்கியம் கிடைக்கவில்லை. நான் மூன்றுமாத கர்ப்பமாக இருந்தபோதே எங்களை விட்டுப் பிரிந்துவிட்டார்கள். அம்மாவே மகளாகப் பிறந்ததாகத் தோன்றியதால் என் மகளை இன்று வரை குட்டிம்மா (குட்டி அம்மா) என்றே அழைக்கிறேன்.


எல்லா குழந்தைகளிடமும் ஒரே மாதிரியான பாசம்தான் என்றாலும் மருத்தக் கல்லூரியில் சேர்ந்த பிறகு என்மீது கொஞ்சம் பெருமையுடன் கூடிய அன்பு வந்துட்ட மாதிரி தெரிந்தது. “அவள் பரணி நட்சத்திரம் தரணி ஆளுவாள் ” என்று எல்லோரிடமும் சொல்லிப் பெருமைப்பட்டுக் கொண்டதுண்டு. அப்பாவின் மறைவிற்குப் பிறகு தைராய்டு புற்றுநோய் பாதித்ததிலிருந்து என் துணையின் அவசியத்தை உணர்ந்து கொண்டதால் கடைசிக்காலம் வரை என்னுடனேயே இருந்துட்டாங்க. 


எனக்குத் திருமணமான புதிதில் கொஞ்ச நாள் அண்ணன் வீட்டில் இருந்தார்கள். எனக்கு மசக்கை என்று கேள்விப்பட்டதும் வாஞ்சையாகக் கவனித்துக் கொள்ள ஓடோடி வந்தார்கள். புற்றுநோயின் இரண்டாம் அலை புரட்டிப்போட்டதில் கடைசி காலங்களை எண்ணத் தொடங்கிவிட்ட நிலையில் சொன்ன கடைசி வர்த்தைகள் இன்றளவும் காதில் ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. “அம்மாவுக்கு சமமாக உன்னைக் கவனித்துக் கொள்ளும் கணவர் கிடைத்திருக்கிறார். இனி நான் நிம்மதியாகக் கண்ணை மூடுவேன்” என்ற சத்தியமான வார்த்தைகள் இன்றும் என் வாழ்க்கையின் சாட்சியாக  இருக்கிறது.


அம்மாவின் நினைவலைகளே அன்னையர் தின சிறப்பு.

அலை-69

 அலை-69

 "சர்வதேச பூமி தினம்”



வாழ்க்கையின் படிக்கட்டுகளில் ஏறிப்போகும்போது நிறைய சாதனைகளும் கிடைக்கும் நிறைய சறுக்கல்களும் வரும். கணக்குப் பார்க்க ஆரம்பித்தால் கடைசியில் மிஞ்சுவது விரல்கள் மட்டும்தான். நம்மைச் சுற்றி நிகழும் மாற்றங்களைப் பற்றி அறிந்து கொள்ளாமலே அதன் பிடியில் சிக்கித் தவிக்கும் அப்பாவி மானுடர்கள் நாம்.


 நம்மைத் தாங்கும் பூமியைக் காக்கவே விழிப்புணர்வு ஊர்வலங்கள் நடத்த வேண்டிய நிலையில்தான் இருக்கிறோம். ஊர்வலத்தின் இறுதியில் மிஞ்சப் போவது சிதறிக்கிடக்கும் காலியான காபி தம்ளர்களும் தண்ணீர் பாட்டில்களும்தான்.


அறிவியல் வளர்ச்சியால் அஞ்ஞானம் குறைந்ததோ இல்லையோ  அடிப்படைத் தேவைகள் அதீதமாகிவிட்டது. 

 அம்மியிலிருந்து மிக்ஸி க்ரைண்டர் வந்தது, செளகரியம் கூடியது. அதீத எடை குறைக்க ஐந்து மணிக்கே எழுந்து நடைப்பயிற்சி செல்ல வேண்டியதாச்சு.

மின்சார வசதி மிகப்பெரிய கண்டுபிடிப்பு என்றாலும் அதனால் ஏற்படும் உலக வெப்பமயமாதல் வேதனைக்குள்ளாக்குகிறது. Disposable Items சுகாதார மேம்பாடு என்றாலும் அதிகரிக்கும் குப்பைமேடுகள் நிலத்தடி நீரை பாதிக்கிறது.


 அறிவியலும் புதிய கண்டுபிடிப்புகளும் நம்மை வளப்படுத்துகிறதா வலுவிழக்கச் செய்கிறதா என்பதே கேள்விக்குறியாகிறது.இப்படி மொட்டத் தலைக்கும் முழங்காலுக்கும் உள்ள தொடர்புகளால் நாம் பெற்றது அதிகமா இழந்தது அதிகமா என்பதும் விளங்கவில்லை. 

இழந்தது அதிகம் என்ற உள்ளுணர்வின் உறுத்தலால்தான் Flash-back(பின்பக்கத்தின் பளீரொளி)அலைகள் நம்மை அதிகம் 

ஈர்க்கின்றன .வாழ்க்கை என்ற வட்டத்துக்குள் மறுபடியும் பழைய நிலைக்கே செல்ல அடிமனதின் ஆழங்களில் ஆசை பெருகிவருவதுபோல் தோன்றுகிறது. 


சீரான உணவு(balanced diet) சாப்பிடணும்னு ஏகப்பட்ட திட்டங்களோட ஆரம்பிச்சு ஆரோக்கியமான உணவு (Healthy diet) சாப்பிடறோம்னு பெருமை பேசியவர்கள் அவர்கள் அறியாமலே  குப்பை உணவு(Junk food)க்கு அடிமையாகி , அதிலிருந்து மீண்டு வந்து இயற்கை உணவு (Organic food)தான் நல்லதுன்னு பேசிக்கொண்டிருப்பது அந்த ஆசையால்தான். 


ரொம்ப நாள் கழித்து மகளும் மருமகனும் இந்த வாரக் கடைசியில் ஈரோடு வந்திருந்தார்கள்.  சமையலறையில் கைப்பிடித் துணியாக பழைய கிழிந்த புடவைகள் ஆடைகள் போன்றவற்றை உபயோகித்துக் கொண்டிருப்பதைக் கணவரிடம் காட்டி உரையாடிக் கொண்டிருந்தாள். பழைய பொருட்களை மறுபயன்பாடு (recycle& reuse) செய்வதன்மூலம் எவ்வளவு குப்பை உற்பத்தி குறைகிறது என்று பகுப்பாய்வும் செய்து கொண்டிருந்தாள். அவர்கள் வீட்டில் எல்லா இடங்களிலும் திசு-காகிதம் ஆங்காங்கே ஸ்டாண்டில் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும். 


புதிய தலைமுறையின் தவிர்க்க முடியாத அங்கமாக டயப்பர்களும் நாப்கின்களும் புற்றீசல்களாக புரையோடிப் போய்விட்டன. 



எங்களது குழந்தைப் பருவம் தொடங்கி கல்லூரி சென்ற நாட்கள் வரை வீட்டில் குப்பைக்கூடை என்ற ஒன்றே கிடையாது. கடைகளுக்குச் செல்ல மஞ்சள் பை அல்லது வயர் கூடைதான் உண்டு. வெவ்வேறு வடிவங்களில் கலர்கலராக பைகள் உத்திரத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும். வெள்ளையாக எடுக்கப்பட்டவை வண்ணம் மறைந்து கறுப்பாகும்வரை தூக்கி எறியாமல் பயன் படுத்துவோம். ரொம்ப மோசமானபிறகு நாலாகக் கிழித்து கைப்பிடித் துணியாக்கிவிடுவோம். ஊருக்குக் கொண்டுபோக என்று சில நல்ல பைகள் பெட்டியில் மடித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும். லெதர் பைகள் நிறைய பழக்கத்தில் இருந்தது. 


பலசரக்கு கடைகளில் பேப்பரில்தான் கட்டித் தருவார்கள். ஒரு நாளிதழ் பேப்பரை எடுத்து லாவகமாக கூம்பு மாதிரி சுருட்டி அதில் பொருட்களைக் கொட்டி சணல்கொண்டு கட்டித் தருவது ரொம்ப கலையம்சத்துடன் இருக்கும். எல்லாப் பொருட்களும் சாக்கு மூட்டைகளில்தான் இருக்கும். எதுவுமே பொட்டலங்களாக இருக்காது. எண்ணெய் வாங்க கண்ணாடி பாட்டில்கள் அல்லது எவர்சில்வர் தூக்குப்பாத்திரம்தான் உண்டு.


ஹோட்டல்களில் வாங்கப்படும் பார்சல்கள் வாழை இலையில்தான் கிடைக்கும். எங்க வீட்டுப் பக்கத்தில் சங்கரன்பிள்ளை கடையில் பூரியும் உருளைக்கிழங்கும் இலையில் பார்சல் வாங்கிவந்து சாப்பிடும்போது மிக அருமையான மணமும் சுவையும் கிடைக்கும். “அதை நினைக்கையில் நாக்கிலே தேனூறுதே”ன்னு பாடத் தோணும். பார்சலுக்குள் பார்சலாக சட்னியும் மசாலும் அதனுள்ளேயே அடைத்துத் தந்துவிடுவார்கள்.

 

மஞ்சள்பை சலவை செய்யப்பட்டு மறுபயன்பாட்டிற்கு வந்துவிடும். பலசரக்குக் கட்டிவந்த பேப்பர்கள் அடுப்பு எரிக்க பயன்பட்டுவிடும். வாழை இலை குப்பையும் காய்கறி குப்பைகளும் வீட்டின் பின்பக்கமுள்ள உரக்குழிக்குள் போடப்படும். வீட்டுக்குள் குப்பை சேர்த்தால் கடனும் சேர்ந்துகொண்டே போகும் என்ற ஐதீகமும் இடைச்சொறுகலாக குப்பை எதிர்ப்பு இயக்கத்தில் சேர்ந்து கொள்ளும். எங்க வீட்டு உரக்குழி எப்பவுமே தரையிலிருந்து ரெண்டு மூணு அடி உயரமாகவே இருக்கும். பெரிய குடும்பம் என்பதால் வந்த பவுசு அது.


வீட்டில் பிரசவத்திற்குத் தயாராக யாராவது இருந்தால் அப்பாவின் பழைய வேஷ்டி அம்மாவின் கிழிந்த புடவைகள் எல்லாம் சலவை செய்யப்பட்டு வெவ்வேறு அளவுகளில் கிழித்து வைத்துக்கொள்வார்கள். ஆறுமுகநேரி நாப்கின்கூடை ரெடியாக இருக்கும். பிரசவகாலம் முடிந்ததும் அனைத்தையும் எரித்து சாம்பலாக்கி உரக்குழியில் போட்டுவிடுவார்கள்.



ப்ளாஸ்டிக் என்ற பெயரே வீட்டில் கேட்டது இல்லை. தண்ணீர் பிடிக்க எவர்சில்வர் குடமும் பானையும் வரிசை கட்டி உட்கார்ந்திருக்கும். அதை ஊற்றி வைக்க மண்பானைகள் வீட்டின் உள்ளே உண்டு. குளிக்க பாத்திரம் கழுவ தேவைப்படும் தண்ணீர் பின்வாசலில் பெரிய பெரிய சிமெண்ட் தொட்டிகளில் ஊற்றி சேமிக்கப் பட்டிருக்கும். கிணற்றில் தண்ணீர் இறைக்கக்கூட தகர டப்பாக்கள், இரும்பு அல்லது அலுமினிய வாளிகள்தான் இருக்கும். 



தண்ணீரோடு கிணற்றிலிருந்து இரும்பு வாளியைத் தூக்குவது எவ்வளவு கஷ்டம் என்பது எங்களுக்குத்தான் தெரியும். எங்கள் ஊர் கடற்கரை சார்ந்த ஏரியா என்பதால் கிணறுகளெல்லாம் ஊற்று வடிவிலேயே இருக்கும். ஒருநாளும் தண்ணீர் மேல் மட்டத்தில் இருக்காது. ஊற ஊற இறைப்பதால் அடிப்பாகத்தில்தான் கொஞ்சூண்டு தண்ணீர் இருக்கும்.


கைகழுவுவதிலிருந்து கழிவறை வரைக்கும் விதவிதமான சொம்புகள் இருக்கும். அலுமினியம் எவர்சில்வர் வெண்கலம் என இடத்துக்குத் தகுந்த உலோகங்களில் வெவ்வேறு வடிவங்களில் இருக்கும். அந்த கால கட்டத்தில் ப்ளாஸ்டிக்கால் ஆன பொருள் ஏதாவது உபயோகித்தது உண்டா என்று யோசித்து யோசித்துப் பார்க்கிறேன்.


பள்ளிக்கூடத்துக்குக் கொண்டுசெல்லும் டப்பாக்கள்கூட தகரம்தான். அடிஸ்கேல் கூட மரத்தில்தான் இருக்கும். வாத்தியார்கள் கோபப்படுட்டு அடிக்கும்போது மரஸ்கேல்கள் உடைந்து போன நாட்கள் உண்டு. புத்தகப்பை என்பது ஜோல்னாப் பைதான். ஒருசிலர் வயர் கூடைகள் கொண்டு வருவார்கள். ஆம்பிள்ளைப் பசங்க துணிப்பை தூக்கி வர கெளரவம் பார்த்துகிட்டு ஸ்டைலாக புத்தகத்தை மட்டும் கையில் தூக்கிட்டு வருவாங்க. 


ஊர் முழுக்க கூட்டினால்கூட மிகப்பெரிய அளவில் குப்பைகள் இருந்தமாதிரி தெரியவில்ல. அந்தக்காலத்திலேயே எல்லா வீடுகளிலும் மக்கும் குப்பை உரக்குழியிலும் மக்கா குப்பைகள் அடுப்பெரிக்கவும் பயன்படுத்தப்பட்டதால் குப்பை உற்பத்தியே ரொம்பக் குறைவுதான்.


 விறகுக் கடைகளில் விழும் மரத்துகள்களை மண் அடுப்புகளில் எரிக்க பயன்படுத்திவிடுவார்கள். கால்நடை வைத்திருப்பவர்கள் சாணத்திலிருந்து வறட்டி செய்து அடுப்பெரிக்க பயன்படுத்திவிடுவார்கள். இப்படி எல்லாமே மறுபயன்பாடு மூலம் நடந்து கொண்டிருந்தது எப்போது மாறிப்போனது என்றே புரியவில்லை. 


எங்கள் ஊரில்தான் PRC என அழைக்கப்பட்ட Plastic Resins Chemicals என்ற தொழிற்சாலை இருந்தது. அதிலிருந்த என்ன தயாரித்தார்கள் என்றே தெரியாது. வடநாட்டுக்கு ஏற்றுமதியாகும் பொருள் ஏதோ தயாரித்தார்கள். அதிலிருந்து வெளியேறும் குளோரின் வாயு ஊர் முழுக்கப்பரவி நிறைய வியாதிகளை உருவாக்கியிருக்கிறது.அவ்வளவுதான் எங்களுக்கும் ப்ளாஸ்டிக்குக்கும் உள்ள உறவு.கல்லூரியில் சேர்ந்து விடுதியில் இணைந்தபோதுதான் ப்ளாஸ்டிக் வாளியும் குவளையும் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் இணைந்தது.


வாழ்க்கையை இலகுவாக்குவதற்காக வந்த விஷயங்கள் வாழ்க்கையின் அச்சாணியையே அசைத்துப் பார்க்கும் அளவுக்கு உடனிருந்து கொல்லும் நோயாக மாறிக் கொண்டிருக்கும்போது, அதிலிருந்து விடுபட முடியாமல் தவிக்கும் நாம் எல்லோருமே சூழ்நிலைக் கைதிகள்தான். மாற்றத்திற்கான விதைகளை இளைய தலைமுறைகளிடையே விதைக்கும் செயல்களையாவது நாம் செய்ய வேண்டும்.

Thursday, April 14, 2022

அலை-68

 [4:14 pm, 14/04/2022] Nancy Jio: அலை-68

மருத்துவக் கல்லூரி படிப்பில் மிக முக்கியமானது நோயாளிகளைப் பரிசோதனை செய்து அந்த நோய் பற்றி பேராசிரியரிடம் விளக்கிச் சொல்லும் Case presentation. எத்தனை தரம் பண்ணியிருந்தாலும் ஒவ்வொரு நோயாளி பற்றி விளக்கும்போதும் நா வறண்டு , நாடித்துடிப்பு எகிறி , வேர்த்து விறுவிறுத்துப் போவது நிறைய பேருக்கு வாடிக்கை. மிகச் சிலர் மட்டுமே அதை ரசித்து செய்வார்கள். மற்றவர்களெல்லாம் கொலைக்களத்துக்குச் செல்லும் ஆடு போலவே செல்வார்கள். 


எவ்வளவு விரிவாகப் படித்திருந்தாலும் அங்கு அலசப்படும் நோயின் தன்மையிலிருந்து விலகி சம்பந்தமே இல்லாத மற்றொரு நோயின் தன்மையைக் கூட அலசமுடிகின்ற அறிவுக் களஞ்சியம் அந்த விவாத மேடை. புத்தகங்கள் சொல்லித் தராத எண்ணற்ற நுணுக்கங்களையும் அகன்ற பார்வையையும் தரும் அறிவு மேடையும்கூட.  அதில் ஒரு அங்கமாக நின்று கவனித்தாலே கற்பவை ஏராளம். விளக்கிச் சொல்பவராக மாட்டிக் கொண்டால் தலை உருளுவது நிச்சயம் என்றாலும் 

அறிவு மேம்படும் என்பது சத்தியம்.


Final year  மாணவர்கள்தான் பெரும்பாலும் விளக்கமளிப்பவர்களாக இருப்பார்கள். நாலாம் ஆண்டு மாணவர்கள் அடுத்த வருடத்துக்கான ஒத்திகையாக ஆர்வத்துடன் கவனித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். மூன்றாம் ஆண்டு மாணவர்கள் பற்றி சொல்லவே வேண்டியதில்லை. இதயத்தில் ஓட்டை, மூளையில் இரத்தக் கட்டு, நுரையீரல் அழற்சி போன்ற சொற்களெல்லாம்  Latin, Greek மாதிரி இருக்கும். அடிப்படை அறிவு கூட இல்லாத விஷயங்களைப் பற்றி விவாதம் நடக்கும் போது மந்திரிச்சுவிட்ட மாதிரியேதான் நின்னுகிட்டு இருப்போம். அதிலும் முதல் மூணு மாசங்கள் out of Focus மாதிரிதான் இருந்தது.  


எனக்கு முதலில் பொது மருத்துவ பகுதியில்தான் போஸ்ட்டிங் போட்டிருந்த மாதிரி நினைவு இருக்கிறது. அறுவை சிகிச்சை பகுதியிலாவது கண்முன்னாடி கட்டியோ குட்டியோ தெரியும், கொஞ்சமாவது புரியும். மருத்துவப் பகுதியில் எல்லாமே கற்பனைக் குதிரையில் ஏறிப் பறந்துதான் படிக்கணும். இதயத்தில் முணுமுணுப்பு கேட்குதுன்னு யாராவது சொன்னால் எல்லாருக்கும் கேக்குற மாதிரியே இருக்கும். ஸ்பீக்கர் அவுட்டான காது உள்ளவங்களுக்குக்கூட கேட்கும். பரீட்சை சமயத்தில் இந்த முணுமுணுப்புகள் எல்லாம் புயலாய் மாறி படுத்தி வைப்பது தனிக்கதை. 


சீனியர்ஸ் முழுமையாக நோய் பற்றி கண்டுபிடிச்சு சொன்னபிறகு இளையவர்களெல்லாம் கர்ம சிரத்தையோடு வரிசை கட்டி முணுமுணுப்பை ஸ்டெதாஸ்கோப் மூலம் தேடு தேடுன்னு தேடுவோம். வெறும் காத்துதான் கேக்குதுன்னு உண்மையைச் சொல்ல முடியாது. ஆமாம் கேக்குதுன்னு சொல்லிட்டு அப்பிடியே ரிவர்ஸ் எடுத்திடணும்.  நல்லா கேக்கலையேன்னு சொல்லிட்டால் தீவிரவாதியைப் பார்க்குறமாதிரி எல்லாரும் முறைப்பாங்க.


ஒருவழியாக கண்டுபிடிச்ச விஷயங்களையும் கேஸ் ஷீட்டில் எழுதியிருக்கும் விஷயங்களையும் பொருத்திப்பார்த்து நோயின் தன்மையை சீனியர் உறுதி செய்து கொள்வார். அதன் பிறகு எல்லாருமாகச் சேர்ந்து அதற்குரிய பரிசோதனைகள், பக்க விளைவுகள், மருத்துவம் எல்லாம் குறித்து விவாதிப்பார்கள். பேராசிரியர் வருவதற்குள் அனைத்தையும் சரி செய்து வைத்துக் கொள்ள வேண்டும்.  கோட் போட்டுகிட்டு கழுத்தில் ஸ்டெத் வேறு போட்டிருக்கும்போது, கேள்விகூட கேட்காட்டி நல்லாயிருக்காதே என்று நாங்களும் எங்க பங்குக்கு நோயாளியிடம் குறுக்கு விசாரணை செய்து கொண்டிருப்போம். 


ஒவ்வொரு பேராசிரியரும் ஒவ்வொரு மாதிரி கேள்வி கேட்பார்கள். சிலர் முழு கதையையும் கேட்டுவிட்டு அதிலிருந்து கேள்விகள் கேட்பார்கள். சிலர் விளக்குபவரைப் பேசவே விடாமல் ஒவ்வொரு வாக்கியத்தையும் தடைப்படுத்தி அவ்வப்போது கேள்வி கேட்பார்கள். இன்னும் சிலர் எந்த விளக்கமும் கேட்காமல் நேராக இறுதிச் சுற்றுக்குப் போய்விடுவார்கள். எப்படி கேள்வி கேட்டாலும் பதில் சொல்லத் தயார் நிலையில் இருப்பதில்தான் எங்கள் படிப்பின் மகத்துவமே இருக்கிறது. அந்த நோயைப் பற்றி அக்கு வேறு ஆணிவேறாக விவாதமும் நடக்கலாம். எதுவுமே சொல்லாமல் அதைக் கடந்து போய் சப்பென்று ஸ்வாரஸ்யம் இல்லாமலும் முடியலாம். 


உதவிப் பேராசிரியர்களிடம் விளக்கும்போது கொஞ்சம் நிதானமாக சொல்பவர்கள் துறைத் தலைவரிடம் அதே நோயைப் பற்றி விளக்கும்போது தடுமாறுவது அடிக்கடி நடக்கும். பரீட்சையின் போது பரிசோதகராக வருபவர் என்பதால் அந்தச் சின்ன பதட்டம் எல்லோருக்குமே இருக்கும். ஆனால் அவர் வாயிலிருந்து வரும் வார்த்தைகள் பரீட்சைக்கு மிகவும் உதவியாக இருக்கும் என்பதால்  தலைவரிடம் விளக்கம் சொல்ல ஏகப்போட்டியாகவும் இருக்கும்.  அவரிடம் சரியாக சொல்லிவிட்டால் வசிஷ்டர் வாயால் பிரம்ம ரிஷி பட்டம் வாங்கிய மாதிரிதான். பரிசோதனைக்கு உட்படுத்தப் படும் நோயாளிகள் ரொம்ப நாட்கள் அந்த வார்டில் இருப்பார்கள். அதனால் அவங்களே எங்களுக்கு டிப்ஸ் எல்லாம் கொடுப்பாங்க. எந்த இடத்தில் முணுமுணுப்பு நன்றாகக் கேட்கும் என்று சொல்லும் அளவுக்கு google doctor மாதிரி இருப்பாங்க.


சீனியர்கள் திண்டாட்டம் இளையவர்கள் கொண்டாட்டம் என்று இருக்கும் சூழலில் போரடித்துக் கொண்டிருக்கும் நாங்கள் ஏதாவது குறும்பு பண்ணிக்கொண்டே இருப்போம். ஆசிரியரின் கோட் பையிலிருந்து கைக்குட்டையைத் திருடுவதிலிருந்து எதிரே விளக்கம் சொல்லிக் கொண்டிருப்பவரை கடுப்பேத்தும் வண்ணமாக கேலி சைகைகள் செய்வது வரை ஏதாவது செய்து கொண்டிருப்போம். என்றைக்காவது இலக்கு மாறிப்போய் எங்களை யாராவது கேள்வி கேட்டுவிட்டால்  அவ்ளோதான் செத்தாண்டா சேகர்னு மாட்டிக்குவோம். ஆண்டாண்டு காலமாக எல்லா இளையவர்களும் அப்படித்தான். 


ஆனால் ஒருதரம் எழில் விளக்கிக் கொண்டிருந்தபோது 

எதிரில் நின்றிருந்த நாங்கள் சேட்டை பண்ணியதற்காக நல்லா திட்டு வாங்கினேன். அதிலிருந்து அவங்களைப் பார்த்தாலே சிடுமூஞ்சின்னு சொல்லி விலகிப் போயிடுவோம்.


 சாயங்கால வேளைகளில் எழில், எபி, ஜியோ மூணுபேரும் பெண்கள் விடுதியின் நிரந்தர விருந்தாளிகள். கும்பலாக கிறிஸ்தவ பெண்கள் கூட்டம் அவங்களைச் சுற்றி நின்று அரட்டை அடித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். Christmas Carols அது இதுன்னு ஏதோ விஷயங்கள் பற்றி பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள். என் வகுப்புத் தோழிகளும் அதில் உண்டு. 

அவங்ககிட்டே போய் எழிலை நல்லா திட்டியிருக்கிறேன். ”அந்தப் பையன் என்ன ரொம்பத்தான் பண்ணிக்கிறான். முட்டைக் கண்ணை வைச்சுகிட்டு முறைக்கிற வேலையெல்லாம் ஆகாதுன்னு சொல்லு” ன்னு எகிறியிருக்கிறோம். அதுக்குப் பிறகு எழில் present பண்ற அன்னைக்கு நாங்க ஆப்செண்ட் ஆயிடுவோம். அதே பிரிவில் தெய்வப்ரசாத், ஐவி அக்கா எல்லாம் இருப்பாங்க. நாங்க எல்லாம் அவங்ககூட இணக்கமாகி நல்லா ஃப்ரெண்ட்ஸ் ஆகிட்டோம். 


ஒவ்வொரு துறையில் மூன்றுமாதம் போஸ்ட்டிங் முடிந்ததும் யூனிட் பார்ட்டி ஒன்று நடக்கும். அந்த பிரிவின் ஆசிரியர்கள் அத்தனை நாட்களும் சொல்லிக் கொடுத்ததற்கு நன்றி பாராட்டும் விதமாக அதை நடத்துவார்கள். எங்களுக்குள்ளேயே பணம் பிரித்து நடத்துவோம். அருகிலுள்ள ஹோட்டலோ தொலைவிலுள்ள சுற்றுலாத் தளங்களோ வசதிக்கேற்ப ஏற்பாடு நடக்கும். அந்த முறை ஜங்ஷனில் உள்ள ஹோட்டலில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. எழில்தான் பொறுப்பெடுத்து செய்து கொண்டிருந்தார்கள். என்னையும் கலந்து கொள்ள அழைத்தபோது நான் மறுத்துவிட்டேன். திட்டு வாங்கியிருந்ததால் இருந்த கோபம் ஒருபுறம், சரசக்காவின் கணவர் அகாலமாக இறந்து சில நாட்களே ஆகியிருந்த சோகம் மறுபுறம். அந்த யூனிட் பார்ட்டியைத் தவிர்த்துவிட்டேன்.


ஆனால் விலகிப் போகும் உறவுகள் விலகவே முடியாத பந்தங்களாவது காலத்தின் கட்டாயம் போலும். கல்லூரியின் விளையாட்டுப் போட்டிகள் ஆரம்பமானபோது பெண்கள் ஷட்டில் பூப்பந்து அணிக்கு பயிற்சியாளர்களாக இந்த மூவர் அணிதான் வந்தது. எங்க வகுப்பில் நான் நளினி விஜி மூவரும் உண்டு. சில சீனியர்களும் உண்டு. தினமும் விளையாட்டு மைதானத்தில் பயிற்சியில் ஈடுபட்டபோது சண்டைக்காரர்கள் சமாதானமாகி நண்பர்களாகிவிட்டோம். மாலையில் வெளிப்புற மைதானத்தில் பயிற்சி நடக்கும். காலை வேளைகளில் கல்லூரிக்குள் அலுவலக அறை முன்னாலிருக்கும் உட்புற மைதானத்தில் பயிற்சி நடக்கும். மருத்துவக் கல்லூரிகளுக்கு இடையேயான விளையாட்டுப் போட்டிகள் தஞ்சாவூரில் நடை பெற இருந்ததால் தொடர் பயிற்சி நடந்துகொண்டே இருந்தது.


மூன்று பேரிலும் எழில்தான் கொஞ்சம் சீரியஸாக ரிசர்வ்டாக இருப்பாங்க. ரொம்ப பேச மாட்டாங்க. எபி , ஜியோ இருவரும் ரொம்ப இயல்பாக நட்பாக இருப்பாங்க. எபி ஒரு ஜீனியஸ். மைதானத்தில் பந்து போடுவதிலிருந்து அதை எதிர் கொள்வது வரை எல்லாத்துக்குமே ஒரு கணக்கு வைச்சிருப்பாங்க. மூவரிலும் ஜியோதான் பாஸ். நட்பிற்கு இலக்கணம் என்றால் முதலில் நினைவுக்கு வருவது ஜியோதான். எங்களது முப்பத்து நான்கு ஆண்டுகால மணவாழ்க்கையின் வலுவான அடித்தளம் அந்த நட்பினால் அமைந்தது என்றால் மிகையாகாது. 


 “A woman’s Friendship Always ends in LOVE ” – எங்கேயோ படித்தது , என் வாழ்விலும் நடந்தது.

Thursday, March 31, 2022

அலை-67

 அலை-67

“பணிமூப்பு ஓய்வு”- 31.03.2018
இன்றோடு அரசு மருத்துவர் பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்று நான்கு ஆண்டுகள் உருண்டோடி விட்டன. ஈரோடு தலைமை மருத்துவமனை போன்ற பிஸியான இடத்திலிருந்து ஓய்வு பெறும்போது அதன் பின் வரக்கூடிய நாட்களை நினைத்து மலைப்பாகவே இருந்தது. சூரியன் உதிக்க மறந்தாலும் மறக்கலாம் ஏழரை மணிக்கு வருகைப் பதிவேட்டில் கையெழுத்திடுவது தவிர்க்க முடியாதது. மந்திரிச்சு விட்ட மாதிரி தினமும் எழுந்து அரக்கப் பரக்க ஓடிய கால்கள் மறுநாள் முதல் என்ன செய்யப்போகிறது என குழப்பம் ஏற்படுத்திய நாள் இது. உறவினர்கள் நண்பர்கள் என அனைவரும் திரண்டு வந்து விழாக்கோலம் கொண்ட நாளும் கூட.
எங்கள் வகுப்பிலேயே முதல் முதலில் அரசுப்பணியில் சேர்ந்தது நானாகத்தான் இருக்கும். 1986 ஆம் வருடம் வட ஆற்காடு மாவட்டத்தில் ஆண்டியப்பனூர் ஆரம்ப சுகாதார நிலையத்தில் ஆரம்பித்த பயணம் ஈரோட்டில் வந்து நிலை கொண்டுவிட்டது. போகாத ஊரில்லை சுற்றாத அரசு மருத்துவ மனைகள் இல்லை என்பதுபோல் பல ஊர் தண்ணி குடிச்சாச்சு. உதவி மருத்துவர் முதல் துணை இயக்குநர் (பொ) வரை எத்தனையோ பதவிகளில் குப்பை கொட்டியாச்சு. அரசுப் பணியில் கற்றதும் பெற்றதும் இழந்ததும்கூட ஏராளம். கிட்டத்தட்ட பத்துவருடங்கள் தொடர் விடுப்பில் இருந்ததால் இயக்குநர் (DMS) ஆகியிருக்க வேண்டியதையும் இழந்தது தனி சோகக் கதை. ஆனாலும் அடிச்சுப் பிடிச்சு மறுபடி பணியில் இணைந்து ஓய்வூதியம் (Pension) பெறுவது சந்தோஷமாகத்தான் இருக்கிறது. கால் காசுன்னாலும் கவர்மெண்ட் காசாச்சே!
பணி ஓய்வு பெற்ற அன்று எதிர்காலத்தைப் பற்றி ஏகப்பட்ட அறிவுரைகள் ஆலோசனைகள் கிடைத்துக் கொண்டே இருந்தது. தொடர்ச்சியா ஒருவாரம் காலை பத்து மணிக்கு முன்னாடி படுக்கையிலிருந்து எழுந்திருக்கக்கூடாது என்பதுதான் மனதுக்குள் ஓடிய முதல் தீர்மானம். அடுத்ததாக நர்ஸிங் ஹோம் நேரத்தை மாற்றியமைத்து ப்ராக்டீஸில் முழுமையாக ஈடுபடணும். வெளிநாட்டுப் பயணங்கள் இனிமேல் தடையின்றி செல்லலாம். இப்படி ஏகப்பட்ட தீர்மானங்களோடு ஏப்ரல் மாதம் முதல் தேதி விடிந்தது.
அதன்பின் வந்த எதுவுமே நான் நினைத்தபடி நடக்கவே இல்லை. வேலைக்கு சென்ற நாட்களை விட ஓய்வு பெற்றபின் நாட்கள் ரெக்கை கட்டிப் பறக்க ஆரம்பித்துவிட்டன. வேலைக்குப் போகும்போது குடும்பத்தில் ஏதாவது விசேஷம் வந்தால் விடுப்பு கிடைக்கவில்லை என்ற சாக்கு போக்குடன் பத்துலே நாலு விசேஷத்துக்குப் போகாமல் இருந்துவிடலாம். இப்போ அதெல்லாம் சொல்ல முடியாது. நீ ஃப்ரீயாகத்தானே இருப்பாய், கண்டிப்பாக வந்துவிடு என்ற மிரட்டலுடன் கூடிய அழைப்புகளுக்கு கண்டிப்பாக செவி சாய்க்க வேண்டும். உறவுகளெல்லாம் தொலை தூரத்தில் இருப்பதால் சென்னைக்கும் நெல்லைக்கும் கூடுதலாக மகள் வீட்டுக்கு பெங்களூருவுக்குமாக பறந்து கொண்டே இருக்க வேண்டியுள்ளது.
இப்படி இலக்கே இல்லாமல் ஓடிக்கொண்டிருந்தபோதுதான் நண்பன் அஸ்வதரன், முகநூலில் இலக்கின்றி செலவழிக்கும் நேரத்தில் பெண்கள் நலம் குறித்து எழுதலாமே என கேட்ட கேள்வியின் வெளிப்பாடாக குமுதம் ஹெல்த் இதழில் சில மருத்துவக் கட்டுரைகள் தமிழில் எழுத ஆரம்பித்தேன். கொரோனா காரணமாக பத்திரிக்கை வருவது தடைப்பட்டதால் மருத்துவக் கட்டுரைகள் எழுதுவதும் நின்றுபோனது.
அப்போழுதுதான் என் எண்ண அலைகளைப் புரட்டிப்பார்க்கும் “அலை” கள் மீது தவழ ஆரம்பித்தேன். முதலில் ஒரு பொழுது போக்குபோல் எழுத ஆரம்பித்தது தொடர் அலைகளாக வளர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது.
முதலில் எனது குடும்பத்தினருக்கும் நெருங்கிய நண்பர்களுக்கும் “அலை’விடு தூது அனுப்பிப் பார்த்தேன். ஓரளவு ரசிக்கக்கூடிய தன்மையில் இருப்பதைப் புரிந்து கொண்டேன். அதனடிப்படையில் இன்றும் தொடர்ந்து எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன். இது ஒரு தனிமனித அநுபவங்கள் மட்டுமே, அதை எல்லோராலும் எப்படி ரசிக்க முடியும் என்ற தயக்கம் இருந்துகொண்டே இருக்கும்.ஆனால் எனது எழுத்துக்களின் ஊர்வலத்தில் வாசிப்பவர்களின் அநுபவங்களின் சாயலும் ஆங்காங்கே தென்படக் கூடிய வாய்ப்புகளும் உண்டு என்பதைத் தெரிந்து கொண்டேன்.
எனது வயதைஒத்த நண்பர்களுக்கு பரிச்சயமான நிகழ்ச்சிகள் “அலை”யில் தென்படலாம், ஆனால் இளைய தலைமுறைக்கு போரடிக்கக் கூடும் என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால் வெவ்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் நடைபெறும் உரையாடல்களின் இடையில் “மேடம்! உங்க அலை சூப்பராக இருக்குது” என்ற விமர்சனங்கள் நிஜமாகவே என்னை அசைத்துப் போட்டிருக்கின்றன. சமீபத்தில் ஒரு பள்ளி செல்லும் சிறுவன் என் “அலை”யின் இணைப்பு (Link) கேட்டபோது ஈன்ற பொழுதினும் பெரிதுவக்கும் தாய்போல் ஆகிவிட்டேன்.
அவ்வப்போது தலைகாட்டும் தங்க்லீஷ் வார்த்தைகள், பேச்சு வழக்கு சொற்கள், கொடுந்தமிழ் வார்த்தைகள் என்ற கதம்பத்தை எனது எழுத்துக்களில் அங்கங்கே படர விட்டிருப்பேன். என்மேல் அக்கறை உள்ள சில நண்பர்கள் இன்னும் நல்ல தமிழ் சொற்களை பயன்படுத்தலாமே என்று அன்புடன் கேட்டிருக்கிறார்கள். எனது ரசிகர்கூட்டம் 12 வயதுமுதல் 85 வயதுவரை , தமிழே தெரியாத பிற மொழியினரையும் உள்ளடக்கியது. Google Translate இல் போட்டு வாசித்து ரசிப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். அனைவரையும் சென்றடையும் போது சில சமரசங்கள் தவிர்க்க முடியாததாகி விடுகிறது. வார்த்தைகளின் வீரியம் வாசிப்பவர்களை பயந்து ஓட வைத்துவிடக் கூடாது என்பதும் ஒரு காரணம்.உண்மையாகவே என் நண்பன் ஒருவன் ஃபோன் செய்து “அக்கா! நல்லா எழுதுறீங்க, ஆனால் இடையிடையே புரியாத பாஷை எல்லாம் எழுதுறீங்க. ‘பதின்ம வயது’ன்னா என்ன?” என்று கேட்டான்.
தினசரி எழுதும் வழக்கமும் எனக்குள் இல்லை. சில சமயம் வெட்டியாக கம்ப்யூட்டரில் சீட்டு விளையாடிக் கொண்டிருப்பேன், ஆனால் எழுதத் தோன்றாது. சில சமயம் சமையல் செய்யும்போது கவிதைபோன்ற வார்த்தைகள் அடுக்கடுக்காகத் தோன்றும். வேலைகளை முடித்துவிட்டு எழுத உட்கார்ந்தால் எதுவுமே சரியாக வராது. ஒரு மூடு வந்து எழுதிக் கொண்டிருக்கும்போது நோயாளி வந்திருப்பதாக கதவை மெதுவாகத் திறந்து சேதி வரும். எப்படியோ திக்கித் திணறி நினைப்பதை வார்த்தை வடிவத்தில் கொண்டுவருகிறேன்.
நான் தமிழில் எழுதுவதைப் பார்த்து என் தோழர்களும் உறவினர்களும் ஆச்சரியப் படுகிறார்கள். தமிழில் இப்படி எழுதுவாய்
என்றே தெரியாதே என்று
அதிசயித்துக் கேட்டிருக்கிறார்கள். தமிழ் ஐயா மறைதிரு. குழைக்காதன்
அவர்களையே இந்தப் பெருமை சாரும்.
இதுபோல் எழுதி அரங்கேற்ற சந்தர்ப்பங்களும் கிடைக்கவில்லை. சமூக ஊடகங்கள் வந்த பிறகுதான் நிறையபேரின் திறமைகள் வெளிக் கொணரப் படுகின்றன. தோழி பானுவின் பாடும் திறமை குடத்திலிட்ட விளக்காக இருந்தது. SMULE வந்த பிறகு அவளின் பாடல்கள் எங்கெங்கெல்லாமோ ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது. சுபாவின் Relax Please, ராம்கியின் ஜென்ராம் மீடியா எல்லாமே ஊடகங்களின் வளர்ச்சியால் எல்லா தரப்பு மக்களையும் சென்றடைகிறது.
ஊடக வளர்ச்சி தனிமனித சலிப்புகளை ஓரம்கட்டிவிடுகிறது.எனது எழுத்துக்கள்
ஏற்றம் பெற்றிருப்பதும் வாட்ஸ்
ஆப் மூலமாகத்தான். பணி ஓய்வுக்குப்பின் என்ன செய்வது என்ற கவலையே இல்லாமல் அனைவருடனும் தொடர்பில் இருக்கும் செளகரியத்தைத் தந்திருக்கிறது. அதனால்தான் நாலு ஆண்டுகள் கழிந்த பின்னரும் அதே உற்சாகத்துடனும் ஆற்றலுடனும் எழுதிக்கொண்டே இருக்கிறேன்.
ஒரே ஒரு விஷயத்தில் மட்டும் நான் நினைத்தபடியே நடந்து கொண்டிருக்கிறது. தொலைதூர பயணங்களும் வெளிநாட்டுப் பயணங்களும் நிறைய போக ஆரம்பிச்சாச்சு.
பழைய வழக்கப்படி காடாறுமாசம் நாடாறுமாசம் எல்லாம் இப்போ கிடையாது. மூணுமாசம்தான் முறிவுப்புள்ளி. சைனா, ரஷ்யா போன்ற நாடுகளை பூகோள புத்தகத்தில் பார்த்திருந்த காலம் போய் மாஸ்கோவிலும் பீஜிங்கிலும் ஃபோட்டோ எடுக்கும் அளவுக்கு ஊர் சுத்தியாச்சு. கொரோனா காலத்தில்கூட தொலை தூரம் போக முடியாட்டியும் பக்கத்திலே சத்தியமங்கலம் காடுகளில் ஹாஸனுர், கடம்பூர்னு குட்டிகுட்டி பிக்னிக் போய்க்கொள்ள வேண்டியதுதான். ஒன்றுக்கும் வழியில்லாட்டி இருக்கவே இருக்குது சித்தோட்டில் உள்ள தோட்டமும் தண்ணீர்த் தொட்டியும்.
பணிஓய்வு என்பது அரசு வேலையில் இருந்து மட்டும்தான். மருத்துவராக இல்லாமல் ஆசிரியையாகவோ கிளார்க்காகவோ இருந்தால்கூட இப்படித்தான் வாழ்க்கை செல்லவேண்டும். வயது மூப்பு வந்துவிட்டதாக நினைக்க ஆரம்பித்துவிட்டால் வாழ்க்கையே சூனியமாகிவிடும். மனதின் இளமை வாழ்க்கையை ரசிக்க வைக்கும்.
4

அலை-66

 அலை-66

“அந்த ஏழு நாட்கள்”
நினைவலைகளுக்கு நடுவே ஒரு நிகழ்வலை. எத்தனையோ ஏழுநாட்களைக் கடந்து வந்திருந்தாலும் சில நாட்கள் மறக்கமுடியாதவை ஆகிவிடும். இந்த வருடம் மார்ச் 13 முதல் 19 வரை வந்த ஏழுநாட்களும் மிகக் குறிப்பிடப்பட வேண்டியவை. கல்லூரி காலத்து நாட்களை மறுபடியும் வாழ்ந்து பார்த்த ஒரு அநுபவம். 77ஆம் அண்டு வகுப்பு நண்பர்கள் பதினோரு பேர் குடும்பத்தினர் நால்வர் என பதினைந்துபேர் கொண்ட குழுவாக வடகிழக்கு இந்தியாவுக்கு சுற்றுப் பயணம்.
எனக்கு ரொம்ப நாளாக அசாம் மாகாணத்தில் உள்ள ஒற்றைக் கொம்பு காண்டாமிருகம் பார்க்க வேண்டுமென்ற ஆசை இருந்தது. அதனுடன் சேர்த்து அருகிலுள்ள மேகாலயாவின் சிரபுஞ்சியையும் பார்த்துவிடலாம் என யோசனை வந்தது. கொஞ்ச நாட்களுக்கு முன்னர் வகுப்புத் தோழர்களுடன் பேசிக் கொண்டிருந்த போது கொஞ்சம் தொலைவான இடங்களுக்கு சென்று வரலாமே என்ற விவாதங்கள் நடந்திருந்தது.இந்த பயணத்துக்கு யாரெல்லாம் வரமுடியும் என்ற வேட்டையில் இறங்கினேன்.
எந்த விஷயத்தை ஆரம்பித்தாலும் இணக்கமாக இருப்பவர்களிடமிருந்துதான் ஆரம்பிக்கணும். முட்டுக்கட்டை போடுபவர்களிடம் ஆரம்பித்தால் திட்டமே சொதப்பலாகிவிடும். எனக்கு இணையாகவும் துணையாகவும் இருக்கும் நளினி மற்றும் மாரியிடம் முதலில் சொன்னேன். இருவருக்கும் சின்னச் சின்ன நிகழ்ச்சிகள் இருந்தபோதும் அவற்றை வேறு நாட்களுக்குத் தள்ளி வைத்துவிட்டு ஓகே சொல்லிவிட்டார்கள். சோம்ஸ் அண்ணாதான் எப்பவும் எங்களுக்கு பொறுப்பான பாதுகாவலர். எழிலுக்கு முதுகுவலி இருந்ததால் நான் மட்டும்தான் போவதாக ஏற்பாடு. நளினியின் கணவர் ரவி , எழில் வராததால் கம்பெனி இல்லையே என முதலில் தயங்கினாலும் மற்ற நண்பர்கள் கொடுத்த உற்சாகத்தால் சரியென்று சொல்லிவிட்டார்.
அடுத்ததாகப் பிரயாணத்தில் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்ட பாஸ்கர் அண்ணாவும் சரியென்று சொல்லிவிட்டார்கள். நாகர்கோவில் மும்மூர்த்திகள் ஸ்டீபன், சைமன், முத்தையாவும் நாலாவதாக பாலகிருஷ்ணனும் சேர்ந்ததும் டூர் களைகட்டிவிட்டது. எங்கு சென்றாலும் மறக்காமல் இணையக்கூடிய பராசக்தியை விட்டுச் செல்ல மனமில்லை. ஆனால் சமீபத்திய மூட்டு வலியிலிருந்து தேறி வரும் அவளுக்கு அசாம் ரோடுகளின் பயணம் தாங்குமா என்ற சந்தேகத்துடன் மெதுவாகக் கேட்டேன். உடனே வருவதாகக் கூறிவிட்டாள். பரா வரும்போது ரூஃபஸும் வந்துதானே ஆகவேண்டும்.
சில பல காரணங்களால் அண்ட்ரூ, பானு, ஹரி எல்லோரும் இந்த முறை வர முடியவில்லை.
சாலிட்டீஸ்வரனின் மகன் அசாம் மருத்துவக் கல்லூரியில் MD படித்துக் கொண்டிருந்ததால் அவரையும் கூப்பிட்டுப் பார்த்தேன். முதலில் தயங்கினாலும் மகன் கொடுத்த உற்சாகத்தில்
ஜெயந்தியும் அவரும் சேர்ந்து கொண்டார்கள். சைமனின் மகள் ஷிரின் இயற்கை வளங்களில் ஈடுபாடு உள்ளதால் அவளும் எங்களுடன் சேர்ந்து கொண்டாள்.
முதலில் பத்துபேர் செல்வதாக இருந்ததால் 12 இருக்கைகள் கொண்ட வண்டி ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. பதினைந்துபேர் சேர்ந்துவிட்டதால் கொஞ்சம் பெரிய வண்டியாக மாற்றி ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. இன்னும் அதிக நபர்கள் சேர்ந்தால் இரண்டு வண்டிகள் அல்லது பேருந்து மாதிரி பெரிய வாகனம்தான் ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும் என்று ட்ராவல்ஸில் சொல்லிவிட்டதால் அதன் பின்னர் யாரிடமும் சொல்லாமல் அமுக்கமாக இருந்துவிட்டேன்.
ஞாயிறு காலை ஆறு மணிக்கு சென்னையிலிருந்து கெளகாத்திக்கு நேரடி ஃப்ளைட். சனிக்கிழமை இரவு அனைவரும் சென்னை வந்துவிடவேண்டும் என்று முடிவு செய்யப்பட்டது. தென்பகுதியில் இருந்து வருபவர்கள் தூத்துக்குடி மற்றும் திருவனந்தபுரத்திலிருந்து விமானம் மூலம் வந்துவிட்டார்கள். திரும்பிச் செல்லும்போது அனைவருக்குமே திருவனந்தபுரம் கனெக்டிங் விமானம் பதிவு செய்யப்பட்டு விட்டது. நான் சனிக்கிழமை ட்ரெயின் மூலம் சென்னை சென்று தம்பி நாராயணன் வீட்டில் தங்கிக்கொண்டேன்.
கெளகாத்தி விமான நிலையத்தில் இறங்கி அங்குள்ள பிரபலமான கோவில்கள் ஒன்றிரண்டு பார்த்துவிட்டு ஷில்லாங் சென்று தங்க வேண்டும். காலை உணவு விமான நிலையம் அருகில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. ஷிரின் மற்றும் ஜெயந்தி தவிர அனைவரும் அறுபது தாண்டியவர்கள். பசி தாங்குவது கஷ்டம். இதைக்கேட்டதும் தம்பி மனைவி விஜி அதிகாலை 3 மணிக்கே எழுந்து வாழைப்பூ வடை சுடச்சுட செய்து தந்தாள். கல்லூரியில் எங்களுக்கு ஜூனியர் என்பதால் ஆசையுடனும் அக்கறையுடனும் செய்துகொடுத்தாள். ஏற்கனவே மாரி முறுக்கு செய்வதாகவும், நான் ப்ளம் கேக், பராசக்தி கடலை மிட்டாய், தட்டை , அவித்த பனங் கிழங்கு கொண்டுவருவதாகவும் திட்டம் தீட்டிவிட்டோம்.
அந்த ஏழுநாட்களின் முதல் நாளாக ஞாயிறு அதிகாலை அனைவரும் விமான நிலையத்தில் ஒன்று கூடினோம். அனைவரையும் உற்சாகம் தொற்றிக் கொண்டது. செக்யூரிட்டி செக் முடிந்தவுடன் வடை, கேக் ,முறுக்கு என்று வித விதமாக சாப்பிட ஆரம்பித்ததில் இருந்து திரும்பி வரும்வரை அந்த உற்சாகமும் சந்தோஷமும் குறையவே இல்லை.
North East Tourism ரொம்ப அலுப்பூட்டும் வகையில் ரொம்ப நேரம் பிரயாணம் செய்வதாகவே இருந்தது. ஆடி காரும் பென்ஸ் காரும் உள்ளவர்களெல்லாம் அந்த Tempo Traveller Van இல் கஷ்டப்பட்டு பிரயாணம் செய்தபோதும் நண்பர்களுடன் இணைந்திருந்த சந்தோஷம் மட்டும் குறையவே இல்லை.
பிரயாணத் திட்டத்தில் ஏகப்பட்ட இடங்கள் பார்க்க வேண்டி இருந்ததால் தினம் தினம் வெவ்வேறு ஹோட்டல்களில் தங்கும்படி இருந்தது. பெட்டியைப் பிரிப்பதும் அடுக்குவதும் தினசரி வாடிக்கையாகிப் போனது. நாங்கள் சென்ற சீசனும் ரொம்ப வெயில் காலமாக இருந்ததால் வண்டியில் சென்ற பிரயாணங்கள் கடுப்பேத்துவதாகவே இருந்தது. ஆனால் பார்க்க சென்ற ஒவ்வொரு இடமும் மிகச் சிறப்பானதாக இருந்ததால் அந்த கஷ்டங்களை பொறுத்துக் கொண்டோம்.
மேகாலயாவில் முதல் முதலில் பார்க்கச் சென்றது டவ்கி ஆற்றில் படகுச் சவாரி. பங்களாதேஷ் எல்லையில் இருந்த ஆற்றின் தெள்ளத்தெளிவான நீரோட்டத்தில் கீழே தெரிந்த பளிங்குக் கற்களும், அமர்ந்திருந்த படகின் நிழலும் அருமையோ அருமை.ஆற்றின்
குறுக்காகவே
இரண்டு நாடுகளின்
காவலர்களும் நின்று
கொண்டு எல்லை தாண்டுபவர்களைத் தடுத்துக் கொண்டிருந்தார்
கள்.அந்த நிலையிலும் ஷிரின் அந்தப் பக்கம் போய் இளநி குடிச்சுட்டு வந்துவிட்டாள்.மெஹா சைஸில் இருந்த எலந்தப்பழத்தில் பச்சை மிளகாய் மசாலா போட்டு சாப்பிட்டது சூப்பர் சுவை.
அங்கிருந்து Living root Bridge (single decker) சென்றோம். ஆற்றின் இரு கரையில் உள்ள ரப்பர் மரங்களின் வேர்கள் எதிர் கரைக்கு நீண்டு சென்று இயற்கையான பாலங்கள் ஏற்படுத்தியிருந்தன. இது போல் பத்துக்கும் மேற்பட்ட பாலங்கள் மேகாலயாவில் இருக்கின்றனவாம்.500 வருடம் பழமையான பாலங்களும் உண்டு.
பாலத்துக்குச் செல்ல ரொம்ப இறங்கணும், வழுக்கும் என்று ஒவ்வொருத்தரும் ஒவ்வொருவிதமாக பில்ட்-அப் கொடுத்து பயம் காட்டியிருந்தார்கள். அதனால் பராவை தொல்லைபடுத்த வேண்டாம் என்று வண்டியிலேயே விட்டுச் சென்றோம். ஆனால் நாங்களெல்லாம் அஞ்சு நிமிஷத்தில் வேர்ப் பாலத்துக்குச் சென்றுவிட்டோம். குற்றாலத்தில் குரங்குகள் மாதிரி ஏறித் திரிந்த எங்களுக்கு அது ஜுஜுபி trek ஆகத்தான் இருந்தது. வேர்ப் பாலத்தில் நடக்க த்ரில்லாகத்தான் இருந்தது.ஆற்றுக்குள் இறங்கி பாலத்தைப் பார்த்தால் பிரம்மாண்டமாக
இருந்தது.
அஞ்சு மணிக்கே அங்கு இருட்ட ஆரம்பித்துவிடுகிறது, அடுத்து மாவ்லிந்நாக் என்ற ஊருக்கு அடித்து பிடித்து சென்றோம்.ஆசியாவிலேயே மிக சுத்தமான கிராமம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. யாரும் தெருக்களில் குப்பை கொட்டுவதில்லை, மூலைக்கு மூலை குப்பைத் தொட்டிகள் இருந்தன. மின்சாரம் இல்லாததால் முழுநிலவின் அழகில் அந்த கிராமம் இன்னும் ரம்யமாகத் தெரிந்தது.
அங்கிருந்து சிரபுஞ்சி சென்று ஹோட்டலில் தஞ்சமடைந்தோம். தமிழர் ஒருவர் அங்குள்ள காசி(khasi)பழங்குடி பெண்ணை மணந்து அந்த விடுதியை நடத்தி வருகிறார். தோசை, சட்னி, சாம்பார் என அமர்க்களமாக சாப்பிட்டோம்.
பிரயாணக் களைப்பு அதிகமாக இருந்ததால் ‘பிரண்டை’ துவையல் பண்ண ஆள் கிடைக்காததால் நான்
ஆண்களுடன் சீட்டாட்ட க்ரூப்பில் இணைந்து கொண்டேன். மறுநாள் காலையில் எல்லோருமாக நிதானமாக எழுந்து நடைப்பயணம் சென்றோம். ஆசியாவிலேயே மிக அதிக மழைப் பொழிவு உள்ள இடமாக வர்ணிக்கப்பட்ட சிரபுஞ்சி காய்ந்து கிடந்ததைப் பார்த்து மனம் நொந்தோம். ஜூன் மாதத்திற்குப் பிறகு நன்றாக இருக்குமாம், ஆனால் காசிரங்காவில் காண்டாமிருகம் பார்ப்பது அரிது என்பதால்தான் இந்த சீசனைத் தேர்ந்தெடுத்தோம்.
அங்கிருந்த Double decker living root bridge க்கு இறங்க 3000 அடிகள் நடக்க வேண்டும் என்றார்கள். எனவே அதை தவிர்த்தோம். எங்கள் விடுதியின் உரிமையாளினி ஏஞ்சலா நல்லா தமிழ் பேசியதுடன், அருகில் இன்னுமொரு இரட்டை அடுக்கு பாலம் இருப்பதாகக் கூறி துணைக்கு ஒரு ஆளும் அனுப்பினார்கள். ஏற்ற இறக்கம் அதிகம் இருக்காது என்றதால் பராவையும் ஊக்கப்படுத்தி அழைத்துச் சென்றோம். பத்து நிமிஷ நடைக்குள் எதிரே தெரிந்தது அழகான ரெட்டை அடுக்கு வேர்ப்பாலம். எங்க சந்தோஷத்தைச் சொல்லி மாளாது.
பாலத்தில் ஏறி நடந்து, போட்டோ எடுத்து பிரிய மனமில்லாமல் அங்கிருந்து கிளம்பினோம். சுற்றுலா தலங்களின் லிஸ்ட்டில் இன்னும் இணைக்கப்படாமல் இருந்ததால் கூட்டமே இன்றி தனிக்காட்டு ராஜாக்களாக கும்மாளமிட்டு ரசித்தோம். முந்தின நாள் ஒற்றைப் பாலம் வராததற்கும் சேர்த்து பராசக்திதான் மிக அதிகமாக ரசித்தாள். ஏஞ்சலாவுக்கு ஒரு ஓஓ போட்டுகிட்டோம்.
அடுத்து சென்ற மவ்ஸ்மாய் குகை கொஞ்சம் அமாநுஷ்யத்தைக் கொடுக்கத்தான் செய்தது. சில இடங்களில் உட்கார்ந்து தவழ்ந்து வரவேண்டியிருந்தது. குகையின் வெளியே வந்து மேகாலயாவின் புரதான ஆடைகள் அணிந்து போட்டோ எடுத்த போது கத்திச் சண்டை போட்டுக் கொண்டார்கள் ஸ்டீபன், பாஸ் அண்ணா மற்றும் ரூஃபஸ். பிடித்தது கத்தி என்றாலும் ரசித்தது என்னவோ காமெடிதான்.
வரும் வழியில் ஒழுக்குத் தண்ணீராய் விழுந்த மிக உயரமான அருவியையும் பார்த்தோம்.
இரவு ஷில்லாங்கில் தங்கிவிட்டு மறுநாள் காசிரங்கா தேசிய பூங்கா பார்க்கக் கிளம்பினோம். செல்லும் வழியில் உமியம் ஏரியில் படகு சவாரி சென்றோம். உமியம் ஆற்றில் செயற்கையாக உருவாக்கப்பட்ட மிகப் பெரிய ஏரி அது. சுற்றிலும் பச்சைப் பசேலென்ற மலைகளின் நடுவே படகில் சென்றது ரம்யமாக இருந்தது. படகு சவாரி முடித்ததும் கொஞ்ச நேரம் திண்டுகளில் அமர்ந்து
அரட்டை அடித்தோம்.
அந்தி சாயும் நேரத்தில் காசிரங்காவை நெருங்கிய தருணத்திலேயே ஒற்றைக் கொம்பு காண்டாமிருகம் தென்படத் தொடங்கிவிட்டது. நம்ம ஊர்லே மாடு மேயுறமாதிரி ஜாலியா நிக்குது. மறுநாள் காலையில் இன்னும் அதிகமாகப் பார்க்கலாம் என கைடு சொன்னதால் கீழே இறங்குவதைத் தவிர்த்தோம். வெயில் காலத்தில்தான் ஈஸியாகப் பார்க்கலாமாம்.
அதிகாலையில் யானைமேல் ஏறி சென்றபோது காண்டாமிருகம் கைக்கெட்டும் தூரத்தில் மேய்ந்துகொண்டிருந்ததைப் பார்த்தபோது அதுவரை இருந்த பிரயாணக் களைப்பு, சுட்டெரிக்கும் வெயில் எல்லாம் மறந்தே போய்விட்டது. இரண்டாவது சுற்றாக ஜீப் சஃபாரி சென்றும் இன்னும் அதிகமாகப் பார்த்தோம். மறுநாள் கெளகாத்தி அருகிலுள்ள பொபிடோரா (மினி காசிரங்கா) வனவிலங்கு சரணாலயத்தில் மேலும் அதிக காண்டாமிருகங்களைப் பார்க்கலாம் என்று சொன்னார்கள். கண்ணு பூத்துப் போகும் அளவுக்கு காண்டாஸ் பார்த்தோம்.
அடுத்ததாகச் சென்ற ஆர்க்கிட் பூங்காவில் ஏகப்பட்ட அரிய வகை மலர்கள் , அதை விளக்கிச் சொல்ல நேர்த்தியான கைடு என்று பொருத்தமாக இருந்தது. ஸ்டீபன் நெறைய செடிகள் வாங்கினார். நேரமின்மையால் அதுவரை தவற விட்டிருந்த அசாமின் பாரம்பரிய கலைநிகழ்ச்சிகளையும் அங்கு பார்க்க முடிந்தது.
மூங்கில் கைவினைப் பொருட்கள் மிகக் குறைந்த விலையில் அங்கு விற்பனை செய்யப்பட்டன. நாங்கள் அனைவரும் மொத்தம் மொத்தமாக வாங்கியதில் அனைத்தும் தீர்ந்து போய்விட்டன.
மதிய உணவு முடித்துவிட்டு நேராக கெளகாத்தி சென்று மேஃப்ளவர் ஹோட்டலில் தஞ்சமடைந்தோம்.பெண்களின் நால்வர் அணி அத்தனை நாட்களும் தேக்கி வைத்திருந்த புரணிகளை வெளிவிட்டு வெகுநேரம் வரை பிரண்டைத் துவையல் அரைத்து மகிழ்ந்தோம். டெல்லியில் இருந்து தோழி சுபாவும் எங்களுடன் இணையும் பொருட்டு முதல்நாளே கெளகாத்தி வந்து சேர்ந்துவிட்டாள். மறுநாள் அவளும் எங்களுடன் பொபிடொரா வருவதாக சொன்னதால் எங்களுக்கு இரட்டிப்பு மகிழ்ச்சி. குகனுடன் ஐவரானோம் என்பதுபோல் சுபாவுடன் ஐவர் ஆனோம். ஐந்து பெண்களும் ஏழு ஆண்களுமாக பன்னிரெண்டுபேர் ஒரே வகுப்பிலிருந்து இணைவது பெரிய விஷயம்தான்.
பொபிடோராவில் காசிரங்கா அளவு சுற்றுலாப் பயணிகள் இல்லாததால் மிக அருகில் இயற்கையான சூழலில் நிறைய காண்டா பார்த்தோம். அதிலும் கம்பீரமாக ஒரு காண்டா வாய்க்காலில் இறங்கி தண்ணீர் குடித்துவிட்டு குளிக்கச் சென்ற மொத்த அசைவுகளும் சூப்பரோ சூப்பர். மதிய உணவிற்காக ரோடு ரோடாக அலைந்தோம். ஒரு உணவு விடுதி கூட திறக்கப்படவில்லை. அன்று ஹோலி பண்டிகை என்பதால் எல்லாம் மூடிவிட்டார்கள். நல்ல வேளையாக கைத்தறிப் பொருட்காட்சி அருகில் நடப்பதாக சுபா சொன்னாள். நேராக அங்கே போய்விட்டோம். வித விதமாக ஆறேழு மாநிலங்களின் சுவையான உணவுகளை ருசித்தோம்.
வடகிழக்கு பகுதியில் மாலை 7 மணிக்கே கடைகள் எல்லாம் மூடிவிடுகிறார்கள். அதனால் ஷாப்பிங் போவதே முடியாமல் போய்விட்டது. தற்செயலாகக் கிடைத்த பொருட்காட்சியில் ஓரளவு பொருட்கள் வாங்க முடிந்தது. பெண்கள் அனைவரும் ஷாப்பிங்கில் பிஸியாக இருந்ததால் ஆண்கள் மட்டும் பிரம்மபுத்திராவில் கப்பல் சவாரி சென்றார்கள். சுபாவின் கார் இருந்ததால் வேனுக்குக் காத்திராமல் அறைக்குத் திரும்பி பெட்டிகளை அடுக்க ஆரம்பித்துவிட்டோம். அப்போதே டூர் முடியும் தருணத்தை நினைத்து சின்ன சோகம் உண்டாகிவிட்டது.
கல்லூரி நாட்களுக்குப் பிறகு அதிக அளவிலான க்ளாஸ்மேட்ஸ் சேர்ந்து சென்ற பயணம் இதுவாகத்தான் இருக்கும். அதனால் கல்லூரி நாட்களே மறுபடியும் வந்ததுபோல் ஒரு மாயை. இனி வரும் நாட்களில் இன்னும் அதிகமான நண்பர்களை இணைக்க வேண்டும் என்ற உந்துதலைத் தந்த உன்னதமான பயணம்.
பிரயாண தூரங்கள் அதிகமாக இருந்ததாகப் பார்க்காமல் நாங்கள் அனைவரும் ஒரே இடத்தில் சேர்ந்திருந்து அரட்டையடித்த நேரங்கள் அதிகமென்று எடுத்துக் கொண்டோம்.
மருத்துவக் கல்லூரியில் சேர்ந்த நாட்களிலிருந்து இப்போதைய காலம் வரை சுமார் நாற்பத்தைந்து வருட கதைகளைப் பற்றிப் பேசிப் பேசி நேரம் போவது தெரியாமல் ஜாலியாக இருந்தோம். ஆனால் இப்போதைய அரட்டையில் ஒரு அன்பும் நட்பும் இழைகளாகப் பின்னப்பட்டு ஒவ்வொருவரும் வாஞ்சையுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தது மனதுக்கு ரொம்ப நிறைவாக இருந்தது. வருடா வருடம் ஒன்றுகூடும் நிகழ்வுகள்(getogether) இருந்தாலும் சில மணித்துளிகள் மட்டுமே பேசிவிட்டு கடந்து சென்றுவிடுவோம். ஏழுதினங்கள் இணைந்திருந்த பொழுதுகள் புரிதல், விட்டுக் கொடுத்தல், சகிப்புத் தன்மை என எண்ணற்ற பண்புகளால் நட்புக்கு மேன்மை சேர்த்திருக்கின்றன.
“அந்த ஏழு நாட்கள்
ஆரவாரமாக ஏழு ஆண்கள்
ஐந்தாம் படையாகப் பெண்கள்
அரவணைக்கும் தோழமையாக
அணிசேர்ந்த குடும்பத்தினர்
தென் திசைக் காற்று
வடகிழக்கில் வீசியதால் வசந்தமானது நாட்கள்
அந்த ஏழு நாட்கள்”

அலை-65

 அலை-65

“பெண்மையைப் போற்றுதும் பெண்மையைப் போற்றுதும்”- இனிய மகளிர் தின
வாழ்த்துகள்
.
நிமிர்ந்த நன்னடையும் நேர்கொண்ட பார்வையும் கொண்ட பெண்களைத் திமிர் பிடித்தவள் என முத்திரை குத்திவிடும் சமுதாயத்தில் அவ்வப்போது மகளிர் தினங்களும் வந்துதான் செல்கின்றன. நிலைமை என்னவோ மாறினமாதிரி தெரியவில்லை. நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்பு இருந்த மாதிரியேதான் இப்பவும் இருக்கிறது. அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக சில பொருளாதார சுதந்திரமும் கல்வி அறிவும் கொஞ்சூண்டு கூடியிருக்கிறது. கல்வி கற்பதிலும் தேர்ச்சி விகிதத்திலும் பெண்கள் முனைப்புடன் முன்னேறி வருகிறார்கள். சம்பாதிப்பதிலும் ஆண்களைப் பின்னுக்குத் தள்ளி முன்னேறுகிறார்கள். ஆனாலும் சமத்துவம் பெற்றுவிட்டார்களா என்பது பெரிய கேள்விக் குறிதான்.
சமநிலையைத் தாங்க முடியாத ஆண் பேரினவாதம் ( male chavunism) ஆழ வேரூன்றி இருப்பதால் விவாகரத்துகள்தான் அதிகரிக்கின்றன. அதற்கும் பெண்களே காரணகர்த்தாக்களாக உருவகிக்கப்பட்டு குற்றவாளிகள் ஆக்கப்படுகிறார்கள். எங்கள் தலைமுறை வாய்மூடி சகித்துக் கொண்டது. இன்றைய தலைமுறை எதிர்த்து நின்று காயப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. காலங்களும் கோலங்களும் மாறினாலும் பெண்களின் நிலைமை என்னவோ அப்படியேதான் இருக்கிறது.
இந்தமாதிரி உலகளாவிய விஷயங்களைப் பற்றி எல்லாம் கவலைப்படாமல் சிட்டுக் குருவிகளாகச் சுற்றித் திரிந்த வாலிபப் பருவத்தில் எங்களுக்கு ஆண்கள் தேவ தூதர்களாகத்தான் தெரிந்தார்கள். அன்பும் நட்பும் காதலும் பின்னிப் பிணைந்திருந்ததால் ஆண்களைப் பற்றிக் குறை பட்டுக் கொண்டதே இல்லை. பெண் உரிமை பெண் சுதந்திரம் எல்லாம் ஏட்டளவில் மட்டுமே இருந்தது.
இரண்டாம் வருடம் வரை கட்டுப்பாடுடன் இருந்தவர்களெல்லாம்கூட மூன்றாம் ஆண்டில் அடியெடுத்து வைத்தபின் காதல் வயப்படத் தொடங்கியது கண்கூடாகத் தெரிந்தது. எங்களைப்போல் பொறுப்பற்றுத் திரிந்தவர்களைக்கூட அந்த மாய வலை விட்டு வைக்கவில்லை.
காதலிக்கத் தொடங்கியவர்களைக் குமைப்பதும் அவர்களை நோண்டி நோண்டிக் கதை கேட்பதும்தான் எங்களது நிரந்தரப் பொழுது போக்கு. காதல் மீட்டிங் முடிந்துவரும் தோழியரை ஒதுக்குப்புறமாகத் தள்ளிக் கொண்டு போக ஒரு அடாவடிக் கூட்டம் ரெடியாக இருக்கும். அவன் என்ன சொன்னான், நீ என்ன சொன்னாய் என்பதில் ஆரம்பித்து அன்றைய கடலை முழுவதையும் கேட்டு முடித்தால்தான் அன்றைய பொழுது நல்லதாக முடியும். இடையிடையே ஊடல்படலம் வந்துவிட்டால் அந்த வாரம் முழுவதும் முகாரி ராகம்தான். நாங்களும் சோகப்பட்டுக் கொள்வோம்.
காலையில் புற நோயாளிகள் பிரிவு முடிந்ததும் தேநீர் இடைவேளை(tea-break) வருமே அதுதான் கடலைகளைக் காதல்களாக்கும் இனிய பொன்காலைப் பொழுது. 7மணி OP க்காகக் காலை உணவை
அரைகுறையாக சாப்பிட்டு வருபவர்களும் சாப்பிடாமல் வந்தவர்களும் தஞ்சமடையும் இடம்தான் சீத்தாலக்ஷ்மி ஹோட்டல். ரெண்டு மூணு சின்ன அறைகளும் சின்ன ஹாலும் உள்ள சாதாரண ஹோட்டல். ஆனால் எங்க எல்லோருக்குமே தாஜ்மஹாலையும் மிஞ்சிய கனவுக் கோட்டை. அந்த சமயத்தில் பிரபலமான சினிமாப் பாடல்கள் பின்னணியில் ஒலித்துக் கொண்டே இருகும்.
அவங்கவங்க வார்டு தோழர்கள்,வகுப்பெடுக்கும் வாத்தியார்கள், செவிலியர் தோழிகள் என சின்னச் சின்ன குழுக்களாக சாப்பிட வருவாங்க. குழுக்களும் நண்பர்களும் மாறிக்கொண்டே இருப்பார்கள். ஒரே குழுவினர் தொடர்ந்து இணைந்துவர ஆரம்பித்தால் அங்கு ஒரு காதல் பூ மொட்டுவிட ஆரம்பித்து விட்டது எனப் புரிந்து
கொள்ளலாம். யூனிட் சார்பாக வருபவர்கள் ஹாலில் அமர்ந்து
அட்டகாசமாக அரட்டை அடிக்கும்போது இந்த
க்ரூப் சின்ன அறைகளில் அமர்ந்து சத்தம் எழும்பாமல் கதை
அடிப்பார்கள். கொஞ்ச நாட்கள் கடந்ததும் கோரஸ் பாடியவர்கள்
எண்ணிக்கை குறைந்து டூயட்பாட ஆரம்பித்து விடுவார்கள். இன்றைய 'காபி டே'யில் நடப்பதுதான் அன்றைய
சீத்தாலக்ஷ்மி நாட்கள். ஆனால் பரீட்சையில் பாஸ் பண்ணிவிட வேண்டிய வாத்தியாரும் அடுத்த மேஜையில் அமர்ந்திருப்பார்.
பசிச்சு சாப்பிடுவதைவிட பந்தயம் கட்டுவது,
சிறப்பாக வேலை செய்து treat கொடுப்பது, அறுவைசிகிச்சையில் கற்றுக் கொடுத்த சீனியர் அல்லது ஆசிரியருக்கு நன்றி தெரிவிப்பது போன்ற
ஏகப்பட்ட காரணங்களுக்காக எல்லோருமே நிரந்தர வாடிக்கையாளர்கள் ஆகியிருப்போம். நிறைய பேருக்கு நிரந்தர அக்கவுண்ட்டும் இருக்கும். Treat கொடுக்க பணம் இல்லேன்னு தப்பிக்கவும் முடியாது. அக்கவுண்ட்டில் எழுத வைச்சிடுவாங்க. பெரிய விருந்தெல்லாம் கிடையாது. டீ/காபி, வடை போன்ற சாதாரண ஐட்டங்கள்தான். நல்ல வேளையாக KFC மாதிரி கடைகள் அப்போது இல்லை.
நாங்க மூன்றாம் ஆண்டில் இருந்தபோது ஐந்தாம் ஆண்டு மாணவர்கள்தான் அடிக்கடி ட்ரீட் கொடுப்பார்கள். நாங்க ஓசியில்
ஒரு வெட்டு வெட்டிக்குவோம். ஆனாலும் எங்களைக் குமைச்சி அடாவடி பண்ணி ட்ரீட் வாங்க ஒரு கோஷ்டியும் உண்டு.அப்படி வந்த குழுவில் அறிமுகமான ஆசாமிதான் எழில் , ரெண்டு வருடங்கள் சீனியர். அன்றைய நண்பர் இன்றைய கணவர். அலைகள் அடுத்த பாகத்திற்கு
நகரப் போகிறது.

அலை-64

 அலை-64

வாழ்க்கைப் பயணத்தின் மிக முக்கியமான கட்டம் மருத்துவக் கல்லூரிப் பருவம்தான். ஐந்தரை வருடங்கள் கல்லூரிப் படிப்பு அதன் பின் ஒரு வருடம் பயிற்சி மருத்துவ காலம் என மொத்தமாக ஆறரை வருடங்கள் .இன்னும் சிலர் சீனியர் ஹவுஸ் சர்ஜன் என மேலும் ஒன்றிரண்டு வருடங்கள் அங்கேயே பயிற்சி பெறுவார்கள். இளமைப் பருவத்தின் மிக முக்கியமான காலமான பதினாறு வயது முதல் இருபத்து மூன்று வருடங்கள் வரை இணைந்திருந்த பொழுதுகள். இளமை ஊஞ்சலாடிய நாட்கள்.
எல்லா கல்லூரிகளுக்கும் பொதுவான முறைதான் என்றாலும் எங்கள் கல்லூரிக்கென்று நிறைய சிறப்புத் தன்மைகள் உண்டு. ஆணும் பெண்ணும் இருபத்திநாலு மணிநேரமும் இணைந்து பணியாற்றுவது மருத்துவக் கல்லூரியில்தான்.
கலைக் கல்லூரி, பொறியியல் கல்லூரியில் படிப்பவர்களும் இந்த பருவத்தைக் கடப்பவர்கள்தான், இதே மாதிரி அநுபவங்கள் ஏற்படலாம். ஆனால் எங்கள் உறவுகள் தொடர்புகள் சொந்தங்கள் அனைத்தும் வர்ணனைக்கும் அப்பாற்பட்டது. எங்களுக்கிடையில் தூரங்கள் அதிகரித்தாலும் தொடர்பு விட்டுப்போனது போகாது. என்றென்றும் எங்களை இணைக்கும் பாலமாக நோயாளிகள் இருப்பார்கள். பாடம் கற்ற ஆசிரியருக்கே மருத்துவம் செய்யும் நிலையில் அடுத்த தலைமுறை மருத்துவர் இருப்பார். ஆசிரியரின் குடும்பமே மாணவரின் பராமரிப்பில் இருப்பது சாதாரணமாக நடக்கும்.
திருநெல்வேலி மருத்துவக் கல்லூரி மருத்துவமனை என்று நீட்டி முழக்கிச் சொன்னாலும், ஹைகிரவுண்டு ஆஸ்பத்திரி என்று சொன்னால்தான் ஊருக்குள் எல்லோருக்கும் தெரியும். அதிலேயும் ஒரு “க்” போட்டு அழுத்தமாக ஹை‘க்’கிரவுண்டுன்னு சொல்லணும். அப்போதான் மஜாவாக இருக்கும். இப்போது எழுதும்போது கூட அந்தப் பெயரை உச்சரிக்கும் போது ‘ இன்பத் தேன் வந்து பாயுது காதினிலே’தான்.
மூன்று வருட மருத்துவ மாணவர்கள், ஒரு வருட பயிற்சி மருத்துவர்கள், சீனியர் ஹவுஸ் சர்ஜன் பண்ணுபவர்கள்,ஆசிரியர்கள் என பலதரப்பட்ட மருத்துவர்களும் முட்டி மோதி உழன்று கொண்டிருக்கும் இடம். இஷ்ட தெய்வங்களாகவும் ஒரு சில துஷ்ட தேவதைகளுமாக ஆசிரியர்களும் பேராசிரியர்களும், அனைவருக்கும் குட்டு வைக்கும் இடத்தில் துறைத் தலைவர்களும் கிடுக்கிப்பிடி போடும் சாஹர சங்கமம் அது.
சீனியர்களும் ஜூனியர்களும் ஒரே நோயாளியை அவரவர் கண்ணோட்டத்துடன் பரிசோதித்து விவாதித்து விளக்கம் பெற்று வைத்தியம் செய்யும்போது அங்கே ஒரு நல்ல மருத்துவன் உருவாகிறான். அதே சமயம் வயது வித்தியாசங்கள் மறைந்து ஒரு குடையின்கீழ் வரும் உறவுகள் காலம் கடந்தும் நிலைத்திருக்கிறது. புத்தகங்களில் படித்ததை விட சீனியர்களிடம் கற்றுக் கொண்டதுதான் அதிகம். ஆசிரியரிடம் கேட்கத் தயங்கும் சந்தேகங்களைக் கூட சீனியரிடம் கேட்டுத் தெளிவு பெறலாம்.
நாங்கள் படித்த காலங்களில் எல்லாம் சீனியர்களை அக்கா என்றும் ஆண்களை சார் என்றும்தான் அழைப்போம். கொஞ்சம் நெருங்கியவர்களைப் பெயர் சொல்லிக் கூப்பிடும் கலாச்சாரம் அங்கங்கே உண்டு. வகுப்புத் தோழர்களை நேரில் பார்க்கும் போது நீங்க நாங்கன்னு கூப்பிட்டுக் கொள்வதும், சகாக்களுடன் இருக்கும்போது அவன், அவள் என்று பேசிக் கொள்வதும் எழுதப்படாத விதிகள்.
மூன்றாம் ஆண்டு படிக்கும் போது நிறைய சுதந்திரம் இருக்கும். பொறுப்பற்று வானம்பாடிகள் மாதிரி பறந்து திரியலாம். நோயாளியை பரிசோதித்து ஆசிரியரிடம் விளக்க வேண்டியதில்லை. ஏதாவது ஒரு மூலையில் நின்று கொண்டு ஓணான் போல் தலையை மட்டும் நீட்டி எட்டிப் பார்த்துக் கொள்ளலாம்.பேராசிரியரிடம் சீனியர்கள் குட்டுப் படுவதையும் திட்டு வாங்குவதையும் நமட்டுச் சிரிப்புடன் ரசித்துக் கொள்ளலாம். வகுப்பு போரடித்தால் சத்தமில்லாமல் நழுவி ஓடியும் விடலாம். நம்மளைத் தேடுவோரே இருக்க மாட்டாங்க.
எந்த OP க்கு போனாலும் புதுப் பிள்ளைங்க என்று நம்மளை ரொம்பப் படுத்த மாட்டாங்க. எங்களுக்கு முதல் போஸ்டிங் தொற்று நோய் வார்டு என்று நினைக்கிறேன். ஊசி போடவெல்லாம் கத்துக்குறதுக்கு முன்னாடியே அங்கே போயிட்டோம். வெறிநாய்க்கடி, ரண ஜன்னி (Tetanus) போன்ற நோயாளிகள்தான் அங்கே இருப்பாங்க.வலிப்பு வரும் வேளைகளில் பார்க்கவே சங்கடமாக இருக்கும். நல்ல வேளையாக காலரா நோயாளிகள் யாருமில்லை. பயந்துகொண்டேதான் போனோம். ஆனால் அதன் பொறுப்பு ஆசிரியர் Dr. Edwin Sir ரொம்ப ஃப்ரெண்ட்லியாக இருந்ததால் அந்த போஸ்டிங் தடையின்றி போய்விட்டது.
எங்கள் க்ரூப்பில் சுகந்தி, சூரி, தங்கராஜ், தாணு, தில்லை, விஜி, விசா அனைவரும் இருந்ததாக ஞாபகம். என்னைத் தவிர அந்த க்ரூப்பில் எல்லோரும் பயங்கர படிப்ஸ். அதனாலே தனியாகக் கட் அடிக்க முடியாது. விஜி மட்டும் கொஞ்சம் என்னைமாதிரி ஜாலி வகை. சூரியகாந்தியோ கொஞ்சம் சேட்டை பண்ணினாலும் கண்ணாலேயே எரித்துவிடுவதுபோல் பார்த்து எச்சரிப்பாள். அவளுக்குப் பயந்தே எல்லா வகுப்புக்கும் தவறாமல் போய்க் கொண்டிருந்தேன்.
எங்களது வகுப்பிலிருந்து C Batch க்கு நிறைய பேர் போயிட்டமாதிரி முந்தின வகுப்பிலிருந்து நிறைய பேர் எங்க கூட சேர்ந்த்திருந்தாங்க. அதிலும் வாசகுமார், விஜயகுமார், வைரமுத்துராஜா என ஒரு கும்பல் அகர வரிசைப்படி எங்களுடன் இணைந்தார்கள். முதல் வருஷம் எங்களை செமையாக ராகிங் என்ற பெயரில் கலாய்த்தவர்கள். கடைசி வருஷம் வரைகூட அவங்களைப் பார்த்து ஓடியிருக்கிறேன். வைரம்ஸ் மட்டும் சிரித்த முகத்துடன் கொஞ்சம் நட்புடன் பேசுவார். அதனால் அவருடன் சகஜமாகப் பபேசினால்,உடனே நம்மளை ஓட்ட ஆரம்பிச்சுடுவாங்க.
வார்டு போஸ்டிங் வரும்போது எல்லாரையும் இன்னும் சின்னச் சின்னக் குழுக்களாகப் பிரிச்சுடுவாங்க. எப்போழுதும் தங்கரஜ், தாணு, தில்லை மூணுபேரும் ஒண்ணாகத்தான் இருப்போம். ஆறரை வருடங்களும் இணைபிரியாத மூவர் நாங்களாகத்தான் இருந்திருப்போம். தில்லை மட்டும் இடையில் Medicine AS unitக்கு விரும்பிச் சென்றுவிட்டார்.
பொது மருத்துவத்தில் மூன்றாம் அலகு Dr.PSS unit தான் எங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்டது. அவர் யூனிட் பற்றி மிகப் பெருமையாகச் சொல்லுவாங்க. வகுப்பு எடுப்பதைக் கேட்டுகிட்டே இருக்கலாம்னு சொல்லுவாங்க. எங்களுக்கு கேள்வி ஞானம்தான். மூன்றாம் ஆண்டு மக்கள் கடைசியில் அல்லவா நிப்போம், ஒண்ணுமே கேட்காது. அவர் அவ்ளோ மென்மையாகப் பேசுவார்.
அவரோட உதவி பேராசிரியர் ஸ்ரீநிவாசன் சார். அவர் இன்னும் மென்மையாகப் பேசுவார். அவர் வகுப்பிலும் எதுவும் காதில் விழுந்ததில்லை. ஐந்தாம் ஆண்டு மாணவர்கள் (Case Presentation ) விளக்கம் சொல்லிகிட்டு இருப்பாங்க. நாங்க ஜாலியாக ஏதாச்சும் சேட்டை பண்ணிகிட்டு இருப்போம். நாமளும் அஞ்சாம் வருஷம் படிச்சுக்கலாம்னு ஒரு தைரியம்தான்.
அறுவை சிகிச்சை பகுதியிலும் எனக்கு மூணாம் அலகுதான். RH Unit என்று அழைக்கப்படும் Dr. R. ஹரிஹரன் சார் யூனிட். கோமதிநாயகம் சாரும் சுப்பாராவ் சாரும் உதவி பேராசிரியர்கள். மாரிமுத்து சார் அவ்வப்போது சேர்ந்து கொள்வார். வைகுண்டராமன் சாரும் அப்போதுதான் வந்து சேர்ந்தார். குழந்தைநல அறுவை சிகிச்சை நிபுணர் என்றாலும் கொஞ்ச நாள் அறுவை சிகிச்சை பிரிவில் இருந்தார்.தீக்காயங்களுக்கான வார்டு பொறுப்பில் இருந்தார்.
வைகுண்டராமன் சார் அசப்பில் பாபி பட கதானாயகன் ரிஷி கபூர் போலவே இருப்பார். அதனால் அவருக்கு ரசிகைகள் கூட்டம் அதிகம் இருக்கும். ஆனால் எதனாலோ எப்பவும் உர்ரென்று சிடுமூஞ்சியாகவே வலம் வருவார்.
சுப்பாராவ் சாரிடமிருந்துதான் Robin Cook Novels வாசிக்கும் பழக்கம் வந்தது. அதுவரை சிட்னி ஷெல்டன்தான் all time favourite. பெரிய மீசையுடன் ஒருவர் RH sir இன் நிழல்போல் வந்து கொண்டே இருப்பார். சீனியர் ஹவுஸ் சர்ஜன் என்று பின்னால் தெரிந்து கொண்டோம்.
பொது மருத்துவத்துக்கும் அறுவை சிகிச்சைக்கும் நிறைய வேறுபாடுகள் இருக்கும். அறுவை சிகிச்சையில் கண்முன்னாடி தெரியும் கட்டிகள், வீக்கங்கள், புண்கள், தையல்கள் பற்றி டக் டக்கென்று விவாதித்து இன்ன வைத்தியம் என்று முடிவுடன் அடுத்த நோயாளிக்குப் போய்விடலாம். பொது மருத்துவத்தில் நோயாளி சொல்லுவதற்கும் உடம்பிலுள்ள நோய்க்கும் தொடர்பே இருக்காது. துருவித் துருவி கேட்டாலும் சம்பந்தமில்லாத பதில்கள்தான் நிறைய வரும். விவாதங்களும் நீண்டுகொண்டே இருக்கும். அப்போவே முடிவு செய்திட்டேன் , நமக்கு அறுவை சிகிச்சைதான் சரி என்று.
மகப்பேறு மருத்துவத்தில் இரண்டு யூனிட்டுகள் உண்டு. நான் GS madam unit. ஆக்னஸ் மேடம் நல்லா சொல்லித் தருவாங்கள். ஆனால் அவங்க முதல் யூனிட்டில் இருந்தாங்க. நிறைய உதவி பேராசிரியைகள் உண்டு. என் பெயரிலேயே தாணுமதி மேடம் இருந்தாங்க. பாக்கியம் பார்வதி, மீனாட்சி, சகுந்தலா என ஒன்றிரண்டு பெயர்கள்தான் நினைவுக்கு வருகிறது.
மூணாம் வருஷம் முழுவதுமே பட்டும் படாமலும், தொட்டும் தொடாமலும் அரைகுறையாக ஏதோ படித்தோம். அப்போது படிக்கும் அனைத்துக்குமான தேர்வு ஐந்தாம் வருடத்தில்தான் வரும் என்பதால் விட்டேத்தியாக இருப்போம். ஒருமாதிரி Honey-moon period மாதிரிதான் அந்த வருஷம் ஓடிப்போனது.
மதியம் சாப்பாட்டுக்குப் பிறகு தியரி வகுப்புகள் கல்லூரி வளாகத்தில் நடக்கும்.
Pharmacology என்ற ஒரே பாடம்தான் மூன்றாம் வருடம் தேர்வுக்குரியது. அவ்ளோ மாத்திரை மருந்துகள் பற்றியும் நுணுக்கமாகப் படிக்கணும். மருந்து கண்டுபிடிச்சது தொடங்கி, நோயாளிக்கு கொடுக்கப்படும் வரை உள்ள கதைகள் ஒருபுறம். சாப்பிட்ட பின் அந்த மருந்து எப்படி வேலை செய்யும், என்னனென்ன உபத்திரவங்களைப் பக்க விளைவாகத் தரும், எந்த அவயங்களையெல்லாம் பாதிக்கும், எப்படி வெளியேறும்- அப்பப்பா எழுதும்போதே கண்ணைக் கட்டுதே, படிக்கும் போது எப்படி இருந்திருக்கும்.
பாதி விஷயங்களைப் புரியாமலேயே மனப்பாடம் செய்திருப்போம். புரிந்த விஷயங்களிலோ ஆயிரத்தெட்டு சந்தேகம் இருக்கும். ஆனாலும் முனகல் சத்தமே வராமல் வகுப்பு கவனிக்கணும். Pharmacology professor கனகாம்பாள் மேடம் பயங்கர terror. அவங்க சிரிச்சே பார்த்ததில்லை.
அதுபோக பொது மருத்துவம், OG, surgery, Forensic, Pathology எல்லா பாடங்களின் தியரியும் தினமும் நடக்கும். நிறைய வகுப்புகள் எனக்கு Latin, French போல் அந்நிய மொழிகளாகவே தெரிந்தது. என்னை மாதிரி நிறைய பேர் உண்ட மயக்கத்துடன்தான் இருப்பார்கள். தூங்குபவர்களைப் பற்றி எந்த ஆசிரியரும் கண்டு கொண்டதே இல்லை. வகுப்பைத் தொந்தரவு செய்யாமல் தூங்கிவிட்டால் நல்லதுன்னு விட்டுடுவாங்க.
இதெல்லாம் அன்றாட நிகழ்வுகள். ஆனால் அவற்றின் இடைச் சொறுகல்களாக தினமும் ஏதாவது வித்தியாசமான விஷயமோ ஜாலியான நிகழ்ச்சியோ நடக்கும் . அதையெல்லாம் திரும்பிப் பார்க்கும்போது அலைகள் மூன்றாம் வருடத்தையே தாண்டாது போலிருக்கு. அத்தனை நிகழ்ச்சிகள் மனதில் முட்டி மோதுகின்றன. என் ஒருத்தியின் அநுபவங்களே தோண்டத் தோண்டப் பொங்கி வரும்போது சக நண்பர்களின் பங்களிப்பையும் சேர்த்தால் என்னே சுகானுபவம்.அலை-64
வாழ்க்கைப் பயணத்தின் மிக முக்கியமான கட்டம் மருத்துவக் கல்லூரிப் பருவம்தான். ஐந்தரை வருடங்கள் கல்லூரிப் படிப்பு அதன் பின் ஒரு வருடம் பயிற்சி மருத்துவ காலம் என மொத்தமாக ஆறரை வருடங்கள் .இன்னும் சிலர் சீனியர் ஹவுஸ் சர்ஜன் என மேலும் ஒன்றிரண்டு வருடங்கள் அங்கேயே பயிற்சி பெறுவார்கள். இளமைப் பருவத்தின் மிக முக்கியமான காலமான பதினாறு வயது முதல் இருபத்து மூன்று வருடங்கள் வரை இணைந்திருந்த பொழுதுகள். இளமை ஊஞ்சலாடிய நாட்கள்.
எல்லா கல்லூரிகளுக்கும் பொதுவான முறைதான் என்றாலும் எங்கள் கல்லூரிக்கென்று நிறைய சிறப்புத் தன்மைகள் உண்டு. ஆணும் பெண்ணும் இருபத்திநாலு மணிநேரமும் இணைந்து பணியாற்றுவது மருத்துவக் கல்லூரியில்தான்.
கலைக் கல்லூரி, பொறியியல் கல்லூரியில் படிப்பவர்களும் இந்த பருவத்தைக் கடப்பவர்கள்தான், இதே மாதிரி அநுபவங்கள் ஏற்படலாம். ஆனால் எங்கள் உறவுகள் தொடர்புகள் சொந்தங்கள் அனைத்தும் வர்ணனைக்கும் அப்பாற்பட்டது. எங்களுக்கிடையில் தூரங்கள் அதிகரித்தாலும் தொடர்பு விட்டுப்போனது போகாது. என்றென்றும் எங்களை இணைக்கும் பாலமாக நோயாளிகள் இருப்பார்கள். பாடம் கற்ற ஆசிரியருக்கே மருத்துவம் செய்யும் நிலையில் அடுத்த தலைமுறை மருத்துவர் இருப்பார். ஆசிரியரின் குடும்பமே மாணவரின் பராமரிப்பில் இருப்பது சாதாரணமாக நடக்கும்.
திருநெல்வேலி மருத்துவக் கல்லூரி மருத்துவமனை என்று நீட்டி முழக்கிச் சொன்னாலும், ஹைகிரவுண்டு ஆஸ்பத்திரி என்று சொன்னால்தான் ஊருக்குள் எல்லோருக்கும் தெரியும். அதிலேயும் ஒரு “க்” போட்டு அழுத்தமாக ஹை‘க்’கிரவுண்டுன்னு சொல்லணும். அப்போதான் மஜாவாக இருக்கும். இப்போது எழுதும்போது கூட அந்தப் பெயரை உச்சரிக்கும் போது ‘ இன்பத் தேன் வந்து பாயுது காதினிலே’தான்.
மூன்று வருட மருத்துவ மாணவர்கள், ஒரு வருட பயிற்சி மருத்துவர்கள், சீனியர் ஹவுஸ் சர்ஜன் பண்ணுபவர்கள்,ஆசிரியர்கள் என பலதரப்பட்ட மருத்துவர்களும் முட்டி மோதி உழன்று கொண்டிருக்கும் இடம். இஷ்ட தெய்வங்களாகவும் ஒரு சில துஷ்ட தேவதைகளுமாக ஆசிரியர்களும் பேராசிரியர்களும், அனைவருக்கும் குட்டு வைக்கும் இடத்தில் துறைத் தலைவர்களும் கிடுக்கிப்பிடி போடும் சாஹர சங்கமம் அது.
சீனியர்களும் ஜூனியர்களும் ஒரே நோயாளியை அவரவர் கண்ணோட்டத்துடன் பரிசோதித்து விவாதித்து விளக்கம் பெற்று வைத்தியம் செய்யும்போது அங்கே ஒரு நல்ல மருத்துவன் உருவாகிறான். அதே சமயம் வயது வித்தியாசங்கள் மறைந்து ஒரு குடையின்கீழ் வரும் உறவுகள் காலம் கடந்தும் நிலைத்திருக்கிறது. புத்தகங்களில் படித்ததை விட சீனியர்களிடம் கற்றுக் கொண்டதுதான் அதிகம். ஆசிரியரிடம் கேட்கத் தயங்கும் சந்தேகங்களைக் கூட சீனியரிடம் கேட்டுத் தெளிவு பெறலாம்.
நாங்கள் படித்த காலங்களில் எல்லாம் சீனியர்களை அக்கா என்றும் ஆண்களை சார் என்றும்தான் அழைப்போம். கொஞ்சம் நெருங்கியவர்களைப் பெயர் சொல்லிக் கூப்பிடும் கலாச்சாரம் அங்கங்கே உண்டு. வகுப்புத் தோழர்களை நேரில் பார்க்கும் போது நீங்க நாங்கன்னு கூப்பிட்டுக் கொள்வதும், சகாக்களுடன் இருக்கும்போது அவன், அவள் என்று பேசிக் கொள்வதும் எழுதப்படாத விதிகள்.
மூன்றாம் ஆண்டு படிக்கும் போது நிறைய சுதந்திரம் இருக்கும். பொறுப்பற்று வானம்பாடிகள் மாதிரி பறந்து திரியலாம். நோயாளியை பரிசோதித்து ஆசிரியரிடம் விளக்க வேண்டியதில்லை. ஏதாவது ஒரு மூலையில் நின்று கொண்டு ஓணான் போல் தலையை மட்டும் நீட்டி எட்டிப் பார்த்துக் கொள்ளலாம்.பேராசிரியரிடம் சீனியர்கள் குட்டுப் படுவதையும் திட்டு வாங்குவதையும் நமட்டுச் சிரிப்புடன் ரசித்துக் கொள்ளலாம். வகுப்பு போரடித்தால் சத்தமில்லாமல் நழுவி ஓடியும் விடலாம். நம்மளைத் தேடுவோரே இருக்க மாட்டாங்க.
எந்த OP க்கு போனாலும் புதுப் பிள்ளைங்க என்று நம்மளை ரொம்பப் படுத்த மாட்டாங்க. எங்களுக்கு முதல் போஸ்டிங் தொற்று நோய் வார்டு என்று நினைக்கிறேன். ஊசி போடவெல்லாம் கத்துக்குறதுக்கு முன்னாடியே அங்கே போயிட்டோம். வெறிநாய்க்கடி, ரண ஜன்னி (Tetanus) போன்ற நோயாளிகள்தான் அங்கே இருப்பாங்க.வலிப்பு வரும் வேளைகளில் பார்க்கவே சங்கடமாக இருக்கும். நல்ல வேளையாக காலரா நோயாளிகள் யாருமில்லை. பயந்துகொண்டேதான் போனோம். ஆனால் அதன் பொறுப்பு ஆசிரியர் Dr. Edwin Sir ரொம்ப ஃப்ரெண்ட்லியாக இருந்ததால் அந்த போஸ்டிங் தடையின்றி போய்விட்டது.
எங்கள் க்ரூப்பில் சுகந்தி, சூரி, தங்கராஜ், தாணு, தில்லை, விஜி, விசா அனைவரும் இருந்ததாக ஞாபகம். என்னைத் தவிர அந்த க்ரூப்பில் எல்லோரும் பயங்கர படிப்ஸ். அதனாலே தனியாகக் கட் அடிக்க முடியாது. விஜி மட்டும் கொஞ்சம் என்னைமாதிரி ஜாலி வகை. சூரியகாந்தியோ கொஞ்சம் சேட்டை பண்ணினாலும் கண்ணாலேயே எரித்துவிடுவதுபோல் பார்த்து எச்சரிப்பாள். அவளுக்குப் பயந்தே எல்லா வகுப்புக்கும் தவறாமல் போய்க் கொண்டிருந்தேன்.
எங்களது வகுப்பிலிருந்து C Batch க்கு நிறைய பேர் போயிட்டமாதிரி முந்தின வகுப்பிலிருந்து நிறைய பேர் எங்க கூட சேர்ந்த்திருந்தாங்க. அதிலும் வாசகுமார், விஜயகுமார், வைரமுத்துராஜா என ஒரு கும்பல் அகர வரிசைப்படி எங்களுடன் இணைந்தார்கள். முதல் வருஷம் எங்களை செமையாக ராகிங் என்ற பெயரில் கலாய்த்தவர்கள். கடைசி வருஷம் வரைகூட அவங்களைப் பார்த்து ஓடியிருக்கிறேன். வைரம்ஸ் மட்டும் சிரித்த முகத்துடன் கொஞ்சம் நட்புடன் பேசுவார். அதனால் அவருடன் சகஜமாகப் பபேசினால்,உடனே நம்மளை ஓட்ட ஆரம்பிச்சுடுவாங்க.
வார்டு போஸ்டிங் வரும்போது எல்லாரையும் இன்னும் சின்னச் சின்னக் குழுக்களாகப் பிரிச்சுடுவாங்க. எப்போழுதும் தங்கரஜ், தாணு, தில்லை மூணுபேரும் ஒண்ணாகத்தான் இருப்போம். ஆறரை வருடங்களும் இணைபிரியாத மூவர் நாங்களாகத்தான் இருந்திருப்போம். தில்லை மட்டும் இடையில் Medicine AS unitக்கு விரும்பிச் சென்றுவிட்டார்.
பொது மருத்துவத்தில் மூன்றாம் அலகு Dr.PSS unit தான் எங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்டது. அவர் யூனிட் பற்றி மிகப் பெருமையாகச் சொல்லுவாங்க. வகுப்பு எடுப்பதைக் கேட்டுகிட்டே இருக்கலாம்னு சொல்லுவாங்க. எங்களுக்கு கேள்வி ஞானம்தான். மூன்றாம் ஆண்டு மக்கள் கடைசியில் அல்லவா நிப்போம், ஒண்ணுமே கேட்காது. அவர் அவ்ளோ மென்மையாகப் பேசுவார்.
அவரோட உதவி பேராசிரியர் ஸ்ரீநிவாசன் சார். அவர் இன்னும் மென்மையாகப் பேசுவார். அவர் வகுப்பிலும் எதுவும் காதில் விழுந்ததில்லை. ஐந்தாம் ஆண்டு மாணவர்கள் (Case Presentation ) விளக்கம் சொல்லிகிட்டு இருப்பாங்க. நாங்க ஜாலியாக ஏதாச்சும் சேட்டை பண்ணிகிட்டு இருப்போம். நாமளும் அஞ்சாம் வருஷம் படிச்சுக்கலாம்னு ஒரு தைரியம்தான்.
அறுவை சிகிச்சை பகுதியிலும் எனக்கு மூணாம் அலகுதான். RH Unit என்று அழைக்கப்படும் Dr. R. ஹரிஹரன் சார் யூனிட். கோமதிநாயகம் சாரும் சுப்பாராவ் சாரும் உதவி பேராசிரியர்கள். மாரிமுத்து சார் அவ்வப்போது சேர்ந்து கொள்வார். வைகுண்டராமன் சாரும் அப்போதுதான் வந்து சேர்ந்தார். குழந்தைநல அறுவை சிகிச்சை நிபுணர் என்றாலும் கொஞ்ச நாள் அறுவை சிகிச்சை பிரிவில் இருந்தார்.தீக்காயங்களுக்கான வார்டு பொறுப்பில் இருந்தார்.
வைகுண்டராமன் சார் அசப்பில் பாபி பட கதானாயகன் ரிஷி கபூர் போலவே இருப்பார். அதனால் அவருக்கு ரசிகைகள் கூட்டம் அதிகம் இருக்கும். ஆனால் எதனாலோ எப்பவும் உர்ரென்று சிடுமூஞ்சியாகவே வலம் வருவார்.
சுப்பாராவ் சாரிடமிருந்துதான் Robin Cook Novels வாசிக்கும் பழக்கம் வந்தது. அதுவரை சிட்னி ஷெல்டன்தான் all time favourite. பெரிய மீசையுடன் ஒருவர் RH sir இன் நிழல்போல் வந்து கொண்டே இருப்பார். சீனியர் ஹவுஸ் சர்ஜன் என்று பின்னால் தெரிந்து கொண்டோம்.
பொது மருத்துவத்துக்கும் அறுவை சிகிச்சைக்கும் நிறைய வேறுபாடுகள் இருக்கும். அறுவை சிகிச்சையில் கண்முன்னாடி தெரியும் கட்டிகள், வீக்கங்கள், புண்கள், தையல்கள் பற்றி டக் டக்கென்று விவாதித்து இன்ன வைத்தியம் என்று முடிவுடன் அடுத்த நோயாளிக்குப் போய்விடலாம். பொது மருத்துவத்தில் நோயாளி சொல்லுவதற்கும் உடம்பிலுள்ள நோய்க்கும் தொடர்பே இருக்காது. துருவித் துருவி கேட்டாலும் சம்பந்தமில்லாத பதில்கள்தான் நிறைய வரும். விவாதங்களும் நீண்டுகொண்டே இருக்கும். அப்போவே முடிவு செய்திட்டேன் , நமக்கு அறுவை சிகிச்சைதான் சரி என்று.
மகப்பேறு மருத்துவத்தில் இரண்டு யூனிட்டுகள் உண்டு. நான் GS madam unit. ஆக்னஸ் மேடம் நல்லா சொல்லித் தருவாங்கள். ஆனால் அவங்க முதல் யூனிட்டில் இருந்தாங்க. நிறைய உதவி பேராசிரியைகள் உண்டு. என் பெயரிலேயே தாணுமதி மேடம் இருந்தாங்க. பாக்கியம் பார்வதி, மீனாட்சி, சகுந்தலா என ஒன்றிரண்டு பெயர்கள்தான் நினைவுக்கு வருகிறது.
மூணாம் வருஷம் முழுவதுமே பட்டும் படாமலும், தொட்டும் தொடாமலும் அரைகுறையாக ஏதோ படித்தோம். அப்போது படிக்கும் அனைத்துக்குமான தேர்வு ஐந்தாம் வருடத்தில்தான் வரும் என்பதால் விட்டேத்தியாக இருப்போம். ஒருமாதிரி Honey-moon period மாதிரிதான் அந்த வருஷம் ஓடிப்போனது.
மதியம் சாப்பாட்டுக்குப் பிறகு தியரி வகுப்புகள் கல்லூரி வளாகத்தில் நடக்கும்.
Pharmacology என்ற ஒரே பாடம்தான் மூன்றாம் வருடம் தேர்வுக்குரியது. அவ்ளோ மாத்திரை மருந்துகள் பற்றியும் நுணுக்கமாகப் படிக்கணும். மருந்து கண்டுபிடிச்சது தொடங்கி, நோயாளிக்கு கொடுக்கப்படும் வரை உள்ள கதைகள் ஒருபுறம். சாப்பிட்ட பின் அந்த மருந்து எப்படி வேலை செய்யும், என்னனென்ன உபத்திரவங்களைப் பக்க விளைவாகத் தரும், எந்த அவயங்களையெல்லாம் பாதிக்கும், எப்படி வெளியேறும்- அப்பப்பா எழுதும்போதே கண்ணைக் கட்டுதே, படிக்கும் போது எப்படி இருந்திருக்கும்.
பாதி விஷயங்களைப் புரியாமலேயே மனப்பாடம் செய்திருப்போம். புரிந்த விஷயங்களிலோ ஆயிரத்தெட்டு சந்தேகம் இருக்கும். ஆனாலும் முனகல் சத்தமே வராமல் வகுப்பு கவனிக்கணும். Pharmacology professor கனகாம்பாள் மேடம் பயங்கர terror. அவங்க சிரிச்சே பார்த்ததில்லை.
அதுபோக பொது மருத்துவம், OG, surgery, Forensic, Pathology எல்லா பாடங்களின் தியரியும் தினமும் நடக்கும். நிறைய வகுப்புகள் எனக்கு Latin, French போல் அந்நிய மொழிகளாகவே தெரிந்தது. என்னை மாதிரி நிறைய பேர் உண்ட மயக்கத்துடன்தான் இருப்பார்கள். தூங்குபவர்களைப் பற்றி எந்த ஆசிரியரும் கண்டு கொண்டதே இல்லை. வகுப்பைத் தொந்தரவு செய்யாமல் தூங்கிவிட்டால் நல்லதுன்னு விட்டுடுவாங்க.
இதெல்லாம் அன்றாட நிகழ்வுகள். ஆனால் அவற்றின் இடைச் சொறுகல்களாக தினமும் ஏதாவது வித்தியாசமான விஷயமோ ஜாலியான நிகழ்ச்சியோ நடக்கும் . அதையெல்லாம் திரும்பிப் பார்க்கும்போது அலைகள் மூன்றாம் வருடத்தையே தாண்டாது போலிருக்கு. அத்தனை நிகழ்ச்சிகள் மனதில் முட்டி மோதுகின்றன. என் ஒருத்தியின் அநுபவங்களே தோண்டத் தோண்டப் பொங்கி வரும்போது சக நண்பர்களின் பங்களிப்பையும் சேர்த்தால் என்னே சுகானுபவம்.