Tuesday, January 05, 2021

அலை-34

 அலை-34

”ஆண்டொன்று போனால் 

  வயதொன்று போகும்”.


ஆனால்  கடந்த ஆண்டோ எல்லோருக்கும் எல்லாமே தொலைந்து போனது போன்ற மாயத்தைத் தந்த பிழையான ஆண்டு.  பிறந்திருக்கும் புது வருடம் பழையன கழிந்து புதியதாக மாறட்டும். 


”வருஷம் போனால் என்ன 

வயதும் ஆனால் என்ன 

மனம் இருபதைத் தாண்டியதில்லை” 

என்பதுதான் எனது நிரந்தர சிந்தனை என்பதால் வருஷம் பிறப்பதும் முடிவதும் பெரிதாகத் தோன்றவில்லை.   இருந்தும்கூட மனசு இருபதுக்கு கூட வராமல் பள்ளிப் பருவத்துக்குள்ளேயே துள்ளிக்குதித்து முரண்டு பிடிக்கிறது.  கல்லூரி காலத்துக்குள் அலை அடிக்க வைக்கலாம் என்றாலும் முடிய மாட்டேங்குது.  காலையில் வீட்டுத் தோட்டத்தில் பூப்பறித்த நேரத்திலிருந்தே   

மனது மறுபடி ஆறுமுகநேரியின் பூப்பூக்கும் வாசத்திற்கு தாவி விட்டது.


"கொண்டையில் தாழ்ம்பூ" ன்னு ரஜினி பாடினாலும் எங்களுக்கெல்லாம் மல்லிகைதான் மனதைக் கிறங்க அடிக்கும் மலர். ரெட்டைஜடை பின்னிக்கிறதே தொங்கத் தொங்க தினமும் தலையில் பூ வைச்சிக்கத்தான். பூ கிடைக்காது என்று ஆகும் நாட்களில் பரட்டைத் தலையுடன் பத்ரகாளியாகத்தான் வலம் வருவோம். 


தினசரி  தலையில் வைக்க மல்லிக்கைப்பூவே  கிடைக்கும் என்பதில்லை. பனிக் காலங்களில் சீசன் இருக்காது. அப்போதெல்லாம் பிச்சிப்பூ எனச் சொல்லப்படும் ஜாதி மல்லிகைதான் கிடைக்கும். முல்லைப்பூ வருஷம் முழுவதும் கிடைக்கும். 


சந்தையின் எதிர்புறத்தில் பூக்கடை இருக்கும். ஒவ்வொரு விதமான பூவும் கட்டப்பட்டு உருண்டைபோல் சுற்றி வைக்கப்பட்டிருக்கும். தலைக்கு வைக்கும் பூ நெருக்கமாகவும் சாமி விளக்குக்குப் போடும் பூக்கள் நல்ல இடைவெளியுடன் சரம் போலும் வைச்சிருப்பாங்க. தலைக்கு வைக்கும் பூ எண்ணிக்கையில்தான் கிடைக்கும், 50 பூ நூறு பூ என்று எண்ணி கொடுப்பார்கள். விளக்கு சரம் மட்டும் முழம் கணக்கில் தருவாங்க. ரெகுலராக கொடுக்கும் வீடுகளுக்கு அவங்களே கொண்டு வந்து கொடுத்திட்டு போவாங்க. அதை எடுத்துட்டு போகிற பூக்கூடை மேல் எனக்கு எப்பவுமே ஒரு கண்ணு. தென்னங் கீத்துலே பண்ணி சின்னதா கைப்பிடியோட எடுத்துட்டு போறவங்க முழங்கையில் ஊஞ்சல் மாதிரி ஆடிகிட்டே போகும்.


எங்க வீடு எட்டுற தூரத்தில் இருப்பதால் வேணும்கிற சமயங்களில் நாங்களே போய் பூ வாங்கிக் கொள்ளுவோம். கடையில் உள்ளவர்கள் அப்பாவின் நண்பர்கள் என்பதால் அடிக்கடி அப்பா அங்கேதான் உட்கார்ந்திருப்பாங்க. அவங்க வீட்டுப் பையன் நடராசன் ஆரம்பப் பள்ளியில் எனக்கு வகுப்புத் தோழன். மா.முருகன் (பின் காலத்தில் ‘இதயம்’ பத்திரிக்கையின் இணை ஆசிரியர் ஆனவர்) நயினார் அண்ணனின் நெருங்கிய நண்பர். அதனால் அடிக்கடி பூக்கடையில் நாங்களும் உட்கார்ந்து கொள்ளுவோம். நடராசன் நன்றாக பூ வியாபாரம் செய்வான் . தெருவில் கூவிக்கூவி பூ விற்கும் பாங்கு அலாதியாக இருக்கும். அதையே உபயோகித்து ஒரு சுதந்திர தின விழாவில் மாறுவேடப் போட்டியில் பூவிற்பவனாக வந்து பரிசைத் தட்டிச் சென்றான். 


பண்டிகை காலங்களில் நிறைய பூ விற்பனை ஆகும் என்பதால் நாங்களெல்லாம் உதிரிப் பூக்களைக் கட்டிக் கொடுத்து உதவி செய்வோம். முதலில் விளக்குச் சரம் மட்டும் கட்டிக் கொடுப்போம். அதன் பிறகு பயிற்சியும் திறமையும் கூடியதால் தலைக்கு வைக்கும் பூவும் கட்டிக் கொடுப்போம். அந்த சமயங்களில் வீடெல்லாம் பூவாசம் தான்.


பொங்கல் சமயத்தில் சாமந்திப்பூ விளைச்சல்தான் அதிகமாக இருக்கும் அதைக் கட்டுவதும் சுலபமாக இருக்கும். கூடை கூடையாக உதிரிப் பூக்கள் வந்த மாதிரி இருக்கும், ஆனால் சீக்கிரமே கட்டி முடித்துவிடலாம், வாசம் மட்டும் இருக்காது. அந்தக் காலத்தில் பூ கட்டப் படித்தது பின் வந்த நாட்களில் கல்லூரி விழாக்களுக்குக் காகிதப்பூ மாலைகள் கட்ட உதவியாக இருந்தது. 


பள்ளி செல்லும்போது ஜடையில் பூசூடிச் செல்வது மிகவும் பிடித்த ஒன்று. காசு கொடுத்து தினமும் பூ வாங்க முடியாட்டியும் பூ வைச்சுக்க ஏகப்பட்ட தில்லுமுல்லு கதைகள் வைச்சிருப்போம். தண்ணீர் பிடிக்கப்போகும் வீட்டிலிருந்து முல்லை மொக்குகளை முதல் நாளே பறிச்சுட்டு வந்துடுவோம். எல்லார் வீட்டு புறக்கடையிலும் எப்படியும் ரெண்டு மூணு கனகாம்பரச் செடி இருக்கும். சின்னச் சின்ன லில்லிப்பூ செடி கூட அப்பப்போ பூக்கும். 


பள்ளித் தோட்டத்தில் கூட சீசனுக்கு ஏத்த மாதிரி பூக்கள் மலரும். டிசம்பர் பூக்கள் என அழைக்கப்படும் ஊதாக்கலர் பூக்கள்  காடு மாதிரி முளைச்சுக் கிடக்கும். மஞ்சள் கலரில் ஒரு கொடிமலர் வருஷம் முழுவதும் பூத்துகிட்டே இருக்கும். மதிய சாப்பாடு எடுத்துப் போகும் பாத்திரம்தான் மொக்குகளைக் கடத்தும் கண்டெய்னர். எங்க பள்ளி கார்டனர் (தோட்டக்காரர்) ரொம்ப நல்லவர். நாங்க திருட்டுத் தனமாக மொக்குகளைப் பறிப்பதைப் பார்த்தாலும் ஒன்றும் சொல்ல மாட்டார். 


அடுக்கு நந்தியாவட்டை மலர்கள் கொத்துக் கொத்தாக பூக்கும். ஆனால் ஆண்கள் பகுதியில் அந்த செடி இருக்கும். அதனால் சிறப்பு வகுப்பு இருக்கும் நாட்களில் எல்லோரும் போன பிறகு நைசாக சென்று பறித்து வருவோம். மறுநாள் குதிரைவால்சடை தாங்காத அளவு அவ்வளவு நந்தியாவட்டையும் கொண்டையில் ஏறியிருக்கும். நல்ல வேலையாக அரளியும் எருக்கம்பூவும் எங்கள் அடாவடியிலிருந்து தப்பித்தன.


எப்போதாவது அபூர்வமாக தாழம்பூ கிடைக்கும். முழு தாழைமடல் மகரந்தக் கொத்துகளுடன் புதுப்பெண் மாதிரி அழகாக இருக்கும். அதைச் சின்னச் சின்ன மடல்களாக வெட்டி ஜடையில்  வைத்து  தைத்து விடுவாங்க. ரெண்டு நாள் ஆனாலும் அதன் வாசம் கூந்தலிலேயே இருக்கும். நல்ல வேளையாக தருமி மாதிரி யாரும் எங்கள் கூந்தலுக்கு இயற்கையான மணம் உண்டா இல்லையா என்று பரிசோதித்துப் பார்க்கவில்லை. 


கல்யாணம் மாதிரி விசேஷங்கள் வீட்டில் வந்தால் மொத்தமாக உதிரிப்பூக்கள் சாக்குமூடையில் வாங்கி வருவார்கள்.  கும்பலாக உட்கார்ந்து பூக்கட்டுவது கல்யாண நிகழ்ச்சியின் சுவாரசியமான பாகம். வீட்டில் உள்ளவங்களுக்கு மிக நெருக்கமாகவும், அழைப்புக்கு வருபவர்களுக்கு  கொஞ்சம் இடைவெளி விட்டும், சம்பிரதாய நிகழ்வுகளுக்கு சரம் மாதிரியும் வித விதமாகக் கட்டணும். அதை ஈரத்துணியில் சுற்றி சுளவு(முறம்)மேல் வைத்து விடுவார்கள். மறுநாள் காலையில் மலர்ந்து மணம் வீசும் மல்லிகை எல்லோரையும் மயங்க வைத்துவிடும். 


ரோசாப்பூ மட்டும் ராணி மாதிரி, எப்போவாச்சும்தான் கண்ணுலே தென்படும். பெங்களூர் ரோஜாவெல்லாம் பஸ் ஏறி எங்க ஊர் பக்கம் வந்ததில்லை. அதனாலே பன்னீர் ரோஜா மட்டும்தான் கிடைக்கும். சுகந்த மணம் வீசும். ஆனால் பூமாலையில் வைச்சு கட்டினாலும் ரெண்டுமூணுதரம் குனிஞ்சு நிமிரும்போது கூட கொட்டிவிடும். உதிர்ந்த இதழ்களைப் பொறுக்கி சாப்பிடவும் ஒரு கூட்டம் அலையும் . 


இப்படி “பூவே உனக்காக” ன்னு நாங்க திரிஞ்சுகிட்டு இருந்தோம். ஆனால் இந்தக்கால இளசுங்க பாப் கட்டிங் வைச்சுகிட்டு ’அய்யே பூவே பிடிக்காது’ ன்னு  சொல்லிட்டு அலையிறாங்க. 


காதலுக்குத் தூது போனதே 

 பூக்கள்தான் அன்று;

”காதலர் தினம்” அன்று மட்டுமே ரோஜாக்கள் கெளரவிக்கப்படுவது இன்று.

அலை-33

 அலை-33

‘‘முத்துக் குளிக்க வாரீகளா” ன்னு செல்லமாகக் கூப்பிடும் தூத்துக்குடிதான் என்னை கடற்கரை ஓரமாகவே உருட்டிச் சென்று அணைத்துக்கொண்ட  அடுத்த ஊர். பள்ளிப்படிப்பு முடிந்ததும் கல்லூரி மாணவி ஆகிவிட்டேனே! கடல் கடந்துபோய்ப் படிக்காட்டியும் கடற்கரை ஓரமாகவே வடக்கு நோக்கிய பயணம்.


அப்பாவின் முயற்சியால் APC மஹாலக்ஷ்மி பெண்கள் கல்லூரியில் PUC சேர்ந்தாச்சு. முதல் தடவையாக பெண்களுக்கு மட்டுமே ஆன கல்விக் கூடத்தில் மாணவியானேன். பள்ளி இறுதிவரை ஆண்பெண் இருபாலர் சேர்ந்து படிக்கும் பள்ளிகளில் படித்துவிட்டு பெண்கள் கல்லூரியில் இணைந்தபோது ஒருவிதமான தயக்கமும் குழப்பமும் வந்ததென்னவோ உண்மைதான். கன்னித்தீவு பாணியில் தனித் தீவில் விடப்பட்ட மாதிரி பயம் கலந்த வெறுமை, அதுவரை வீட்டை விட்டு வெளியில் தங்கிப் படிக்காததால் உடனே வீட்டுக்கு ஓடிப்போய்விடத் தோன்றிய அவசரம் இப்படி எல்லா உணர்வுகளும் கலந்த கலவையாய்க் கல்லூரியில் காலடி எடுத்து வைத்தேன்.


ஆறுமுகநேரியின் அன்புப் பிணைப்பில் இருந்து விலகத் தொடங்கிய முதல் பயணம். 

எனது குழப்பத்துக்கு ஏத்த மாதிரியே கல்லூரி தூத்துக்குடியின் அடுத்த எல்லையில் அத்துவானக்காடு போன்ற இடத்தில் இருந்தது. அதைத் தூத்துக்குடி என்றே சொல்ல முடியாது. ஆறுமுகநேரியை விட மிகச் சிறியதாக இருந்த மாப்பிள்ளையூரணி என்ற கிராமம். கட்டிடங்கள் சாலைகள் எதுவுமே முடிக்கப்படாத நிலையில் இருந்ததால் ஒரு அமாநுஷ்யமான தோற்றத்துடன் கல்லூரி கண்முன்னே தெரிந்தது.  கூப்பிடுதூரம் வரை மனித சஞ்சாரமே இல்லை. நேர்ந்துவிட்ட ஆடு மாதிரியே அப்பா பின்னாடி போனேன்.


 கல்லூரி அட்மிசன் எல்லாம் முடிந்த பிறகு விடுதியைக் காட்ட கூட்டிப் போனார்கள். கல்லூரியின் பின்புறமே விடுதி இருந்தது

கல்லூரி கன்னித்தீவு என்றால், விடுதி மர்மத் தீவு மாதிரி தெரிந்தது. ஆள் நடமாட்டமே இல்லாமல் அமைதிப் பூங்காவாக ( இல்லை இல்லை அஸ்தமன அரங்காக) இருந்தது. ‘ப’ வடிவத்தில் மூன்று தாழ்வாரங்களும்,அதை ஒட்டிய அறைகளும் வரிசையாக இருந்தது. கோடை விடுமுறை என்பதால் எல்லோரும் வீட்டிற்கு சென்றிருப்பதால் அமைதியாக உள்ளது கல்லூரி திறந்ததும் கலகலப்பாக இருக்கும் என்று, என் மனோபாவத்தைப் புரிந்து கொண்ட அப்பா ஆறுதலாகச் சொன்னாங்க. 


எனக்கு ஒதுக்கப்பட்ட அறை சாப்பிடும் இடத்தை ஒட்டிய மூலையில் இருந்தது. விடுதிக்குள் ஆண்கள் வரக்கூடாது என்பதால் அப்பா நுழைவாயிலில் நின்று கொண்டார்கள்.  நான்மட்டும் போய் என் பொருட்களை அறையில் வைத்துவிட்டு வந்தேன். ஒரு ரூமுக்கு பத்து பேர் தங்கணுமாம். சுவரை அணைத்த மாதிரி பெட்டிகளை வரிசைப்படுத்திவிட்டு நடுவில் படுத்துக் கொள்ள வேண்டும். வீட்டிலும் அதே தினுசு படுக்கை வசதி என்பதால் எனக்கு அது பெரிய வசதிக் குறைவாகத் தெரியவில்லை. புதிய இடம்,புது தோழியர்கள் எப்படி இருப்பார்களோ என்ற கவலை மட்டும்தான்.


 சண்டை போட்டுக்கொண்டு திரிந்தாலும் தம்பி மாதிரி கம்பெனி கிடைக்காது, அடி வாங்கினாலும் அண்ணன்கள் மாதிரி வராது, திட்டும் கொட்டும் வாங்கினாலும் அக்கா அம்மா மாதிரி யாராவது கிடைப்பார்களா என்ற ஏக்கம் அப்போதே தொடங்கிவிட்டது.

வீட்டிலிருந்து வெளி இடங்களில் படிக்கப் போகும் மாணவ மாணவியரும் புலம் பெயர்ந்த தொழிலாளிகளைப் போலத்தான், நிச்சயமற்ற தன்மையும் நிரந்தரமற்ற உறவுகளும் பெற்றதுபோல் உணர்வார்கள் போலும். நானும் அப்படித்தான் உணர்ந்தேன். படிக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வமும் அவசியமும் இல்லாமலிருந்திருந்தால் அன்னைக்கே படிப்புக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்திருப்பேன். ஆனாலும் விதி வலியது,என்னை அந்த அத்துவானக் காட்டில் தள்ளிவிட்டது. ‘‘ துள்ளித் திரிந்த பெண் ஒன்று துயர் கொண்டதே இன்று’’ பின்னணி இசையில் சோக கீதம் வேறே கேட்குது. நல்ல வேளையாக கல்லூரி திறக்க சில நாட்கள் இருந்ததால் அப்பாவுடனே திரும்பி வீட்டுக்கு ஓடிவந்துவிட்டேன்.


“சொர்க்கம் என்பது நமக்கு சொந்தம் உள்ள வீடுதான்” என்பது அப்போதான் மண்டையில் ஏறுச்சு. தம்பிகூட சண்டை அண்ணனைப் பார்த்து பயம் எல்லாம் ஓடிப்போயிடுச்சு. கல்லூரியில் சேர்ந்ததுமே தாணு ரொம்ப சாதுவாயிட்டான்னு வேறே எல்லாரும் சொல்லி கிட்டாங்க.சம்பந்தா சம்பந்தம் இல்லாமல் எல்லோர் கிட்டேயும் வலியப்போய் சிரித்து சிரித்து பேசிக் கொண்டிருந்தேன். என்னோட வகுப்புத் தோழியர் யாரும் என் கல்லூரியில் சேரவில்லை, வெவ்வேறு கல்லூரிகளுக்குப் போயிட்டாங்க.நான்மட்டும் (பெண்)சிங்கம் மாதிரி அப்பவே சிங்கிளாகக் கிளம்பினேன். 


PUC படிப்பு ஒரு வருஷம்தான். பள்ளிப் படிப்புக்கும்  இளங்கலை (Graduate/professional) படிப்புக்கும் இடைப்பட்ட பருவம். எங்களுக்குப் பிறகு ரெண்டு வருஷத்தில் அந்த முறையையே மாற்றி +2 ம் அதன் தொடர்ச்சியாக நேரடி கல்லூரிப் பருவமும் வைச்சிட்டாங்க. ஆனால் அந்த வருஷத்தில் நான் கத்துகிட்ட நிறைய விஷயங்கள்தான் பின்னாடி ரொம்ப உதவியாக இருந்தது. வெளி உலகமும் அதன் பழக்க வழக்கங்களும் பிறருடன் பழகுவதில் ஏற்படும் சிக்கல்களும் அந்த வருஷத்தில்தான் புரிந்தது. பள்ளியிலிருந்து நேரடியாக மருத்துவக் கல்லூரி சென்றிருந்தால் நிறைய கஷ்டப்பட்டிருப்பேன்.


வீட்டில் இருந்தவரை கன்னுக்குட்டி மாதிரி துள்ளித் திரிய முடிந்தது. ஆனால் கல்லூரியில் காலடி வைச்சதுமே நிறைய பொறுப்புகள் தலையில் சுமத்தப்பட்டது மாதிரி ஆயிடுச்சு. யார்கூட நட்பாக இருப்பது,யாருடன் விலகி நிற்பது என்பதெல்லாம் புரியவே கொஞ்ச நாளாயிடுச்சு. ஒரே அறையில் தங்கியிருதவர்களெல்லாம் வெவ்வேறு பாட வகுப்புகளைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்ததால் யாருடன் நட்புடன் இருப்பது என்பதும் தெரியவில்லை.. நான் அறிவியல் வகுப்பு என்பதால் அதே வகுப்புத் தோழிகளை நாடத் தொடங்கினேன். அதில் நிறையபேர் பெண்கள் பள்ளியிலிருந்து வந்திருந்ததால் நிறைய கட்டுதிட்டங்களும் மூட நம்பிக்கைகளும் வைத்திருந்தார்கள். அதனால் நிறைய பேருடன் என்னால் சகஜமாகப் பழக முடியவில்லை.


முதல்நாள் கல்லூரியின் அறிமுக வகுப்பில் ஒவ்வொருவருடைய வருங்காலக் கனவுகளையும் பற்றி எழுதச்  சொன்னார்கள். நான் மருத்துவர் ஆக விரும்புவதாகச் சொல்லி அதுகுறித்து ஒரு கட்டுரை எழுதினேன். என்ன எழுதியிருந்தேன் என்பதெல்லாம் சரியாக நினைவில் இல்லை. ஆனால் எனது கட்டுரைதான் சிறந்ததாக இருந்தது என்று பாராட்டப்பட்டது மட்டும் நினைவில் இருக்கிறது. மேலும் அந்த வகுப்பில் 500 மார்க்குகளுக்கு மேல் மதிப்பெண் பெற்றிருந்ததும் நான் மட்டுமே என்பதால் அன்றைக்கே எல்லோருக்கும் தெரிந்தவளாக ஆகிவிட்டேன். படிப்ஸ் கோஷ்டியில் நம்மளைச் சேர்த்துட்டாங்க. அதனால் கல்லூரி வாழ்க்கை கொஞ்சம் பிடிக்க ஆரம்பித்ததுபோல் தோன்றியது. 


எல்லோருக்கும் பொதுவான வகுப்புகள் தமிழ், ஆங்கிலம் போன்ற மொழி வகுப்புகள். சிறப்பு வகுப்புகள் நடைபெறும் போது திக்குக்கு ஒன்றாகப் பிரிந்து விடுவோம். எனது அறைத் தோழி தனலட்சுமி என்பவள் காமர்ஸ் பிரிவில் இருந்தாள்.  ஆனாலும் நாங்கள் இருவரும்தான் நெருக்கமான தோழிகள் ஆனோம். அவள் ஆறாம் வகுப்பிலிருந்தே விடுதியில் தங்கிப் படித்தவள் என்பதால் எனக்கு வீட்டு ஞாபகம் வந்து சோகமாகிவிடும் போதெல்லாம் ஆறுதல் சொல்லி என்னைத் தேற்றுபவளும் அவள்தான். நல்ல ஒட்டகச் சிவிங்கி மாதிரி உயரமாய் ஒல்லியாக இருப்பாள். கான்வெண்ட் மாணவி என்பதால் ஆங்கிலப் புலமை நன்றாக இருக்கும். ஆங்கில நாவல்கள் வாசிக்கும் பழக்கத்தை எனக்குள் விதைத்தவளும் அவள்தான்.


 தாவணிப் பருவத்தின்  பதினாறு வயது ‘மயிலு’’

தனித்து வாழப் பழகிய

தூத்துக்குடி வாழ்க்கை!

முத்துக்கள் குடும்பவாரிசு

முத்துநகர்வாசியாகிறாள்.

Tuesday, December 15, 2020

அலை-32

 அலை-32

“நோய் நாடி நோய் முதல் நாடி”ன்னு அறிவார்த்தமாகப் பாடினாலும் எல்லாத்தையும் உள்ளடக்கியது கைநாடி தான். மருத்துவம் அசுர வேகத்தில் வளர்ந்தாலும் அடிப்படை என்னமோ கைபிடிச்சு (பல்ஸ்) நாடித்துடிப்பு பார்ப்பதில்தான் இருக்குது.  


சமீப காலமாக மருத்துவ உலகமே கலப்பட மருத்துவ சிகிச்சைக்கு எதிராக போராடிக் கொண்டிருக்கிறது. நானும் அதில் ஒரு அங்கம்தான். ஆனால் அறுபதுகளில் இருந்த நிலைமையே வேறு.

அலோபதி, ஹோமியோபதி, சித்த வைத்தியம், பாட்டி வைத்தியம்னு ஏகப்பட்ட மிக்ஸிங். எதுவானா என்ன சீக்கிரமாகக் குணமாகி அன்றாட இயல்புக்கு  திரும்பணும் என்பதற்கு மேல் யோசித்ததில்லை. தரம்பிரித்து வைத்தியம் செய்யும் அளவுக்கு விஞ்ஞானமும் வளரலை வியாதிகளும் அதிகமாக இல்லை. இருக்கிறதைவிட்டு பறக்கிறதுக்கு ஆசைப்படும் வசதி வாய்ப்புகளும்  இல்லை. இருப்பதில் எது தோதாக உள்ளதோ அந்த வைத்தியமே சிறந்ததாக இருந்தது.


எங்க ஊர் மொத்தத்துக்கும் ஒரே ஒரு அலோபதி மருத்துவர்தான் உண்டு. அய்யாத்துரை டாக்டர்தான் சுத்துப்பட்டு கிராமங்களுக்கும் பரிச்சியமான கைராசி மருத்துவர். ஆறுமுகநேரி தர்மாஸ்பத்திரி (அரசு இலவச மருத்துவமனை) யின் நிரந்தர மருத்துவரும் அவர்தான். வீட்லே யாருக்காவது உடம்பு சரியில்லைன்னா நேரே தர்மாஸ்பத்திரிக்குப்போய் வரிசையில் நின்று நாலைந்து மாத்திரைகளை வாங்கி சாப்பிட்டால் வியாதியெல்லாம் "போயே போச்சு" . அதுக்கும் சரியாகவில்லை என்றால் சாயங்கால வேளைகளில் அவரது வீட்டில் தனியார் வைத்தியம் பார்த்துக் கொள்ளலாம். ஆனால் என்ன வியாதிக்குப் போனாலும் இடுப்பில் இரண்டு ஊசிகள் நிச்சயம் . அதுக்கு பயந்தே காலையில் அரசு டிஸ்பென்ஸரியில் மாத்திரை வாங்கிக் கொள்வோம். கூட்டம் அதிகமாக இருப்பதால் அங்கே ஊசி போடுவது குறைவு.


அதே டிஸ்பென்ஸரியில் நர்ஸாக வேலைபார்த்த ராசமக்கா (ராஜம்மாள்) தான் ஊசி போடுவது, புண்ணுக்கு  கட்டு போடுவது எல்லாம் பண்ணுவாங்க . எங்க குடும்பத்துக்கு ரொம்ப தெரிந்தவங்க ,அவங்க மகனும் தம்பி நானாவும் வகுப்புத் தோழர்கள்  என்பதால் நிறைய நாட்கள் மருத்துவரைப் பார்க்காமலே அக்காவிடம் வைத்தியம் பார்த்துக் கொண்டு ஓடி வந்துவிடுவோம். நாலைந்து வாசல்கள் கொண்ட மருத்துவ நிலையம் என்பதால் பின்னாடி வழியே போயிட்டு அப்படியே ஓடி வந்துவிடலாம். அய்யாத்துரை டாக்டரிடம் அவ்ளோ பயம்.

 

தரங்கதரா கம்பெனி டிஸ்பென்ஸரியில் வகுப்புத் தோழி லக்ஷ்மியின் அப்பா மருத்துவராக இருந்தார். ஆனாலும் ஏனோ அங்கு வைத்தியம் பார்க்கப் போனதில்லை. அங்கு வேலை பார்த்த கம்பவுண்டர் அண்ணாச்சிதான் காய்ச்சல் சளி போன்ற சிறு வியாதிகளுக்கு மாத்திரை தந்து உதவி செய்வார்.


 வீட்டிலேயே பாட்டி வைத்தியமும் நடக்கும். சளி பிடித்தால் ஆவி பிடிப்பது, நெத்தியில் பத்து போடுவது (வடிவேலு ஸ்டைலில் ’பத்து’ இல்லை), கஷாயம் குடிப்பதுன்னு கொடுமையான வைத்தியங்களும்  நடக்கும், நாங்க ஓடி ஒளிஞ்சுக்கிறதும் நடக்கும். இந்த கஷாயம் குடிக்கிற கொடுமைக்கு பயந்தே அலோபதி மாத்திரைகளை முழுங்கிடுவோம்.  ரொம்ப முரண்டு பிடிச்சா அய்யாதுரை டாக்டர்கிட்டே போகலாம்னு சொல்லுவாங்க சப்த நாடியும் கப்சிப்புன்னு ஆகிடும். மடக் மடக்னு கஷாயத்தைக் குடிச்சுட வேண்டியதுதான். 


கஷாயத்திலே வேறே ஏகப்பட்ட வித்தைகளை வைச்சிருப்பாங்க, வித விதமா காய்ச்சுவாங்க. பூச்சி மருந்துன்னு வேப்பிலைக் கஷாயம் தருவாங்க. அந்தக் கசப்பைக் குடிச்சா, மனுஷங்களே நாக்அவுட் ஆயிடுவாங்க,புழு பூச்சியெல்லாம் எம்மாத்திரம்? சளியை முறிக்கிறதுக்குன்னு இஞ்சிச்சாறு கொதிக்கவைச்சு தருவாங்க,அது காரமோ காரம்.  குத்திருமல் ( குத்தி குத்தி தொடர்ச்சியா இருமுறது) சரி பண்ண பச்சை வெங்காயம் கூட நண்டு   சேர்த்து உரலில் இடிச்சு ஒருவிதமான சாறு செய்வாங்க,மூக்கு பக்கம்கொண்டு வந்தாலே வாந்தி வந்திடும். இப்படி ஏகப்பட்ட மருந்து தயாரிக்கும் தொழிற்சாலையாக ஒவ்வொரு வீடும் இருக்கும். மினி மருத்துவர்களாக அம்மாவும் ஆச்சியும் இருப்பாங்க. இதெல்லாம் சித்த வைத்தியமா ஹோமியோபதியான்னு தெரியாது, ஹோம் வைத்தியம்னு மட்டும் தெரியும். அம்மாவா அய்யதுரையா என்பது நம்ம சாய்ஸ்தான். எழுபதுகளின் தொடக்கத்தில் வெளியூரிலிருந்து வந்து தனியார் க்ளினிக்  நடத்திய மருத்துவர்களால் கொஞ்சம் பயம் தெளிந்து வைத்தியம் பார்த்துக் கொண்டோம். 


அந்தக்காலத்தில் டைபாட்டிக்(Typhoid) காய்ச்சல்  தான் ரொம்ப சீரியஸான நோய். திருச்செந்தூர் தர்மாஸ்பத்திரிக்குப் போய் பெட்லே சேர்த்துதான் வைத்தியம் பார்க்கணும். எனக்கு ஏழெட்டு வயசு இருக்கும்போது அங்கே அட்மிட் ஆகி பத்து நாளைக்குமேல் தங்கியிருந்து அப்புறம்தான் காய்ச்சல் சரியானது. அதுக்குப்பிறகு அந்த மருத்துவமனைக்குள் இன்றுவரை நான் போனதே இல்லை. காய்ச்சல் சரியான பிறகு ஒரு பத்தியம் வைப்பாங்க பாருங்க அதைவிட காய்ச்சலில் கிடப்பதே மேல். புளி காரம் கூடாதுன்னு கஞ்சி மட்டும்தான் கிடைக்கும். அதுக்குப்பிறகும் புளில்லாக் கறின்னு உப்பு சப்பில்லாத குழம்பு ஒண்ணு ஸ்பெஷலா செய்வாங்க.   ஒரு மாசத்துக்கு மேலே நோயாளி மாதிரியே கவனிப்புகள் கிடைக்கும். ஆனால் நாக்கும் மூக்கும் சுவையான மணக்கும் உணவுக்கு ஏங்கும். பார்க்க வர்றவங்களெல்லாம் ஆரஞ்சுப்பழமாகவே வாங்கிட்டு வருவாங்க. அதுக்குப் பிறகு ரெண்டு மூணு வருஷத்துக்கு ஆரஞ்சைப் பார்த்தாலே அலர்ஜியாயிடும்.


தப்பித்தவறிகூட வீர விளையாட்டுகளில் களமிறங்கி அடி பட்டுவிடக் கூடாது. சின்ன சுளுக்கிலிருந்து பெரிய எலும்பு முறிவுவரை கைதேர்ந்த வைத்தியர் பண்டாரவிளை வைத்தியர்தான் . இந்தக்கால எலும்பு முறிவு வைத்தியர்களுக்குக் கூட அவ்ளோ கீர்த்தியும் மவுசும் கிடைக்காது. வீட்லேயே வந்து கட்டுப்போட்டுவிடுவார். எல்லா முறிவுக்கும் ஒரே மாதிரி கட்டுதான் . ரெண்டு மரக்கட்டையை அண்டை கொடுத்து முட்டைவைச்சு பத்து போட்டுவிடுவார். கட்டைப் பிரிக்கும் போது எலும்பு எப்படி உடைஞ்சுதோ அதே கோணத்தில்  பிரபுதேவா மாதிரி போஸ் கொடுக்கும். ஆனாலும் அவர் போடுற கட்டுதான் மக்களிடையே ரொம்ப பிரபலம். எங்க ஆச்சி அம்மா எல்லாரும் அப்பப்போ கட்டு போட்டு பார்த்திருக்கிறேன். அதுலேயும் அசையவே கூடாதுன்னு  வேறே சொல்லிட்டு போயிடுவாரு.  எங்க ஆச்சி அதுக்குப்பிறகு நேரே நடந்தே நான் பார்க்கலை .லொடுக்கு பாண்டி மாதிரி விஸ்க்கி விஸ்க்கிதான் கடைசி வரை நடந்தாங்க.


சின்ன வியாதிகளுக்கே இந்தப்பாடு என்றால் பிரசவம் போன்ற முக்கியமான நிகழ்வுகளுக்கும் இதே நிலைமைதான். எங்க வீட்டில் எல்லாருக்கும் வீட்டிலேயேதான் பிரசவம் நடக்கும். அம்மாவும் சித்தியும் பேறுகாலம் பார்ப்பதில் கில்லாடிகள். உதவிக்கு பயிற்சிபெற்ற தாதி ( Trained Dai) ஒருவரை வைத்துக்கொண்டு பிரசவம் பார்ப்பார்கள். எங்க அம்மாவுக்கு நான் ஏழாவது பெண். இன்றைய நிலையில் நினைத்துக்கூட பார்க்க முடியாதது. கார்த்திகை மாதம் அடை மழையில் பிறந்தேன். சுகப்பிரசவமாகி அம்மாவின் அணைப்பில் இருந்திருக்கிறேன். எங்கள்வீடு மண்சுவரால் ஆனது .. அடை மழையில் சுவர் நனைந்து ஊறிப்போய் இடிந்து விழுந்துவிட்டது. நல்ல வேளையாக நாங்கள் படுத்திருந்த கீழ்ப்புறமாக விழாமல் மேல்புறமாக விழுந்தது . இல்லாவிட்டால் இந்த அலையை எழுத ஆள் இருந்திருக்காது. பிறந்தபோதே பிரச்னையை எதிர்கொள்ளும் அதிர்ஷ்டக்காரியாக பிறந்திருக்கிறேன் . ஏழாவது பெண் இரந்தாலும் கிடைக்காதாம். இறக்காமலும் கிடைத்தது அதிர்ஷ்டம்தானே! 


இதுபோன்ற அசெளகரியங்களும் பிரச்னைகளும் இருந்தாலும் வேறே வழியில்லாமல் இதுபோன்ற வைத்திய உதவிகள்தான் எங்களுக்குக் கிடைத்தது.  கொஞ்சம் மேம்படுத்தப்பட்ட மருத்துவ உதவி வேண்டுமென்றால்கூட தூத்துக்குடி அமெரிக்கன் ஹாஸ்பிட்டலுக்கோ திருநெல்வேலி ஹைகிரவுண்டு ஆஸ்பத்திரிக்கோதான் போகவேண்டும் . ஆலை இல்லா ஊருக்கு இலுப்பைப்பூ சர்க்கரை போல் அய்யாதுரை டாக்டரும் பண்டாரவிளை வைத்தியரும்தான் எங்களின் கைகண்ட மருத்துவ தெய்வங்களாகத் தெரிந்தார்கள். ஆனால் கண்ணுக்குத் தெரியாத நிறைய இழப்புகள்  இருந்தது .

நல்ல ஆரோக்கியத்துடன் இருக்கும் சொந்தக்கார அண்ணன் வயிறு வீங்கி இறப்பதும் ,சுகப்பிரசவமாக பிறந்த குழந்தைகள் திடீரென மூச்சுத் திணறி மரிப்பதும் , பிரசவத்தில் கர்ப்பிணிகள் இறப்பதும் ஏனென்றே தெரியாமல் அங்கீகரிக்கப்பட்ட சோகமாக அரங்கேறிக் கொண்டே இருக்கும்.


 மருத்துவத்தின் வளர்ச்சிகளை பெற்றுக்கொள்ள வாய்ப்புகள் இல்லாமலும், அறியாமையால் வரும் மூட நம்பிக்கைகளாலும், கிடைக்கும் வைத்தியமே சிறந்தது என்ற பிடிவாத கொள்கைகளாலும் நிறைய இழப்புகளை எதிர்கொள்வது சாதாரண நிகழ்வுகளாக ஏற்றுக் கொள்ளப்படும். இன்றும் கூட மேம்படுத்தப்பட்ட மருத்துவ உதவிகள் பெற குறைந்த பட்சம் நாற்பது கிலோமீட்டராவது பிரயாணம் செய்யும் நிலையில்தான் எங்கள் ஊர் போன்ற கிராமங்கள் இருக்கின்றன.


"அது தணிக்கும் வாய்நாடி வாய்ப்பச் செயல்" ன்னு திருவள்ளுவர் எப்பவோ சொல்லிட்டு போயிட்டார். அந்த. செயல்முறைகள்தான் இன்னமும் ஒழுங்குக்குள் வரமுடியாமல் கலப்படமாகிக் கொண்டிருக்கிறது.

அலை-31

 அலை-31

எதைத் தின்றால் பித்தம் தீரும் என்று சுற்றித் திரிந்த காலங்களில் எதை எதையெல்லாமோ   சாப்பிட்டிருக்கிறோம். அன்று விளையாட்டாக சாப்பிட்ட நிறைய பொருட்கள் இன்று சர்வதேச அளவில் பேசப்படும் பொருட்களாக இருப்பது சிறப்பு. என்னே எங்கள் கிராமங்களின் மண்ணுக்கு வாய்த்த பெருமை! இன்று இளவட்டங்களும் நகர மாந்தரும் தூக்கி எறியும் பொருட்களில் நிறைய ஐட்டம் அன்று எங்களின் நொறுக்குத் தீனியாக இருந்திருக்கிறது.


 ஒவ்வொரு பூவுக்கும் தனித்தனி வாசம் இருப்பதுபோல் ஒவ்வொரு பழக்கொட்டைக்கும், பழத்தின் விதைகளுக்கும் தனித்தன்மையான ருசி இருக்கும். அதன் அருமையெல்லாம் தெரியாமல் இன்றைய தலைமுறை கொட்டைகளற்ற (seedless) பழங்களையே விரும்பிச் சாப்பிடுகிறார்கள். நாங்க அந்தக்கால அறிவாளிகள். பழம் தின்று கொட்டை போடுபவர்களுக்கு நடுவே கொட்டைகளையும் கொறித்துக்கொண்டு அலையும் கோமாளிகள்.


 நிறையபேர் மாம்பழம்,நாவல்பழம், நெல்லிக்காய் போன்றவற்றை ருசித்துவிட்டு அதன் கொட்டைகளைக் குப்பையில் போடுவாங்க. ஆனால்அந்தக் கொட்டைகளைக் கல் வைத்து உடைத்து உள்ளே இருக்கும் விதைப்பகுதியைக்கூட வீணாக்காமல் ருசிபார்க்கும் திறமை கொண்டது எங்கள் வானர சேனை. சிறிது கசப்போடு துவர்ப்பாக இருக்கும் கொட்டையின் உள்பகுதியை சாப்பிட்டுவிட்டு தண்ணீர் குடித்தால் பழரசம் அருந்தியது போன்ற இனிப்பு சுவை வரும்.  


மாம்பழக்கொட்டை ஒருவித ருசி என்றால் நாவல் பழத்தின் கொட்டை வேறேமாதிரி சுவையுடன்  துவர்ப்பாக இருக்கும். அதைக் காயவைத்து எடுக்கும்போது மேல்தோல் அழகாகப்பிரிந்து வரும் அதைப் பொடி செய்து சாப்பிடலாம், அப்படியேவும் சாப்பிடலாம். அதே நாவல்பழக் கொட்டைகள் , இன்று சர்க்கரைவியாதிக்கு வைத்தியமாக பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. சர்வதேசஅளவில் அதற்கு ஏக மவுசு.  அதனால் நாவல் பழத்தின் விலையும் உச்சத்துக்குப் போய்விட்டது. எங்கள் பள்ளியின் காம்பவுண்டை அணைத்து நிற்கும் நாவல் மரத்தின் பழங்களைக் கல் கொண்டு அடித்து பொறுக்கி கழுவி சாப்பிட்டது பசுமை நிறைந்த நினைவுகள். மண்ணுலே விழுந்தாலும் கண்டுக்கிறதே கிடையாது, கழுவி சாப்பிட்டுக்குவோம்.


மஞ்சள் பூசணி விதை மிகத் தாராளமாக கிடைக்கும். எல்லோர் வீட்டு புழக்கடையிலும் பூசணிக்காய் உருண்டுகொண்டிருக்கும். சமையலுக்குக் காயை வெட்டியபின், அதன் விதைகளைத் தனியாக எடுத்து காய வைச்சிடுவாங்க. நல்லா காய்ந்தபிறகு உருக்குச்சட்டி(வடைச்சட்டி)யில் போட்டு மிதமான தணலில் வறுத்து உப்பு போட்டு சாப்பிட்டால் இப்போதைய finger-chips எல்லாம் பிச்சை வாங்கணும். சில அவசரக்குடுக்கைகள் பச்சையாகவும் சாப்பிடுவாங்க. ஆனால் ஒவ்வொண்ணா உரித்து உள்ளிருக்கும் பருப்பை சாப்பிடுவது நேர விரயம்.


கொல்லாங்கொட்டை (முந்திரிப் பருப்பு) எங்க ஊர்ப்பக்கம் நாசரேத்தில் அதிகமாகக் கிடைக்கும். செம்மண் தேரியின் சிறந்த பயிர்ப்பாசனம் இந்த முந்திரி மரங்கள். பள்ளிப் பருவத்தில் Drawing Class-ல் கொல்லாம்பழம் கொட்டையுடன் வரைவதுதான் பயிற்சி . பெண்மையின் நளினம்போல் இடை சிறுத்து உடல் பருத்து , உச்சிக் கொண்டையாக கொல்லாங்கொட்டையுடன் காட்சி தரும்போது அவ்ளோ அழகு. அதுவும் சிவப்பு, மஞ்சள் என்று கலர் கலராக வேறு இருக்கும். நல்ல நீர்ச்சத்துடன் தளதளவென்றுவேறே இருக்கும். பழம் ரொம்பத் துவர்ப்பாக இருந்தாலும், துண்டு போட்டு உப்பு தொட்டு சாப்பிடும்போது நல்ல கிக் வரும் .கொல்லாங்கொட்டையைத் தணலில் சுடும்போது மிக ரம்யமான வாசம் வரும். தெருவே மணக்கும். கொட்டையை உடைத்து சாப்பிடும்போது ஆவலை அடக்க முடியாமல் அவசரமாக சாப்பிட்டு நாக்கு சுட்டுக் கொண்ட நாட்கள் நிறைய உண்டு. 


பலாக்கொட்டை பற்றி சொல்லவே வேண்டியதில்லை. இப்பவும் எல்லாரும் அதை சமையலில் உபயோகிக்கிறாங்க. தனியாகவும் அவித்து (வேகவைத்து) சாப்பிடலாம். புளியங்கொட்டையைக்கூட விட்டு வைத்ததில்லை. எது கிடைச்சாலும் உடனே சுட்டு சாப்பிட்டுவிட வேண்டியதுதான்.


 நெல்லிக்காயின் கொட்டையை அப்படியே பற்களுக்கு இடையில் வைத்து கடித்து உடைத்து சாப்பிடுவோம். எலந்தப்பழ கொட்டைதான் முயற்சி பண்ணிப் பார்க்காத ஒண்ணு.


 ரோட்டோரங்களில் காடுபோல் வளர்ந்து கிடக்கும் குட்டைத் தக்காளி (goose-berry) , அதற்கு ஜோடி போட்டு முளைத்துக் கிடக்கும் சொடுக்கு தக்காளி போன்ற செடிகளின் பழங்கள் வெறும் வாயை மெல்லும் எங்களின் வாய்க்கு அவல்மாதிரி. தக்காளிப்பழ ருசியுடன் மிளகு சைஸில் புறம்போக்கு இடத்திலெல்லாம் வர்ந்து கிடக்கும்.


பனைமரம்தான் எங்களுக்கு எத்தனை விதமான பண்டங்களைத் தந்திருக்கிறது. பனைமரம் என்றதுமே பதனி(பதநீர்)தான் நினைவுக்கு வரும். தெருவோடு பதனி விற்பது அன்றாட நிகழ்வாகவே இருக்கும். மண்பானையைத் தலையில் சுமந்து பதனி விற்கும் பெண்கள் அதிகம்.பனங்காட்டுக்குள் போனால் விடிலிகளில் ஆண்கள் பதனி விற்பார்கள். பதனியில் கருப்பட்டி காய்ச்சுற சமயமாக இருந்தால் சுடச்சுட கிடைக்கும்


 எங்க வீட்டுக்கு பதனி சப்ளை அப்பாவின் நண்பரான PSR தாத்தா வீட்டிலிருந்து கிடைத்துவிடும். தெஷணமாற நாடார் சங்கத்தின் தலைவராக இருந்த தாத்தாவுக்கு சொந்தமான தோப்பில் நிறைய பனைமரங்கள் உண்டு. அதனால் எங்களுக்கு பதனி வேண்டுமென்றால் பெரிய தூக்குச்சட்டியுடன் தாத்தா வீட்டிற்குப் போயிட வேண்டியதுதான். நுரை ததும்ப தெளிவான பதனி கிடைக்கும். அடிக்கடி நான்தான் வாங்கப்போவேன். 

பதனி ரெண்டுவேளையும் இறக்குவாங்க. காலைப் பதனி ஒருவித சுவை என்றால் மாலைப் பதனி வேறு  ஒரு சுவையுடன் இருக்கும். கோடைகாலங்களில்தான் அதிக அளவில் பதனி கிடைக்கும். மாம்பழ சீசனும் அப்போதான் வரும். மாலைப்பதனியில் மாம்பழம் வெட்டிப்போட்டு குடித்தால் சுவையோ சுவைதான். அதுவும் பட்டை(பனை ஓலைக் குடுவை)யில் குடித்தால் பரம சுகம். பனை ஓலையை விசிறி மாதிரி விரித்து சின்னக்குடுவை மாதிரி மடித்து இரண்டு கைகளாலும் தாங்கிப் பிடித்துக் குடிக்க வேண்டும்.


பனங்காய் கருப்புக்கலரில் பச்சை கிரீடம் அணிந்து ராஜா மாதிரி இருக்கும். விறகடுப்பில் பனங்காய் சுடும்போது வரும் வாசனை தூரமா இருக்கிறவங்களையும் இழுத்துட்டு வந்திடும். மஞ்சள் கலரில் நார்நாராக உரித்து சாப்பிட ஆரம்பிச்சா தோல்கூட மிஞ்சாது.. காஞ்ச பனங்காய்களைக் கம்புகளில் இணைத்து கட்டவண்டி ஓட்டியிருக்கோம்.


பனங்காய்  முளைத்து வரும்போது கிடைக்கும் பனங்கிழங்கு தைப்பொங்கலை ஒட்டிதான் நிறைய கிடைக்கும். தணலில் சுட்டு சாப்பிடுவது ஒருவித சுவை. அவிச்சு சாப்பிடும்போது வேறு சுவை. பெரிய மண்பானையில் மூச்சுத்திணறும் அளவுக்கு பனங்கிழங்கு அவிப்பாங்க. தோல் உரிச்சு வேக வைக்கிற அளவுக்கு பொறுமை கிடையாது. ஒரு ஈடு அவிச்சு தட்டிட்டு அண்ணாந்து பார்க்கிறதுக்குள்ளே அபுட்டும் காலி. கிழங்கும் ஒண்ணு ரெண்டுன்னு வாங் மாட்டாங்க, நூத்துக் கணக்குலேதான் பர்ச்சேஸ் இருக்கும்.


அவிச்சு வைச்ச பனங்கிழங்கு மீதமானாலும் வீணாகாது. துண்டுதுண்டா வெட்டி, அதோட பச்சைமிகாய், பூண்டு, தேங்காய் போட்டு உரலில் இடிச்சு ஆளுக்கொரு உருண்டை கிடைக்கும்.. வீணாகுமோன்னு கவலையே வராது.


பனங்கிழங்கை பிரிச்சு எடுத்த பிறகு பனங்கொட்டையை வெட்டிப் பார்த்தால் பளபளனௌனு முத்துப்போல் தவுணு மின்னும். நறுக்குன்னு crunchyஆக மிதமான இனிப்புடன் இருக்கும். பனங்காய் முத்துவதற்கு முன்னால் நொங்கு பறிச்சு போடுவாங்க. விரலால் நோண்டி லாவகமாக எடுத்து வாயில் போடுவது தனி கலை. எனக்கு இன்னமுமம் ஒழுங்கா சாப்பிடத் தெரியாது.


பனைமரத்தின் எந்தப் பாகமும் வீணாகாது. பனை ஓலை,பட்டை,பலகை எல்லாமே உபயோகமான பொருட்கள். ஆனால் நாங்கள் பார்த்து ரசித்து பயனடைந்த பனங்காடு இப்போது ஊராகவும் தெருவாவும் மாறிவிட்டது. பனைஓலைப் பொருட்களை அயல் நாட்டு பயணங்களின் நினைவுப் பொருட்களாக வாங்கி வருகிறோம். 


கருப்பு வண்ணத்தின் இலக்கணம் இக்கணம்

கடந்தகால நினைவுகளின்

கனவுச் சோலையாகிவிட்டதது

அலை-30

 அலை-30

”தீராத விளையாட்டுப் பிள்ளைகள்” நாங்கள். ஆனால் அந்த விளையாட்டுப் பிள்ளைகள் வில்லாதி வில்லர்களாகும் நாட்களும் உண்டு. ஒத்த கருத்துக்களுடன் விளையாடும்போது ஏக குழைவும் கொஞ்சலுமாக இருப்பாங்க. சண்டைன்னு வந்துவிட்டால் குடுமிப்பிடியும் உண்டு, குள்ளநரித்தனமும் உண்டு. நிறைய சில்மிஷங்கள் அரங்கேறும்.


வீட்டுக்குள் வைத்து விளையாடும் (in-door games) விளையாட்டுகளில் சண்டை வந்தால் , ஆட்டத்தைக் கலைத்துவிட்டு ஆளுக்கொரு மூலையில் ஒதுங்கிக் கொள்ளலாம். சீட்டுக்கட்டுகள் பறக்கும், பல்லாங்குழி, தாயம் எல்லாவற்றின் காய்களும் வீடுமுழுக்க சிதறி பாதி ஐட்டம் காணாமல் போகும். ஆனால் மறுபடியும் எல்லாரும் சமாதானம் ஆனதும் கலெக்ட் பண்ணிக் கொள்ளலாம். ஆனால் வீதியில் விளையாடும் வீர விளையாட்டுகளில் சண்டை வந்தால்  வெட்டுப்பழி குத்துப் பழிதான். அடிதடி, கைகலப்பு எல்லாம் வந்துவிடும். அதிலும் அடுத்த தெருவரைக்கும் தொடர்புள்ள விளையாட்டுகளில் வீம்பும் வீரமும் ஜாஸ்தி.


 எங்க வீடு சந்தையை ஒட்டி இருந்ததால் வீட்டைசுத்தி நிறைய இடவசதி இருக்கும். நிறைய விளையாட்டுகளுக்கு போதுமான ஆடுகளமும் உண்டு. எனக்கு முன்னாடியும் அடுத்ததும் சகோதரர்களாகவே இருந்ததால் நானும் ஆம்பிள்ளைப் பையன் (tomboy) மாதிரியே வளர்ந்திட்டேன். சந்தையை ஒட்டி வீடுகளே இல்லாதிருந்ததால் மருந்துக்குக் கூட பெண்பிள்ளைத் தோழிகள் கிடைக்கலை. வீடு தங்காமல் ஆம்பிள்ளைப் பசங்ககூட விளையாடுவதற்கு அப்பப்போ அடியும் வாங்கிக்குவேன். 


 நானாவின் நண்பர்களுடன்தான் அதிகம் விளையாடியதாக ஞாபகம். அந்தப் பசங்கதான் என்னை விட சின்னப் பசங்களாக இருப்பானுக, கொஞ்சம் அதட்டிக்கிடலாம். அண்ணன்களோட நண்பர்களெல்லாம் ரொம்ப பெரியவங்களா இருப்பாங்க, என்னையெல்லாம் சேர்த்துக்கவும் மாட்டாங்க. 


பம்பரம்,கட்டைக்குச்சி,கோலி எல்லாம் விளையாடுவோம்.

பம்பரம் விளையாட கொஞ்சம் திறமை வேணும். பம்பரக் கயிற்றை சுத்துறதே தனி டெக்னிக்தான். அப்போதான் குறிபார்த்து குத்துறது சரியாக இருக்கும். ஓங்கி குத்துறதுலே உள்ளே வைச்சிருக்கிற பம்பரம் துண்டாகத் தெரிச்சிடும். எவ்வளவுதான் முயற்சி பண்ணினாலும் எனக்கு ஒருநாளும் ஒழுங்காக பம்பரம் விடத் தெரியாது. சுத்தும்போதே பாதி நேரம் கயிறு உருவிட்டு வந்திடும். அதையும் மீறி சுத்தி விட்டேன்னாலும் விடும்போது ஒழுங்காக சுத்தாது. ஆனாலும் மறுபடியும் அந்தப் பசங்ககூடத்தான் விளையாடணும், வேறே கம்பெனியே கிடையாது. என்னை ஒப்புக்குச் சப்பாணியாகவே வைச்சிருப்பானுக. என் தம்பிக்கு என்னைவிட திறமைசாலி என்ற பெருமை பீத்தல்வேறே இருக்கும். 


குலை குலையா முந்திரிக்கா, பச்சக்குதிரை தாண்டுறது , கோகோ, திருடன் – போலீஸ், கண்ணாமூச்சி, கிச்சுகிச்சு தாம்பாளம் எல்லாம்  மூந்தி கருக்குற (அந்தி சாயும் நேரம்- dusk) நேரத்திலேதான் விளையாடுவோம். வெளிச்சம் தேவையில்லாத விளையாட்டுகளில் இதெல்லாம் உண்டு. பெரியவங்க, குழந்தைகள் எல்லாரும் சேர்ந்துகூட சில விளையாட்டுகள் விளையாடலாம். 


எல்லாரும் வட்டமாக உட்கார்ந்து உள்புறமாகத் திரும்பியிருக்கணும். ஆட்டத்தை ஆரம்பிக்கிறவங்க ஒரு துண்டு அல்லது கைக்குட்டையைக் கையிலெடுத்துகிட்டு வெளிப்புறமாக சுத்தி வரணும். அதுக்கு இசைவாக உள்ள பாட்டைப் பாடிகிட்டு சுத்தி வரணும்- ”குலை குலையா முந்திரிக்கா நிறைய நிறைய சுத்திவா; கொள்ளையடிச்சவன் எங்கிருக்கான், கூட்டத்திலே பார் கண்டுபிடி” ன்னு பாடிகிட்டே சுத்தணும். யாரை மாட்டிவிடணும்னு தோணுதோ அவங்க முதுகுக்குப் பின்னாடி துண்டைப் போட்டுவிட்டு ஓடணும். அவங்க அந்த துண்டை எடுத்துகிட்டு துரத்துவாங்க. அதுக்குள்ளே அவங்க எந்திரிச்ச காலி இடத்தில் போய் உட்கார்ந்திட்டா துண்டு வைச்சிருக்கிறவங்க திருடன். அவங்க மறுபடி பாடிகிட்டே அடுத்த திருடனைத் தேடுவாங்க. ஓடுவதும் துரத்துவதுமாக எவ்வளவு நேரம் வேண்டுமானாலும் விளையாடலாம். போரடிக்காத விளையாட்டு.


பச்சக்குதிரை தாண்டுவதற்குக் கொஞ்சம் பயிற்சி வேணும். முதலில் நீட்டி வைத்திருக்கும் கால்களைத் தாண்டணும், அப்புறம் காலுக்கு மேலே ஒரு கை, பிறகு ரெண்டாவது கை என்று உயரம் கூடிகிட்டே இருக்கும். அப்புறம் முட்டிபோட்டு குனிந்து உட்காரணும், பிறகு முட்டியை நேர் செய்து வில் மாதிரி போஸ் வரும்போது தாண்டுவது கொஞ்சம் கஷ்டம். ஒவ்வொரு கட்டத்துக்கும் (POSE)  ஒவ்வொரு பெயர் இருக்கும்- “ஆவியம், மணியாவியம், லக்குதிரை, லக்குதிரை கொக்கு,லக்குதிரை மண்ணு” என்று ஸ்பெஷல் பெயர்கள் வேறு உண்டு. ஒன்றிரண்டு பெயர்கள் மறந்த மாதிரி இருக்கு. எப்படியும் பின்னூட்டமிடும் போது என் தம்பி நினைவு படுத்திவிடுவான்.


கோகோ விளையாடும்போது பிடிக்காத ஆசாமிகளைத் தொட்டுவிட்டு செல்லுவதற்குப் பதிலாக தள்ளிவிட்டுக் குப்புற விழ வைக்கும் அழிச்சாட்டியங்களும் நடக்கும். அதுக்குத் தனி பஞ்சாயத்தும் நடக்கும். திருடன் - போலீஸ் விளையாட நிறைய வங்குகளும் மறைவிடங்களும் உண்டு. தேடிக் கண்டுபிடிப்பதற்கு உண்மையான ஸ்காட்லாந்து யார்ட் வந்தால்கூட கஷ்டம். பாவம் எங்க போலீஸ், திருடன் தான் கடைசியில் ஜெயிப்பான். அதனாலே நம்பர் எண்ணும்போதே ஓட்டைக் கண்ணு போட்டு ஒரு திருடனையாவது நோட்டம் விட்டுக்குவாங்க.


கண்ணைக் கட்டி காட்டிலேயெல்லாம் விட வேண்டாம், எங்க சந்தைக்கடையில் விட்டால் போதும் , சுத்திகிட்டே இருக்க வேண்டியதுதான். பெரிய இடம் என்பதால் ஊளையிடுவதும் பின்னாடி இருந்து கிச்சுகிச்சு மூட்டுவதுமாக ஏக ரகளையாக இருக்கும். கண்ணைக் கட்டி விடுறவங்க சமாதான விரும்பிகளாக இருக்கும் நாட்களில் லேசா இடைவெளி விட்டு கட்டி விட்டுடுவாங்க. செக் பண்ணுவதற்காக இது எத்தனை என்று விரல்களைக் காட்டும்போது வேண்டுமென்றே தப்பாகச் சொல்லி , கண்கட்டு சரியாக இருப்பதாகப் பாவலா காட்டிக்குவாங்க. பிடிக்காத ஆசாமிகளாப் பார்த்து கண்ணுவைச்சு முதலில் பிடிச்சுடுவாங்க.


கிச்சுகிச்சு தாம்பாளம் ரொம்ப சின்னப் பசங்கதான் விளையாடுவாங்க. மணல் மேடுகள் பாத்திபோல் நீளமாக பிடித்துவைக்கணும் அதனுள் ஏதேனும் சின்ன பொருளை , அநேகமாக சிலேட்டுக் குச்சி (பல்பம்) ஒளித்து வைக்க வேண்டும். ஒளித்து வைக்கும் செயலைச் செய்யும் போது “கிச்சுகிச்சு தாம்பாளம், கீயாக் கீயாத் தாம்பாளம்” என்று பாடிக்கொண்டு செய்யணும், எதிராளியைத் திசை திருப்ப. ஆட்காட்டி விரல் மற்றும் மோதிரவிரல்களுக்கு இடையில் குச்சியைப் பிடித்துக்கொண்டு மணல்மேட்டில் பாம்புபோல் நெளிந்து சென்று ஏதோ ஒரு இடத்தில் போட்டுவிட வேண்டும். எதிராளிக்கு எந்த இடத்தில் குச்சி விழுந்தது என்று தெரியக்கூடாது. எதிராளி உத்தேசமாக ஒரு இடத்தை தெரிவு செய்து இணைந்த உள்ளங்கைகளால் அந்த இடத்தை மூடவேண்டும். குச்சி வைச்சவங்க மறுபடியும் பாடிக்கொண்டே விரல்களை நுழைத்து மறைத்து வைத்த பொருளை எடுக்கணும். இணைந்த கைகளுக்குள் குச்சி இருந்தால் எதிராளி வென்றவர். இல்லாட்டி ஒளிச்சு வைச்சவங்க ஜெயிச்சுடுவாங்க.


சில சமயங்களில் அண்ணன்களும் எங்களுடன் விளையாட்டுகளில் இணைவதுண்டு. நயினார் அண்ணன் அந்தக்காலத்திலேயே புதையல் வேட்டை (Treasure Hunt) நன்றாகச் செய்வான். அம்மியின் அடியில் பார்க்கவும் என்று நேராக எழுதமாட்டான்; அரைக்கும் இயந்திரத்தின் அடியில் உள்ளது என்பதுபோல் சிலேடையாக எழுதுவான். கொஞ்சம் பேர் அம்மியை நோக்கி ஓடுவாங்க, சிலர் ஆட்டு உரலைத் தேடிப் போவாங்க. புதையலை முதலில் கண்டு பிடிக்கும்போது தங்கப்புதையலே (Mackenna’s Gold) கிடைச்ச மாதிரி ஏகப் பெருமையாக இருக்கும்.


ஆட்டத்தின் இடைச் சொறுகலாக சின்னச் சின்ன சில்மிஷங்களும் உண்டு. பல்லாங்குழி விளையாட்டு முடிந்ததும் அதில் உபயோகித்த புளியங் கொட்டைகளைத் தரையில் உரசி சூடேற்றி பக்கத்தில் உள்ளவர்களின் தோலைப் பதம் பார்க்கும் வில்லன்களும் உண்டு. சுள்ளுன்னு சூடேறும், நல்லா வலிக்கும். 


கருவேல மரத்திலுள்ள முட்கள் நீளமாகவும் கூர்மையாகவும் இருக்கும். அதைக் கால் பெருவிரலில் பொருத்திக்கொண்டு அன்புடன் அருகில் வருவதுபோல் வந்து ஊசிகுத்திவிடும் அமெச்சூர் டாக்டர்களும் உண்டு. 


விடலைப்பருவ விளையாட்டுகள் 

மீள்பதிவுகளாக 

மறுபடி எழுதவைக்கின்றன

மறந்துபோன நினைவுகளாக இருந்தவை

விளையாடச்  சொல்லி

 மறுபடியும் அழைக்கின்றன.

அலை-29

 அலை-29

“பிறந்தநாள் இன்று பிறந்தநாள்” என்று சிலோன் ரேடியோவில் தினமும் ஒலிக்கும் பாடலைக்கேட்டு வளர்ந்தவர்கள் நாங்கள். எங்கள் பிறந்த நாட்களைக் கொண்டாடியதில்லை. ஆனால் வீட்டின் முதல் குழந்தைகளின்  பிறந்தநாளை மட்டும் மிக விமர்சனையாகக் கொண்டாடுவோம். மினி திருமணவிழா போல் ஆர்ப்பாட்டமாக நடக்கும். கண்டிப்பாக தலைச்சன் குழந்தைக்கு பெரிய அளவில் கொண்டாடினாலும் வசதிப்பட்டோர் அடுத்தடுத்த வாரிசுகளுக்கும் கொண்டாடுவாங்க.


இரண்டுநாட்கள் திருவிழா போல் வீடு களைகட்டும். முதல்நாள் ஜென்ம நட்சத்திரப்படி வரும் பிறந்த நாளை வீட்டில் வைத்து சிறப்பாகக் கொண்டாடுவாங்க. நெருங்கிய சொந்த பந்தங்களெல்லாம் முதல் நாளே வந்திடுவாங்க. பிறந்தநாள் கொண்டாடப்படும் வாண்டுக்குப் புதுத்துணி மாலையெல்லாம் போட்டு உள்ளூர் சிவன் கோவிலில் போய் அர்ச்சனை பண்ணிட்டு வந்து விருந்து சாப்பிடுவாங்க. வடை பாயாசத்தோடு அறுசுவை விருந்து நடக்கும். எவ்வளவு கூட்டம் வந்தாலும் தலைமாடு கால்மாடுன்னு அட்ஜஸ்ட் பண்ணி படுத்து உருண்டுக்குவோம். 


இரண்டாம்நாள் தான் ரொம்ப விசேஷம். மொட்டை அடிச்சு காது குத்துவது. எங்க வீட்டில் எல்லோருக்கும் திருச்செந்தூர் முருகன் கோவிலில்தான் மொட்டை அடிப்பாங்க. 8 கிமீதான் ரெண்டு ஊருக்குமுள்ள இடைவெளி. முதல்நாள் வர முடியாத சொந்தங்கள்கூட காது குத்தும் விழாவிற்கு நேரடியாகத் திருச்செந்தூருக்கே வந்திடுவாங்க. 


மறுநாள் கிளம்புவதற்கு முதல்நாள் இரவிலிருந்தே சாப்பாடு ரெடி பண்ணுவாங்க. அது என்னவோ மொட்டை போடப் போகும் போதெல்லாம் புளியோதரைதான் செய்வாங்க. எத்தனை கூட்டம் வந்தாலும் தாங்கும் அமுத சுரபி புளியோதரைதான்.

நல்லெண்ணெய் விட்டு கிளறி நிலக்கடலையோ கொண்டக்கடலையோ போட்டு கலந்து செய்திருப்பாங்க. வாசம் மூக்கைத் துளைக்கும். பெரிய பெரிய தூக்குப்பாத்திரம், போணிச்சட்டியிலெல்லாம் அடைச்சி வைச்சிடுவாங்க. தொட்டுக்கொள்ள வசதியாக வறுத்துஅரைத்த தேங்காய்த் துவையல்தான் பொதுவாக இருக்கும். எப்போதாவது வற்றல் வடகம் துணை சேரும்.


எங்க ஊரிலிருந்து ரயிலில் போவது பிக்னிக் மாதிரி இருக்கும். வீட்டிலிருந்து ஸ்டேஷனுக்கும் , திருச்செந்தூர் ஸ்டேஷனிலிருந்து கோவிலுக்கும் போக வேண்டிய தூரம் மைல்கணக்கில் இருக்கும். ஆனாலும் கூட்டமும் ஆட்டமும் பேச்சுத்துணையும் களைப்பே இல்லாமல் செய்துவிடும். ஸ்டேஷனிலிருந்து குதிரைவண்டிகள் கோயிலுக்கு வாடகைக்கு ட்ரிப் அடிப்பாங்க. சில சமயங்களில் நாங்களும் அதில் போயிருக்கிறோம். வண்டியின் பின்பக்கத்தில் குறுக்குக் கம்பி போட்டு பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளுடன் பிரயாணம் தொடரும். குதிரைவண்டியின் பின்சீட்டில் உட்கார்ந்து காலைத் தொங்கப் போட்டுகிட்டு நடந்து போறவங்களுக்கு டாட்டா காட்டி வெறுப்பேத்துறப்போ பெருமையா இருக்கும்.


சில பிறந்த நாட்களுக்கு பஸ் பயணமும் போவதுண்டு. திருவிழா இல்லாத காலங்களில் கூட்டம் குறைவாகத்தான் இருக்கும்.வீட்டுக்கு எட்டின தூரத்தில் இருக்கும் ரொட்டிக்கடை ஸ்டாப்பில் இருந்தே ஏறிக்கலாம். சாப்பாட்டுப் பாத்திரங்களைத் தூக்கிட்டுப் போறதும் ஈஸியாக இருக்கும். எங்க குடும்பம் ஏறிட்டால் பஸ் பத்தாது, ஸ்டாண்டிங்தான். கூட்டத்தைப் பார்த்துட்டு நிறைய பஸ் நிக்காமல் போவதும் உண்டு. “குடும்பத்தை உருவாக்கச் சொன்னால் ஒரு கிராமத்தை உருவாக்கி வைச்சார் எங்கப்பா” பாடல் எங்க குடும்பத்துக்கு ரொம்பவே பொருந்தும்.


 வருஷத்துக்கு ஒண்ணு ரெண்டு பிறந்த நாள் விழா கண்டிப்பாக  வந்திருக்கும். அப்போ வருஷத்துக்கு ஒருதரம் மொட்டை போடப் போயிருப்போம். அந்த ஜெனெரேஷன் இப்போ வளர்ந்து வருஷத்துக்கு ஒரு டிக்கெட் +2 பரீட்சை எழுதுது.


திருச்செந்தூர் கோவிலின் வெளிப்பிரகாரத்தில்தான் மொட்டை போடும் இடம் உண்டு. அதுக்கு அடுத்தாற் போல் கோவில் யானையைக் கட்டி வைக்கும் இடம் உண்டு. அதன் முன்புறமாக கடைகள் வரிசையாக இருக்கும்.  பிறந்தநாள் மொட்டை, நேர்த்திக்கடன் மொட்டை என்று வருஷம் முழுவதும் சுறுசுறுப்பாக இருக்கும் இடம் அது. மொட்டை போடும் வரிசையில் பிறந்த நாள் பேபி காத்திருக்கும்போது,பெரியவங்க எல்லாம் வேப்ப மர நிழலில் உட்கார்ந்து கதை பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள். சின்னவங்க எல்லாம் யானையை வேடிக்கை பார்ப்போம் அல்லது கடைத்தெருவில் சுற்றிக்கொண்டிருப்போம். 

கோவிலில் மொட்டை அடிப்பவர்கள் மிகுந்த திறமைசாலிகளாக இருப்பார்கள். சின்னக்குழந்தைகள் அழுது திமிறினாலும் சின்னக் கீறல்கூட இல்லாமல் அழகாக மொட்டை போடுவாங்க. மொட்டை அடிச்சதும் சந்தனத்தை மொட்டை மண்டையில் குளிரக்குளிர பூசிவிடுவாங்க.


 அதுக்குப்பிறகுதான் காது குத்துறது. உண்மையாகவே பாவமாகத்தான் இருக்கும்.தாய்மாமன்கள் எல்லாம் பந்தாவாக ரெடடியா இருப்பாங்க. ஆண்டிசெப்டிக் லோஷன், டிஸ்போஸபிள் ஊசியெல்லாம் அப்போது கிடையாது. எல்லாருக்கும் ஒரே ஊசிதான். கண்ணை மூடித் திறக்குறதுக்குள்ளே ரெண்டு காதிலேயும் கம்மல் ஜம்முன்னு உக்கார்ந்திருக்கும்.


 அழுற குழந்தையைத் தூக்கிகிட்டு எல்லாரும் கடலுக்குக் குளிக்கபோவோம். 

அன்னைக்கு எல்லோரும் குளிக்க முடியாது, அடுத்தடுத்து பூஜை  இருக்கும். கடற்கரையை அணைத்திருக்கும் வெளிப்பிரகாரத்தின் கூரை ரொம்ப உயரமமாக இருக்கும், எல்லாம் கருங்கல்லில் ஆனது. இடையிடையே உள்ள கருங்கல் தூண்களைத் தொட்டுக் கொண்டும் சுற்றிக்கொண்டும் நாங்களெல்லாம் கூச்சலிட்டபடி கடலை நோக்கி ஓடுவோம். பட்டுப்பாவாடை பறக்க கால் தரையில் படாமல் சிட்டாகப் பறப்போம். கடலை நோக்கிச் செல்லும் தரை கீழ்நோக்கி சாய்வாக இறங்கும், மழைக்காலம் என்றால் வழுக்கிக்கூட விட்டுவிடும்.


 கிழக்குப் பக்க பிரகாரச்சுவரில் ஒரு பொந்து உண்டு. அதிலிருந்து பார்த்தால் மூலஸ்தானத்தில் உள்ள முருகர் தெரிவார். கடற்காற்று அதில் புகுந்து செல்லும் ஒலி “ஓம்” என்று ஒலிப்பதாகச் சொல்லுவாங்க. 

இடது புறம் கடல் அலைகள் பிரகாரத்தின் பக்கச் சுவரில் மோதி மோதி போவது அழகாகவும் இருக்கும், ஆபாத்தானதாகவும் தோன்றும்.அமாவாசை பெளர்ணமி நாட்களில் அலைகள் உயரமாக எழும்பி நடந்து செல்பவர்கள்மேல் பூச்சிதறல்களாய் வீசி நனைக்கும்.பெரிய பெரிய பாறாங்கற்கள் காவல்காரர்களாய் அரண் அமைத்திருக்கும்.அலைகள் கொஞ்சம் சாதுவாக இருக்கும்போது கற்களின் மேல் தாவிக்குதித்து விளையாடலாம்.


குழந்தையைக் கடலில் குளிப்பாட்டி தலையில் சந்தனம் தேய்த்து பூஜை செய்ய கோவிலுக்குள் எடுத்துட்டு போவாங்க. உட்பிரகாரத்தில் ஸ்தல புராணம், முருகர் பற்றிய கதைகள் எல்லாம் பல வண்ணச் சித்திரங்களாய் சுவர்களில் தீட்டப்பட்டிருக்கும். அந்தச் சித்திரங்களின் பொருள் விளக்கங்களை யாராவது அண்ணனோ அக்காவோ சொல்லிக் கொண்டு வருவாங்க. நாங்களெல்லாம் வாய்பிளந்து கேட்டுக் கொண்டு வருவோம். ஒவ்வொரு வருஷமும் கதை சொல்லும் நபர்கள் மாறும்போது கற்பனை நயங்களும் மாறுவதால், எப்போதும் புதுசாகவே கதை கேட்பதுபோல் இருக்கும். 


பூஜையெல்லம் முடிஞ்சு வெளியே வந்ததும் சாப்பாட்டுப் பந்தி ஆரம்பிக்கும். கோவிலைச் சுற்றிலும் ஏகப்பட்ட மண்டபங்கள் இருக்கும். செந்தில் ஆண்டவன் விடுதி, சஷ்டி மண்டபம், கதாகாலட்சேப மண்டபம் என ஏகப்பட்ட இடங்கள் உண்டு. அதில் ஏதாவது ஒரு மண்டபத்தில் சாப்பாட்டுப் பாத்திரங்கள் ஒழுங்கு படுத்தப்படும். எல்லாரையும் வரிசையாக உட்கார வைத்து புளியோதரை பரிமாறப்படும் பாங்கைப் பார்த்து அன்னதானம் நடப்பதாக நினைத்து அழையா விருந்தாளிகள் சாப்பாட்டில் பங்கெடுப்பதும் நடக்கும். அடுத்த பிறந்தநாள் யாருக்கு , எப்போது என்பதெல்லாம் அப்போதே முடிவாகிக் கொண்டிருக்கும். 


மொட்டைத்தலைக்கும் முழங்காலுக்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று யாரும் கேள்வி கேட்க முடியாது.. ”மொட்டை” அடிக்கப் போனதால்தானே நாலு கிலோமீட்டருக்குமேல் நடந்து ”முழங்கால்” வலி வந்தது. சம்பந்தம் எவ்வளவு ஸ்ட்ராங்காக இருக்குது.

அலை-28

 அலை-28

”பட்டாசைச் சுட்டு சுட்டுப் போடட்டுமா 

மத்தாப்பு சேலை கட்டி ஆடட்டுமா”ன்னு அமர்க்களமா நடக்கும் தீபாவளி, இந்த வருஷம் நமுத்துப்போன புஸ்வாணம் மாதிரி கிடக்குது. அடாது மழை பெய்தாலும் விடாது பட்டாசு வெடிச்சு காதைச் செவிடாக்கினவங்க நாங்க. புதுத் துணி, பட்டாசு ரெண்டும்தான் எங்களோட தாரக மந்திரமே.


தீபாவளிக்கு ஒருமாசத்துக்கு முன்னாடியே புதுத் துணி எடுக்கிற வைபவம் தொடங்கிடும். துரை அண்ணன் தரங்கதாரா கம்பெனியில் வேலை பார்த்து வந்ததால் மொத்தமாகத் துணி எடுத்துகிட்டு அவனோட மாச சம்பளத்தில் பிடித்துக் கொள்வாங்க. அதனாலே ஒரு வருஷத்துக்குரிய துணிகளும் அப்பவே வாங்கிடுவாங்க. ஸ்கூல் யூனிபார்ம் எல்லாம்கூட அந்த பர்ச்சேஸ்லேயே வந்திடும். இல்லாட்டியும் வேறு எந்த விசேஷத்துக்கும் புதுத் துணியெல்லாம் கிடையாது. பிறந்தநாள், திருமணநாள், காதலர் தினம் மாதிரி பெயர்களெல்லாம் கேள்விப்பட்டதே கிடையாது. அதெல்லாம் கல்லூரிக்குப் போன பிறகு தெரிந்துகொண்ட லக்ஸரி.


ஆத்தூர்லேதான் கம்பெனியோட துணிக்கடை உண்டு. கொஞ்சம் பெரிய பசங்க ஆனபிறகுதான் நாங்களெல்லாம் கடைக்கு அழைத்துச் செல்லப் பட்டோம். அதுக்கு முன்னாடி அக்காவோ அண்ணனோ போய் எடுத்து வருவாங்க. தருவதைப் போட்டுக்க வேண்டியதுதான், சாய்ஸ் எல்லாம் கிடையாது. தாவணிக் கனவுகளுக்கு வந்த பிறகுதான் என்னோட துணிகளை நானே செலெக்ட் பண்ணும் சந்தர்ப்பமே கிடைத்தது. ஆனால் ஏண்டா வந்தோம்னு இம்சைப் படற அளவுக்கு அந்தக் கடையில் கூட்டம்  இருக்கும். புதுத் துணி வந்ததும் அதன் வாசனையும், துணியை வருடும்போது கிடைக்கும் சுகமும் அலாதியானது.


துணி எடுத்த நாளிலிருந்து டெய்லர் கடைக்கு அலைவது அடுத்த எக்சர்சைஸ். ஒரு டெய்லரும் சொன்ன நாளைக்குள் துணி தைத்துத் தந்ததாக சரித்திரமே இருக்காது. தீபாவளிக்கு முதல்நாள் நடுராத்திரி வரைகூட டெய்லர் கடையில் பழியாய்க் காத்துக் கிடந்த வருடங்கள் அநேகம் உண்டு. அநேகமாக தைச்சு வாங்கின பிறகு அளவு சரியாகவே இருக்காது. எங்க ஊர் டெய்லர்களெல்லாம் தொலைநோக்குப் பார்வை உள்ளவர்கள். அடுத்த வருடம் குண்டாகிவிடுவோம் என்ற எதிர்பார்ப்புடன் ரெண்டு ஆள் நுழையிற மாதிரிதான் ட்ரெஸ் தைச்சுத் தருவாங்க. கடனேன்னு போட்டுக்க வேண்டியதுதான். ரெடிமேட் துணிகள்  எட்டிக் கூடப் பார்த்திராத கிராமத்துத் தீபாவளி. 


துணி வாங்க டெய்லர்கிட்டே போறதுக்கு முன்னாடி எங்க கண்ணெல்லாம் வாசலையே பார்த்துகிட்டு இருக்கும். துரை அண்ணன் எப்போ வருவான்னு தவம் கிடப்போம். அண்ணன் வரும்போதுதான் பட்டாசு வாங்கிட்டு வருவான். அதையெல்லாம் வரிசைப்படுத்தி பங்கு வைச்சுக் கொடுக்கிறதும் பெரியண்ணன்தான். மத்தவங்க கொடுத்தால் அடிபிடி ஆயிடும், எங்களையெல்லாம் கட்டுப்படுத்த முடியாது. அண்ணன் கர்ஜனையைக் கேட்டால் எல்லாரும் கப்சிப். அதனால் பட்டாசு பங்கீடு பிரச்னை இல்லாமல் நடக்கும்.

எனக்கு பட்டாசுன்னாலே ரொம்ப பயம். ஆனாலும் என் பங்கை விட மாட்டேன். அப்புறமா தம்பிகிட்டே பட்டாசெல்லாம் கொடுத்துட்டு மத்தாப்பு புஸ்வாணம்னு பண்டமாற்று பண்ணிக்கலாம். 


ஒவ்வொருத்தர் வெடிகளையும் வைக்க அவங்கவங்க சீக்ரெட் வங்குகள், பொந்துகள் உண்டு. இல்லாட்டி அடாவடி ஆம்பிள்ளைப் பசங்க திருடிட்டுப் போயிடுவானுக. ராத்திரியே பாதி பட்டாசுகளை வெடிச்சுடுவோம். மின்வசதி இல்லாத எங்க வீட்டு முற்றத்தில் பூத்துத் தெறிக்கும் மத்தாப்புகளின் வர்ணஜாலம் விவரிக்க முடியாத அழகு. எங்க வீட்டு வாசல் சந்தை என்பதால் ஏகப்பட்ட காலி இடம் உண்டு. ஆளாளுக்கு அவங்க கையிருப்புகளைக் கரியாக்கிக் கொண்டிருப்போம். தூங்கப்போகும் முன்னாடி பத்திரமாக ஒளித்தும் வைத்துவிடுவோம்.


இரண்டாம் ஆட்டம் சினிமா விடும் சமயத்தில் அம்மா எழுந்து பலகாரங்கள் செய்ய ஆரம்பிப்பாங்க. எங்க வீட்டு ஆண்பிள்ளைகள் அடுக்களையில் வேலை செய்யும் ஒரே சமயம் தீபாவளிதான். மத்த நேரமெல்லாம் சாப்பிட்ட தட்டைக்கூட எடுத்து வைக்காமல் அதிலேயே கைகழுவிச் செல்லும் வாழைப்பழ சோம்பேறிகள். அம்மா வடை பஜ்ஜி எல்லாம் போடும்போது வெந்து எடுப்பாங்க அல்லது வடையெல்லாம் தட்டி போடுவாங்க, வெங்காயம் வெட்டிக்கொடுப்பாங்க (வெட்டிப்பசங்கன்னு சொல்லலாம்) 


அப்பா மெளன சாட்சியாக இவங்களுக்கெல்லாம் துணையாக அடுக்களையில் பெஞ்சில் சாய்ந்திருப்பாங்க. கால்மேல் கால் போட்டுக்கொண்டு இரண்டு கைகளையும் தலைக்கு அண்டை கொடுத்து வில்போல் சாய்ந்திருக்கும் கோலம்தான் எப்பவும் என் மனதில் அப்பாவின் நினைவாகத் தங்கியுள்ளது. அதிகாலையில் அப்பா உக்கார்ந்து விளக்கு முன்னாடி வைத்திருக்கும் அவ்வளவு துணிக்கும் மஞ்சள் தடவுவாங்க. கம்யூனிஸ்ட்டுக்கும் கடவுளுக்கும் உள்ள தொடர்பும் அவ்வளவுதான். 


பசங்களில் யாராவது ஒருத்தர் முன்னாடி எழுந்துட்டா மத்தவங்களைக் கடுப்பேத்தன்னு அணுகுண்டு வெடியாகப் போடுவானுக. தடால் தடால்னு நாங்களெல்லாம் எந்திரிச்சு ஓடினாலும் சுடுதண்ணீர் வரிசைப்படிதான் கிடைக்கும். எண்ணெய்க் குளியல் முடிச்சு புதுத் துணி போட்டுகிட்டு ராக்கெட் பட்டாசு போடும்போது ஏவுகணையே அனுப்பிட்ட மாதிரி பெருமையாக இருக்கும். எத்தனை விதமான வெடிகளும் மத்தாப்புகளும் அப்போ இருந்திச்சு. ஸ்டாண்டர்ட் பட்டாசுதான் அந்தக்காலத்தில்  ரொம்ப பேமஸ். மயில் லோகோ ஒட்டின அட்டைகள் இன்னும் கண்ணில் நிற்கின்றது.


இருட்டு விலகுறதுக்குள்ளே புஸ்வாணம்தான் முதலில் பத்த வைக்கணும். அதைக் கொளுத்துறதுக்கு கம்பி மத்தாப்புதான் வசதியாக இருக்கும். சின்னது பெருசுன்னு கோபுரம் கோபுரமாக பொங்கிப் பிரவகிக்கும் புஸ்வாணம் தெருவையே ஒளிரச் செய்துவிடும். இன்னொரு பக்கம் தரைச்சக்கரம் கொளுத்தி விட்டுறுவோம். அது சுத்தும்போது அதைத் தாண்டிக் குதிக்கிறது பெரிய பீலாவாக இருக்கும். பெரிய சக்கரம் என்றால் சின்னப்பசங்க சைடு வாங்கிடுவாங்க. கம்பி மத்தாப்புலே பொறி மத்தாப்பு கலர் கலராக வரும்போது அதைச் சுற்றி விளையாடுவது பார்க்க அழகாக இருக்கும். 


குருவி வெடி, அணுகுண்டு வெடின்னு நிறைய வெடிகளெல்லாம் இருந்தாலும் எனக்குப் பிடிச்சது ஓலை வெடியும், பொட்டு வெடியும்தான். அது ரெண்டும்தான் கொஞ்சமா சத்தம் போடும், பயமில்லாமல் வெடிக்கலாம். பொட்டு வெடி துப்பாக்கியில் வைத்து வெடிக்கத்தான் உகந்தது அதுக்குப்பேர் ரோல் வெடி. துப்பாக்கியில் லோட் பண்ணிட்டா முடியிற வரை டப்பு டப்புன்னு சுடலாம். அதை வெச்சுத்தான் திருடன் போலீஸ் விளையாடுவோம். பொட்டு வெடி, தனித்தனியாக இருக்கும். அதை கல்லில் வைச்சு கல், இரும்புக்கம்பி, சின்ன சுத்தின்னு ஏதாச்சும் வைச்சு அடிச்சு வெடிக்கணும். சில சமயங்களில் தரையில் தேய்த்தும்  வெடிக்க வைப்போம். வித்தை சரியாகத் தெரியாமல் தரையில் தேய்த்தால் ஆள்காட்டி விரல் பொத்துடும்.


ஓலைவெடி எங்க ஊர் பக்கத்திலேதான் ரொம்ப பேமஸ். பனை ஓலையில் செஞ்சிருப்பாங்க. ஒரு பாக்கெட் வாங்கினாலே ரொம்ப நேரம் வெடிக்கலாம். அண்ணன் ,தம்பியெல்லாம் அநாயசமா கையிலேயே கொளுத்தி தூரமா வீசுவாங்க. அவ்வளவு பெரிய வீரனான தம்பி ஒருதரம் பட்டாசு போட்டு மாட்டிகிட்டான். நமுத்துப்போன பட்டாசு வெடிக்காது. அதனால் அதிலுள்ள கந்தகத்தைப் பிரிச்சு பேப்பரில் கொட்டி பத்த வைச்சா புதுவிதமான வாணம் கிடைக்கும். அப்படி பண்ணும்போது ஒருதரம் பேப்பரைக் கொளுத்திட்டு அவன் நகருவதற்குள் கந்தகம் வெடித்து முகமெல்லாம் தீப்புண் ஆகிவிட்டது. ஆனாலும் அசர மாட்டாங்க அந்த வீர தீரனுங்க. அணுகுண்டு வெடியை டப்பாக்குள்ளே வைச்சு விடுவானுங்க. ராக்கெட் வெடியை கண்ணாடிப் பாட்டிலில் நிக்க வைச்சு கொளுத்துவாங்க. கொஞ்சம் திசை மாறிப்போச்சுன்னா பக்கத்திலே உள்ள ஓலைக் கூரையில் புகுந்திடும்.


மத்தாப்புகளெல்லம் கொளுத்தி முடிச்சதும் ஓரமா மண்ணில் புதையிற மாதிரி போடணும்னு அப்பப்போ பெரியவங்க சொல்லிகிட்டே இருப்பாங்க. ஆனாலும் பட்டாசு கொளுத்துற ஜோரில் எல்லாம் மறந்து போயிடும் . கம்பி மத்தாப்பைக் கொளுத்தி முடிச்சுட்டு அப்படியே போட்டுற வேண்டியது. அப்புறம் அதுலேயே காலை வைச்சு புண்ணாகிக்க வேண்டியது. இதெல்லாம் அடிக்கடி நடக்குறதுதான். ரொம்ப சின்ன பசங்களுக்குன்னு பாம்பு வெடி, பாம்பு மாத்திரைன்னு வாங்கித் தருவாங்க. உக்காந்த இடத்திலிருந்தே கொளுத்தலாம். ஆனால் தரையெல்லாம் நாசமாகிடும். 


தீபாவளி பொங்கலெல்லாம் வந்தா வயசுலே சின்னவங்களுக்குப் பெரியவங்க திருநீறு பூசி பணம் கொடுப்பாங்க. கடைக்குட்டியாக இருக்கிறவங்களுக்கு ஏகப்பட்ட பெரியவங்க இருப்பாங்க. அந்தப் பணமெல்லாம் மறுபடியும் பட்டாசாக வந்துவிடும். காசைக் கரியாக்குவதுன்னா இதுதான். தீபாவளி பலகாரங்களை பிறமதத்து நண்பர்கள் வீட்டிற்கு எடுத்துச் செல்லும் கூரியர்ஸ் நாங்கதான். வேதமுத்து சார் வீட்டுக்கு நிறைய தரம் நான்தான் கொண்டு போயிருக்கிறேன் . அந்த விட்ட குறை தொட்ட குறையாகத்தான் (ஜான் ரத்னராஜ்) வேதமுத்து (என் மாமனார்) அவர்கள் வீட்டு மருமகளாகிவிட்டேன்.


தீய பாவி ஒழிந்து தீபாவளியா

தீபம் ஏற்றும் தீபாவளியா

நரகாசுரனை வதம் செய்ததா

இருளரசனை விரட்ட வைத்ததா

எதனால் வந்த ஒளியோ

எல்லோருக்கும் பிடித்த ஒளி

அதனால் பெற்றது

பலகாரம் பட்டாசு புதுத்துணி.

அனைவருக்கும் தீபாவளி நல்வாழ்த்துக்கள்.

அலை-27

 அலை-27

”ரயில் சிநேகிதம்” என்ற வார்த்தை ஒவ்வொருவர் வாழ்க்கையிலும் ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் உச்சரிக்கப்படும் வார்த்தை. எப்போதோ தற்செயலாக அறிமுகமாகும் நண்பரைப் பற்றிப்  இப்படி சொல்லிக் கொள்வோம். ஆனால் அந்த ”ரயில்” என்ற வார்த்தையே மிக ரம்யமானது. அதிலும் ரயில்வே ஸ்டேஷன் உள்ள ஊர்களில் வாழ்ந்தவர்களுக்கு ரயில் வாழ்க்கையின் ஒரு அங்கமாகவே இருக்கும்.

புகைவண்டி எனத் தமிழில் எழுத ஆவல் இருந்தாலும் இளமைக்கால வழக்கு சொல்லாக இருந்த ரயிலும், ரயில்வே ஸ்டேஷனும் எண்ண அலைகளின் கட்டுமரங்கள்.


எங்க ஊர்லே ரெண்டு ஸ்டேஷன்கள்  உண்டு. ஆறுமுகநேரி ஸ்டேஷன் ஊருக்கு வெளியே தரங்கதாரா தொழிற்சாலைக்கு செல்லும் வழியில் ஊரின் ஒதுக்குப்புறமாக இருப்பதுபோல் அமைந்துவிட்டது. அதனால் அதை உபயோகிப்பதும் குறைவாகவே இருந்தது.  காயல்பட்டினம் ஸ்டேஷன்தான் எங்களுக்கு சொந்தமானது போன்ற உரிமையுடன் உபயோகித்துக் கொள்வோம். எங்க வீட்டிலிருந்து ரெண்டு ஸ்டேஷனும் சமதூரம்தான். காயல்பட்டினம் ஊருக்கும் ஸ்டேஷனுக்கும் இடையே மூணுகிலோமீட்டர் இடைவெளி இருந்ததால் அது எங்க ஊர் ஸ்டேஷனாகவே ஆகிவிட்டது.


பள்ளிக்கூடம் போக தினமும் காயல்பட்டினம் ஸ்டேஷனைத் தாண்டித்தான் போக வேண்டும். அதே நேரத்தில் திருச்செந்தூர் – திருநெல்வேலி புகைவண்டி (கிழக்கே போகும் ரயில்) கடந்து செல்லும் நேரமாக இருந்தால் ரயில்வே கேட் மூடப்பட்டுவிடும். காலையோ மாலையோ ஏதோ ஒருதரம் கேட்டில் மாட்டிக் கொள்வோம். இரண்டுபுறமும் நிற்கும் வாகனங்களைக் கடந்து போவது சிரமமாகத்தான்  இருக்கும். ஆனாலும் பாதசாரிகள் வாகனத்தில் உள்ளோரை அற்பமாகப் பார்த்து பெருமையுடன் கடந்து செல்லும் நேரம் அது. எங்களைத் தாண்டி பந்தாவாக சைக்கிளில் வந்த ”பாய்ஸ்’ கூட்டமெல்லாம் கேட்டில் மாட்டிக்குவாங்க, நடந்து சென்றவர்கள் வின்னர்ஸ் ஆகிவிடுவோம். பெரிய கேட்டுக்கு பக்கத்தில் இருக்கும் சுழல் கதவில் சுற்றிக் கொண்டு செல்வதும் ஜாலியாக இருக்கும். 


ட்ரெயின் வர்றதுக்கு ரொம்ப நேரத்துக்கு முன்னாடியே கேட் போட்டுறுவாங்க. முந்தின ஸ்டேஷனில் ரயில் கிளம்பும்போதே இங்கே கேட் மூடிடும். ரயில் வரும் திசையை எட்டிப்பார்த்துட்டே தண்டவாளத்தைக் கடந்துவிடலாம், வேகம் இல்லாமல் மெதுவாக திருநெல்வேலி தேர் போல அசைந்துதான் வரும். குறுக்குப்பாதையில் வந்தாலும் கைகாட்டி கீழிறக்கப்பட்டிருப்பதை வைத்து ரயில் வரும் நேரங்கள் தெரிந்துவிடும். பதட்டப்படாமல் தண்டவாளத்தைக் கடந்துவிடலாம். கைகாட்டியை இறக்கி ஏற்ற பெரிய இரும்புப் பெட்டிமீது பெரிய லீவர் ஒன்று  இருக்கும். அதை முன்னும் பின்னும் நகர்த்தினால் கைகாட்டி ஏறும் அல்லது இறங்கும். 


சுத்துப்பட்டு ஊர்களில் உள்ள பள்ளி மற்றும் கல்லூரி நேரங்களுக்கு ஏற்றவாறு நாலைந்துதரம் மட்டுமே ரயில் போக்குவரத்து இருக்கும். மாணவர்கள் அனைவரும் சீசன் டிக்கெட் வைத்திருப்பார்கள். மத்திய தரக்குடும்பங்களின் கல்வி மேம்பாட்டிற்கு உறுதுணையாக இருந்தது அந்த ரயிலும் சீசன் டிக்கெட்டும். குடும்பத்துக்கு ஒரு பட்டதாரியாவது எங்கள் ஊரில் உண்டு. 

 திருச்செந்தூரில் ஆதித்தனார் கல்லூரி மிகப் பிரபலமாக இருந்ததால் நாசரேத் பாளையங்கோட்டை போன்ற தூரமான ஊர்களில் இருந்துகூட ரயிலில் சீசன் டிக்கட் எடுத்து படிக்க வருவாங்க. 


எங்க ஊர் கூட்டம்தான் அதில் ரொம்ப அதிகமாக இருக்கும். காலையில் அவங்களெல்லாம் கல்லூரிக்குப் போற அலம்பலைப் பார்த்தா  ராஜேந்தர் சினிமா பார்த்த  மாதிரிதான் இருக்கும். எல்லா இருக்கைகளும் காலியாக இருந்தாலும் படிக்கட்டில் தொங்கிகிட்டே தான் போவாங்க.  இளமை ஊஞ்சலாடும் வயது என்பதால் பெருசுகளும் அதை ரசிப்பாங்களே தவிர திட்டமாட்டாங்க. அதனால் படிக்கட்டில் ஆடிகிட்டே போவாங்க. அதுக்கும் ஒருநாள் பிரச்சினை வந்தது.


ஒருநாள் சாயங்காலம் பள்ளி முடிஞ்சு நாங்ளெல்லாம் கூட்டமா நடந்து வந்துகிட்டு இருந்தோம்.  ட்ரெயின் ரிவர்ஸில் அடைக்கலாபுரம் (முந்தின ஸ்டேஷன்) நோக்கி போய்கிட்டு இருந்தது. அதுவரை ரயில் ரிவர்ஸில் போனதா வரலாறே கிடையாது.  அதைப்பார்த்து கேலிபேசி சிரித்துக் கொண்டே கடந்து போய்விட்டோம். திருச்செந்தூரில் ஏதோ திருவிழா சமயம் என்பதால் கோவில் சம்பந்தமான ஏதோ ஒரு நிகழ்வு என நினைத்துக் கொண்டோம். ரெண்டுமூணு நாளா ரயிலில்  ஏகக்கூட்டமாகவும் இருந்துச்சு.


  வீட்டுக்குப் போனால் அங்கே ஒரே களேபரமாக இருந்தது. எல்லோரும் அழுகையோட பரபரப்பாக  எங்கேயோ போகக் கிளம்பகிட்டு இருக்காங்க. இடிபோல் ஒரு செய்தி, நயினார் அண்ணன் ஓடுற ட்ரெயினில் இருந்து கீழே விழுந்துட்டானாம். ஒரே ஷாக். கீழே விழுந்த அண்ணனைக் காப்பாற்றத்தான் ரயில் பின்னாடி போயிருந்தது தெரியாமல் கேலி பேசிக் கடந்து வந்ததால் ஏற்பட்ட குற்ற உணர்வு,அண்ணனுக்கு என்ன ஆச்சுதோ என்ற பயம்,சுற்றி நின்னு அழுதவங்களைப் பார்த்து அழுகை என்று பலதரப்பட்ட உணர்வுகளால் வாழ்க்கையே ஸ்தம்பித்து நின்றதுபோல் இருந்த அந்த நிமிடங்கள் கொடுமையானவை.


நடந்த நிகழ்ச்சியைப் பின்னாடி கேள்விப்பட்டபோது இன்னும் பயங்கரமாக இருந்தது. திருவிழாக் கூட்டம் மிதமிஞ்சி இருந்ததால் படிக்கட்டில் தொங்கி வருவதுகூட நெருக்கடியாக இருந்திருக்கிறது. பக்த கோடிகளும் படிக்கட்டைப் பங்கு போட்டுக் கொண்டதால் மாணவர்கள் எல்லாரும் ஜன்னல் கம்பிகளையும் பிடித்து தொங்கிக்கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள். சாதாரண நாட்களில் ஹீரோயிசமாகத் தோன்றும்  படிக்கட்டுப் பயணம் திருவிழா சமயங்களில் ஆபத்துகளுக்கு அடிகோலிவிடுவதும் உண்டு. 


சம்பவத்தன்றுஅண்ணனும் ஜன்னலில் தொங்கிக்கொண்டு தான் வந்திருக்கிறான். அசந்தர்ப்பமாக கைவழுக்கி ஓடும் ரயிலில் இருந்து கீழே விழுந்திருக்கிறான். இரண்டு ஸ்டேஷன்களுக்கும் இடைப்பட்ட தூரத்தில் இருந்ததால் ரயிலின் வேகமும் அதிகமாகவே இருந்திருக்கிறது. உடனே அபாயச்சங்கிலியை இழுத்து ஏகப்பட்ட வாக்குவாதங்களுக்குப் பிறகு அண்ணனைக் காப்பாற்ற ரயில் ரிவர்ஸில் போய் இருக்கிறது . காலேஜ் பசங்களின் போராட்டத்துக்குப் பயந்து  திருச்செந்தூர் வரை சென்று அரசு மருத்துவமனையில் அண்ணனை அனுமதித்த பிறகுதான் ரயில் ரிலீஸ் ஆனது. நல்ல வேளையாக அண்ணணின் உயிருக்கு ஆபத்தில்லை . சின்னச் சின்ன எலும்பு முறிவுகளுடன் கொஞ்சநாள் ஆஸ்பத்திரியில் இருந்து குணமாகி வந்தான். 


எங்க ஊர்லே ரயிலில் ஏறுறதும் அவ்வளவு சாதாரணமான விஷயம் இல்லை. டவுண் ஸ்டேஷன்களின் பிளாட்பாரத்துக்கு ஏற்றவாறு படிக்கட்டின் உயரம் வடிவமைக்கப்பட்டு இருக்கும். எங்க ஊர்லேயெல்லாம் மண்தரைதான். அதனாலே குட்டிப் பிள்ளைகளுக்கு ஏறணும்னா ரொம்ப கஷ்டம்,படிக்கட்டு உயரத்தில் இருக்கும் யாராவது தூக்கிதான் விடணும். ரெண்டுமூணு வாண்டுகள் இருந்துட்டா லக்கேஜ் தூக்கி எரியுறமாதிரி வீட்டு ஆம்பிளைங்க தூக்கிப்போடுவாங்க. விட்டலாச்சர்யா படம் மாதிரி உருண்டு எழுந்து ஓடிப்போய் சீட் பிடிச்சுக்குவோம்.  பெரியவங்களெல்லாம் சீட்லே உக்காந்துக்குவாங்க, வாண்டுகளுக்கெல்லாம் லக்கேஜ் வைக்கிற இடத்திலேதான் இருக்கை. எங்க ஊருக்கு பாசஞ்சர் ரயில்மட்டும்தான் வரும். அதனால் படுக்கை வசதிகளெல்லாம் கிடையாது.


ரயில் போக்குவரத்தில்லாத  மற்ற நேரங்களில் ரயில்வே ஸ்டேஷன்தான் எங்க ஊர் இளவல்களின் பொழுதுபோக்கு அரங்கம்.சிமெண்ட்டால் ஆன சொரசொரப்பான பெஞ்ச்தான் அரங்கேற்ற மேடை.  படிப்பு, அரசியல் தொடங்கி சினிமா, பாடல்கள், விளையாட்டு,புத்தகங்கள், கடவுள், கம்யூனிசம் என்று அனைத்து விவாதங்களும் அரங்கேறிய அழகான மேடை அது. பெண்களுக்கு அதில் கலந்துகொள்ளும் வாய்ப்புகள் இருந்ததில்லை என்றாலும் அதன் தாக்கங்கள் எங்களை வழி நடத்தியது. 

அதிலிருந்து முளைத்து வந்த அரசியல் ஆர்வலர்கள் நயினார், ஜென்ராம் என தனித்துவத்துடன் சோசியல் மீடியாவில் வலம் வருகிறார்கள். மா.முருகன்(நினைவில் வாழும்), இளையரவி அஸ்வதரன், வெங்கட் போன்றவர்கள் பத்திரிக்கை உலகில் பரபரப்பாக பேசப்படுபவர்களாக இருக்கிறார்கள். நானா, பாரதி போன்றோர் திரைக்குப் பின்னால் எண்ணற்ற விஷயங்களைச் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.


மற்றவர்களின் பார்வையில் அரட்டை அரங்கமாகத் தோன்றும் ஸ்டேஷன் பெஞ்ச் எண்ணற்ற மேதைகளை எங்கள் ஊரிலிருந்து ஏற்றுமதி செய்திருக்கிறது. இணையத்தில் "தமிழ்மணம்" பகுதியில் நண்பன் ராம்கியின் வலைப்பூ (blog) பெயரே "ஸ்டேஷன் பெஞ்ச்" தான். 


படுக்கை வசதி வந்தாலும்

பாஸஜ்சர் ரயில்போல் சுகமில்லை

குளிரூட்டப்பட்ட போதும்

கடற்காற்றின் குழுமையில்லை

இணையத்தில் கதைத்தாலும்

ஸ்டேஷன் பெஞ்ச்சுக்கு இணையில்லை.

அலை-26

 அலை-26

நினைவலைகளில் நிம்மதியாக நீந்த முடியாமல் செய்துவிட்டது எங்கள் வீட்டு எலி ராஜ்ஜியம்.உண்மையி லேயே அராஜகம்தான் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறது. உண்மை தெரியாமல் தும்பை விட்டு வாலைப்பிடிக்க ஓடும் வேலைதான் இப்போது நடந்துகொண்டிருக்கிறது.


எங்கவீடு தெருவின் கடைசி என்பதாலும், தெருமுனையின் காலிமனை புல்புதர்கள் மண்டி கிடப்பதாலும் வீடு முழுக்க எல்லா ஜன்னலிலும் கொசுவலை அடிச்சு வைச்சிருக்கோம்.கொசுத்தொந்தரவு குறைவுதான். ஆனாலும் சமையல் கட்டு பக்கமும் முன் கதவும் அடிக்கடி திறந்து வைக்க வேண்டிய தேவைகள் இருப்பதால் எப்படியும்  ஒண்ணு ரெண்டு கொசு உள்ளே அத்துமீறிப் புகுந்துவிடும். மறுபடி வெளியே போக முடியாமல் உள்ளேயே சுத்திசுத்தி எல்லாரையும் நல்லா கடிச்சு வைச்சிடும். அதே வழியாக அசந்த நேரங்களில் எலியும் உள்ளே புகுந்துவிடும். 


இந்தத் தொந்தரவுகளெல்லாம் வேண்டவே வேண்டாம் என்று பின்கதவு, முன்கதவு எல்லாத்துக்கும் வலைக்கதவு பொருத்தினோம். மெயின் கதவைத் திறந்துவைத்துக்கொண்டு வலைக்கதவை மட்டும் திறந்து வைத்துக்கொண்டால் என்ன ஒரு சுகம். நல்ல காற்றோட்டம், வெளிச்சம் எல்லாம் வந்து வீடே பளீரென்று தெரிந்தது. சரியான நேரத்தில் கொரோனா ஊரடங்கும் வந்ததால் முழுநேரமும் ஹாலிலேயே அமரும் பழக்கமும் வந்துவிட்டது.ஹால்கதவு முழுநேரமும் திறந்து வைச்சுக்க வசதியாகவும் இருந்தது. தொலைக்காட்ட்சி பார்த்துக் கொண்டே சீட்டு விளையாடுவது கதை பேசுவது என்று நாட்கள் தொய்வின்றி ஓடியதற்கு வலைக்கதவுகளும் காரணம்.


 வீட்டுக்கு வருபவர்களிடம் வலைக்கதவு போடத்தோன்றிய அறிவைப் பற்றிப் பேசி பெருமை அடித்துக் கொள்வதும் வாடிக்கையானது.

எல்லாத்துக்கும் சேர்த்து ஆப்பு வைச்சது ஆனமுகனின் சாரதி , அதாங்க பிள்ளையாரோட வாகனம் “எலி’’. நான் கூட மிக சமீபமாக நேரம் போகாத சமயத்தில் S.J.சூர்யாவோட மான்ஸ்டர் படம் வேறே பார்த்திருந்தேன். கதாநாயகனின் நிலைமையைப் பார்த்து ரொம்ப பரிதாபப்பட்டுக் கொண்டேன்,நாமும் அதேமாதிரி அல்லல் படப்போறோம்னு தெரியாமல்.


எனது மகன் டேனியல் படித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, நடுராத்திரிகளில் சிற்றுண்டிகளைத் தேடி சமையலறைப் பக்கம் போனபோது எலிமாதிரி ஏதோ ஓடின மதிரி இருந்ததாகச் சொன்னான். அவனோட மனப்பிராந்தி என்று கேலிபண்ணி நம்ம வீட்டுக்குள்ளே எலி வரவே முடியாதுன்னு மறுபடியும் பெருமை பீற்றிக் கொண்டேன்.  

எங்க வீட்டு ஹாலில் பெரிய பியானோ இருக்கும். சில நாட்கள் கழித்து அதனுள்ளிருந்து இரவு வேளைகளில் கரகரப்பான சத்தம் வருவதாகவும் சொன்னான். அதையும் பொருட்படுத்தவே இல்லை. நம்ம பசங்களை நாம் எப்பவுமே குழந்தையாகத்தான் நினைக்கிறது. அவங்க சொல்றதைக் காது கொடுத்து கேட்பதே இல்லை. அப்படி இப்படி பேசியே ரெண்டுமாசம்போல ஓடிடுச்சு.


செப்டம்பர்மாதம் ஸ்ரீவை அக்கா பொண்ணுங்க ஒரு வைத்தியத்துக்காக ஈரோடு வந்திருந்தாங்க. ரெண்டுபேரும் ஹாலில் சினிமா பார்த்துட்டு அப்படியே படுத்திருக்கும் போது பியானோவிலிருந்து எதையோ கடிக்கும் சத்தம் வர்றதாகச் சொன்னாங்க. அதுக்குப்பிறகும் தள்ளிப்போட முடியாமல் பியானோவைத் திறந்து பார்த்தோம். டேனி, நான், ட்ரைவர், சீத்தா,சிவகாமி என  நாங்க அஞ்சுபேர். மூடியைத் திறந்தவுடனேயே குட்டி எலி ஒண்ணு லாங் ஜம்ப் பண்ணி பியானோ கீ-களுக்குள் ஓடிடுச்சு. அப்படி இப்படி தட்டிதட்டி சத்தம் எழுப்பியதில் குதிச்சு வெளியே வந்துடுச்சு. ஆனால் டமால்னு பியானோ அடியில் புகுந்துடுச்சு. எல்லாரும் சேர்ந்து பியானோவைப் புரட்டியதும் தாவிக்குதிச்சு சோஃபா பின்னாடி ஓடிருச்சு. என்னே ஒரு வில்லத்தனம்!


சோஃபாவை தட்டினாலும் வெளியே வரலை. அதனாலே சோஃபாவை முன்னாடி இழுத்தப்போதான் தெரிந்தது எங்களின் அறியாமையும், எலி அண்ணாச்சியின் புத்திசாலித்தனமும். சோஃபாவின் பின்னாடியிருந்த ஜன்னலின் வலையில் பெரிய ஓட்டை போட்டிருந்தது. காற்று வரட்டும் என்று ஜன்னலைத் திறந்து வைத்திருந்ததன் பலன். வசதியாக ஜன்னல் ஓரத்தில் உட்கார்ந்து நெட்லானில் வசதியாக ஒட்டை போட்டு வைத்துக்கொண்டு தினசரி விருந்தாளியாக வந்து போய்க் கொண்டிருந்திருக்கிறது. சரிதான் எலி ஜன்னல் வழியாக வெளியே ஓடிடுச்சு,காற்றும் வேண்டாம், களவாணிப்பசங்களோட சங்காத்தமும் வேண்டாமென்று ஜன்னல் கதவுகளையெல்லாம் இறுக்க மூடிட்டோம். அதற்குள் பியானோவில் நிறைய கீ-களை கடித்து பழுது பண்ணியிருந்தது.


ரெண்டுமூணுநாள் கழிச்சு ஹாலில் சினிமா பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது ஒருவிதமான நாற்றம் வந்தது. எழில் வீட்டுக்குள்ளே வரும்போதே ஏதோ செத்துக்கிடக்கிற வாசனை வருதுன்னு சொல்லிகிட்டே வந்தாங்க. எல்லா இடமும் தேடினோம், எதுவும் இல்லை. ஆயா பிளீச்சிங் பவுடரெல்லாம் கரைச்சு வீடு துடைச்சாங்க ஆனாலும் நாற்றம் போகலை. மறுபடியும் பியானோவைத் திறந்து பார்த்தால் உள்ளே ஒரு எலி செத்துக் கிடந்தது. ஒருவழியா அதை எடுத்துப்போட்டு வீடெல்லாம் மறுபடி சுத்தம் செய்து, ஏக வேலையாயிடுச்சு.


கதவெல்லாம் மூடிட்ட பிறகும் எலி வருதுன்னா, ஒருவேளை இதன் தோழர்கள் எவரேனும் ஸ்டோர் ரூமில் ஒளிந்திருக்கலாம் என்று எலி பிஸ்கட் (ஒருவிதமான பாய்சன்) அங்கங்கே வைச்சி கதவையெல்லாம் நல்லா மூடி வைச்சிட்டோம். வித்தியாசமா  எதுவுமே நடக்கலை, ஆனால் எலி ஹாலில் மறுபடியும் நடக்குதுன்னு டேனி சொன்னான். இனிமேல் வேலைக்கு ஆகாதுன்னு எழில் Rat-glue ன்னு நாலைஞ்சு அட்டை வாங்கிட்டு வந்தாங்க. எலி அதைத்தாண்டிப்போகும்போது பச்சக்குன்னு அந்த அட்டையில் ஒட்டிக்கும், நகர முடியாது. 


சமையலறையிலும் ஹாலிலும் அங்கங்கே “எலி விளையாடும் இடங்கள்’’ பார்த்து அந்த அட்டைகளை வச்சிட்டோம். காலையில் எழுத்ததும் காபிகூட போடாமல் அட்டைகளைத்தான் ஓடிப்போய்ப் பார்த்தேன். சமையலறையில் எதுவும் இல்லை. ஹாலில் பார்த்தால் ஒரே அட்டையில் ரெண்டு சுண்டெலிங்க ஒட்டிக்கிடந்தன, கீச் மூச்-ன்னு கத்திகிட்டு. ட்ரைவருக்குக் கார் ஓட்ற வேலையைவிட அட்டையில் ஒட்டியிருக்கிற எலியை அப்புறப்படுத்துறதுதான் அன்னைக்கு பெரிய வேலை.


வடிவேலு பாணியில் ஒரு ஓரமா உக்காந்து சிந்திச்சுப் பார்த்தப்போ ஒரு விஷயம் தெளிவாச்சு. எல்லா கதவு ஜன்னலும் மூடியிருக்கு, சமையலறையிலும் எலியைக் காணோம். பிறகு எங்கேதான் இருக்கு அந்த அமுத சுரபி, அடுத்தடுத்து எலி சப்ளை பண்ணிகிட்டுன்னு யோசிச்சேன். ஹாலில்தான் எங்கேயோ இருக்குதுன்னு முடிவு பண்ணிட்டோம். சோஃபாவுக்கு அடியில்தான் ஒவ்வொருதரம் துறத்துறப்போவும் ஓடுச்சு. அதனால் எல்லா சோஃபாவையும் குப்புறக் கவிழ்த்துப் போட்டோம். அடிப்பாகத்தில் ரெண்டு பெரிய ஓட்டைகள் இருந்தது. அதுக்குள்ளே எங்கே போய் எப்படி ஒளிஞ்சிருக்கும்னு தெரியலை. அதனால் எப்படியும் வெளியே வந்துதானே ஆகணும்னு சோஃபா காலைச் சுத்தி நாலு அட்டையை வச்சிட்டோம்.


கிடத்தட்ட நாலைஞ்சு நாள் எந்த சலனமும் இல்லை. 

இனிமேல் எலித்தொல்லை இருக்காது. ஏற்கனவே மாட்டினதுதான் கடைசி போலிருக்கு, நிம்மதியா இருக்கலாம்னு யோசிச்சுகிட்டு இருந்தப்போ அட்டைகளோட இடம் மாறிக் கிடந்தது. ஆயாதான் பெறுக்கும்போது தள்ளிவிட்டுருச்சுன்னு அதைக் கடிந்து கொண்டேன்.ஆனால் தினமும் அட்டைகள்  இடம் மாறிகிட்டே இருந்துச்சு.அப்படீன்னா ஆசாமிங்க எங்கேயோ பதுங்கி இருக்காங்கன்னு புரிஞ்சிடுச்சு. ஆனால்  மாட்ட மாட்டேங்குது. பெரிய எஞ்சினீயர் லெவலுக்கு யோசனை பண்ணி வெவ்வேறு கோணங்களில் நாலு அட்டைகளை வைத்தேன். 


சக்சஸ், மறுநாள் காலையில் ரெண்டு சுண்டெலி ஒரே அட்டையில் ஒட்டிக்கிடந்தது.

எதுக்கும் கொஞ்ச நாளைக்கு தொடர்ச்சியாக அட்டைகளை வைச்சிடுவோம், சோஃபாவில் மிச்சம் ஏதும் இருந்தால் மாட்டிக்கும் என்று யோசித்தோம். ஆனால் பழைய அட்டைகளெல்லாம் அழுக்காக இருந்ததால் அதையெல்லாம் குப்பையில் போட்டுவிட்டு புதுசு வாங்கிக்கலாம் என்று கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ்டாக இருந்தோம். 


மறுபடியும் ஹாலில் உட்கார்ந்து க்ரிக்கெட் பார்க்கும்போது, எழில் திரும்பவும் எலி செத்த வாசம் வருதுன்னு சொல்லிகிட்டே இருந்தாங்க. உங்களுக்கு நிச்சயமா கொரொனா இல்லை, வாசனை நரம்புகள் சூப்பர்னு கேலி பண்ணிட்டு அசால்ட்டாக இருந்துட்டேன். 

மறுநாள் காலையில் நாற்றம் அதிகமானதும், மறுபடி சோஃபா தலைகீழ் சர்க்கஸ் பண்ணுச்சு. அங்கேயும் எதுவும் இல்லை. எதேச்சையாகப் பார்த்தால் சின்ன சோஃபாவின் அடியில் அட்டையில் ஒட்டிய நிலையில் செத்த எலி., பெரிய சைஸ். இதுவும் ரெண்டுநாளைக்கு முன்பே ஒட்டியிருந்திருக்கணும். அட்டையை ஒரு மூலையிலிருந்து அடுத்த மூலை வரை தள்ளிக்கொண்டு வந்து சின்ன சோஃபா அடியில் மாட்டியிருக்கிறது. மறுபடியும் சுத்தம் செய்யும் படலம்.  இப்பவும் விட்டில் பல இடங்களில் அங்கங்கே அட்டைகள் பரப்பி வைக்கப்பட்டே இருக்கிறது.


கண்ணுக்குத் தெரியாத கொரோனா வைரஸுக்கு உலகமே நடுங்கிகொண்டு இருக்கும் போது, நாங்க மட்டும் வித விதமான சைஸில் எலி பிடிக்கும் எக்சர்சைஸ் பண்ணிக்கொண்டிருக்கிறோம். வீட்டில் சானிடைசர் இருக்குதோ இல்லையோ, எலி பிடிக்க அட்டைகள் உண்டு.

அலை-25

 அலை-25

சின்ன வயதில் ஆறுமுகநேரிக்குப் பிறகு பிடிச்ச ஊருன்னா ஸ்ரீவைகுண்டம்தான். லீவுக்கெல்லாம் அக்கா வீட்டுக்குத்தான் போவேன். நாட்கள் ஓடுவதே தெரியாமல் ஏகப்பட்ட விளையாட்டுகளும் பொழுது போக்குகளும் இருக்கும். என் வயசுத் தோழிகள் நிறைய பேர் இருப்பாங்க. அதனால் எப்பவும் ஆட்டம் பாட்டம் கொண்டாட்டம்தான். 


அந்தக்காலத்தில் வீடுகளுக்கு நல்ல தண்ணீர் வசதியெல்லாம் கிடையாது. தெருவில் அடிபம்ப்பில் உப்பு தண்ணீர்தான் வரும். தாமிரபரணி ஆற்றிலிருந்து குடத்தில் தண்ணீர் எடுத்து வந்துதான் சமையலுக்கும் குடிக்கவும் பயன்படுத்துவார்கள். ஆறு இருக்கும் ரெண்டு கிலோமீட்டருக்கு அப்பால், அங்கிருந்து குடத்தில் எடுத்து வரவேண்டும். ஆனால் அது அவ்ளோ ஜாலியான விஷயமாக இருக்கும்.தெருவிலுள்ள மொத்த பெண்பிள்ளைகளும் கோஷ்டி சேர்ந்து அரட்டையும் சிரிப்புமாக ஆத்துக்குப் போவோம். 


ஸ்ரீவை ஆற்றில்தான் நீச்சலே பழகினேன். காலியான பித்தளைக் குடத்தைத் குப்புறக் கவிழ்த்து இடதுகையால் பிடித்துக்கொண்டு வலது கையைத் துடுப்பு மாதிரி அடித்து நீச்சல் பழகணும். அநேகமா அந்த ஊர் பிள்ளைகள் எல்லாரும் அப்படித்தான் நீச்சல் பழகி இருப்பாங்க.முதல்லே பழகும்போது குடம் பல்டி அடித்து நம்மளையும் தண்ணீரில் மூழ்க வைச்சிடும். மூக்குக்குள்ளே எல்லாம் தண்ணி போய் சளி பிடிச்சாலும் மறுபடி மறுபடி முயற்சி பண்ணி எப்படியோ கத்துக்குவோம். முதலில் கரையோரம் தவளை நீச்சல் பண்ணினாலும் நாள் செல்லச் செல்ல நீச்சல் கைவந்த கலை ஆகிவிடும். அதுக்குப் பிறகு ஓடுற தண்ணியிலே எதிர் நீச்சலெல்லாம் சர்வ சாதாரணம் ஆயிடும். 


குடத்தில் தண்ணீர் பிடிப்பதுதான் செம காமெடியாக இருக்கும். அதே ஆற்றில் துணி துவைத்து, சோப்புப் போட்டு குளித்துவிட்டு கொஞ்சம் ஆழத்தில் போய் தண்ணீர் பிடித்தால் அது நல்ல தண்ணீராம். அதைக் கொதிக்க வைத்துக்கூட குடித்ததாக நினைவில்லை. ஆனால் ஒருநாள்கூட வயிற்றுப்போக்கோ வேறு எந்த வியாதியோ வரவில்லை. மருத்துவக் கல்லூரி போனபிறகுதான் எவ்வளவு சுகாதாரமற்ற தண்ணீர் குடித்திருக்கிறோம் என்பதே புரிந்தது.


ஆற்றுக்குப் போகும்போது இருந்த குதூகலம் திரும்பும் போது இருக்காது. உடம்பில் ஈரத்துணி, இடுப்பில் வெயிட்டான குடம், தோளில் துவைத்த துணிகள் என்று இம்சையாகத்தான் இருக்கும். ஆனாலும் மறுநாள் காலையில் அத்தனை பேரும் கச்சிதமாக வந்திடுவாங்க. ஊர்ப் புரணி முழுவதும் அந்த அரைமணி நேரத்தில் அரங்கேறிடும்.


 மழைக்காலங்களில் தண்ணீர் பெருக்கெடுத்து ஓடும். ஆற்றங்கறை கோவில் படிக்கட்டெல்லாம் முங்கிடும். அப்போ நீச்சலும் கிடையாது, அரட்டையும் கிடையாது. அக்கா கூடவே போயிட்டு அவள்கூடவே வந்திடணும். ஆனால் ரெண்டு கரைதட்டி போற தண்ணீரை வேடிக்கை பார்ப்பது சுகானுபவம். தண்ணீர் ரொம்ப அதிகமாகப் போனால் அருகில் செல்லும் வாய்க்காலில்தான் குளிக்கணும். ஆழம் அதிகமாகவும் இழுப்பு ஜாஸ்தியாகவும் இருப்பதால் கொஞ்சம் பயமாக இருக்கும்.


ஆற்றங்கரை மட்டும் அழகல்ல, அக்கா வீடு இருக்கும் தெருவே அழகுதான். எந்த வீட்டுக்குள் நுழைந்தாலும் ஏதோ ஒரு நிகழ்ச்சி நடந்துகொண்டே இருக்கும். வயசுக்கு வந்த பெண்பிள்ளைகள் வெளிவாசலுக்கு வரக்கூடாது என்பதால் வீட்டுக்குள்ளேயே எல்லா பொழுதுபோக்குகளும் உண்டு.அதிலும் தாயக்கட்டம் விளையாடுவதுதான் முழுநேர பொழுது போக்காக இருக்கும்.


 சமையல் முடித்துவிட்டு சிறுசு பெருசு எல்லாம் ஒரே வீட்டில் கூடிடுவாங்க. ஒரே காம்பவுண்டுக்குள் நாலைஞ்சு வீடுங்கஇருக்கும். நாலுபேர் விளையாடுவதை எட்டு பேர் விளையாண்டால்தான் எல்லாருக்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கும். தாயம், வெட்டு, குத்துன்னு ஏகக் களேபரமாக மதிய சாப்பட்டு நேரத்தைத் தாண்டி கூட விளையாட்டு தொடரும், மறுபடி சாப்பிட்டுவிட்டும் தொடரும். தாயக்கட்டையை உருட்டுவதைவிட காய்களை நகர்த்துவதில்தான் திறமையே இருக்கும். வெட்டுப்படாமல் “சொர்க்கம்” போவதுதான் குறிக்கோள்.


ரொம்ப பெரிய கூட்டமாகிவிட்டால் அமெச்சூர் ஆட்டக்காரர்களுக்கு பல்லாங்குழி ஆட்டம் ரெடியாக இருக்கும். இன்னொரு பக்கத்தில் சீட்டுக்கட்டில் “கழுதை” விளையாட்டு தொடங்கியிருக்கும். ”ஆறுகல்” ஆட்டம்னு கற்களைப் பரப்பி மேலே தூக்கிப்போட்டு கீழே உள்ள கற்களை அள்ளும் விளையாட்டும் நடக்கும். எதுவாயிருந்தா என்ன, லீவு முடியிற வரைக்கும் நேரம் பற்றாமல் விளையாட்டுகள் நடந்துகொண்டே இருக்கும். 


 ஒவ்வொரு தெருவிலுள்ள கோவிலுக்கும் சாயங்கால வேளைகளில் போவதும் உண்டு.  நவதிருப்பதிகளில் ஒன்று ஸ்ரீவைகுண்டம் பெருமாள் கோவில். அங்கும் ஏகப்பட்ட திருவிழாக்கள் நடந்தாலும் சித்திரைத் திருவிழாதான் ரொம்ப விசேஷமாக நடக்கும். கோடை விடுமுறையில் வரும் பெரிய பண்டிகையும் அதுதான்.


 அதிலேயும் ரொம்ப பிடிச்சது தேர்த் திருவிழாதான். அன்னைக்குத்தான் சாமி பல்லக்குக்கு முன்னாடி நிறைய தேங்காய் உடைப்பாங்க. தேங்காய் வீணாகாமல் இருக்க ,அக்கா தேங்காய்ப்பாலில் சீடை செய்வாள். மொறுமொறுப்பாய் தேங்காய்ப்பால் மணத்துடன் சீடையை வாயில் போட்டதும் உடனே கரைந்து அவ்வளவு ருசியாக இருக்கும். நானும் சமீபத்தில் சீடை செய்து பார்த்தேன்,உடைப்பதற்குக் கல் தேவைப்பட்டது.

சித்திரை வருஷப் பிறப்பன்று செய்யும் வேப்பம்பூ ரசமும் பிரத்தியேகமாய் அங்குதான் சாப்பிட்டிருக்கேன். 


விசேஷ காலங்களில் கோவிலில் கதாகாலட்சேபம், பாட்டுக் கச்சேரி எல்லாம் நடக்கும். ஒரு நிகழ்ச்சியைக் கூடத் தவற விடுவதே இல்லை. பாட்டுக்கச்சேரிக்குக் கூட்டிட்டுப் போக பசங்க துணைக்கு வேணும் என்பதால் என் தம்பி ரொம்ப பிகு பண்ணிக்குவான். அப்போதானே அவன் பவரைக் காட்ட முடியும்.

பெருமாள் கோவிலில் சொர்க்கவாசல் திறப்பும் ரொம்பப் பிரபலம்தான். கார்த்திகை மாதம் அரைப்பரிட்சை லீவில் வரும். பெரிய கதவு முன்னாடி எல்லாரும் காத்திருப்பாங்க. குறிப்பிட்ட பூஜை முடிந்ததும் கதவு திறந்ததும் கும்பலா உள்ளே பாய்ஞ்சிடுவாங்க. பயங்கர தள்ளுமுள்ளாக இருக்கும். அதனால் அந்தப் பக்கமே நான் போகமாட்டேன்.


ஊரின் நடுவில் ஒரு பழங்காலக் கோட்டை உண்டு ,மண்ணினால் ஆன கோட்டைச்சுவர் சுற்றி இருக்கும். அதற்குள் நிறையக் குடும்பங்களும் உண்டு. அவர்கள் பரம்பரையாக வசித்துவரும் கோட்டைப் பிள்ளைமார்கள் எனவும், அந்த வீட்டுப் பெண்கள் வெளியே வரமாட்டார்கள் என்றும் அக்கா சொல்லிக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். ஒருதரம் கூட உள்ளே போய்ப் பார்க்க முடிந்ததில்லை. மண்சுவரிலான கோட்டைச் சுவரும் அதை அடுத்த சிவன்கோவிலும், கோவிலின் எதிரில் இருக்கும் மொட்டைத் தேரடியும் எங்களுக்கு விளையாடவும் பொழுதுபோக்கவும் ஏற்றதான விளையாட்டு மைதானங்கள். 


ஐந்து விளக்குகள் பொருத்தப்பட்ட(அஞ்சிலாம்பு) மைதானத்தின் நடுவிலிருந்து ஒருமணி நேரத்துக்கு ஒருதரம் சங்கு ஊதப்படும். அதைப் பொறுத்து கோவிலின் பூஜை நேரங்களைக் கணக்கிடுவார்கள்போலும். அந்த மைதானத்தில் அடிக்கடி கட்சிக் கூட்டங்களும் நடக்கும். அத்தானோட பெட்டிக்கடை வாசலில் இருந்து வேடிக்கை பார்க்கலாம். சின்னத்தான் சைக்கிள் கடை வைச்சிருந்தாங்க. வாடகை சைக்கிளும் வைச்சிருப்பாங்க. அதை எடுத்துட்டு தெருவெல்லாம் சுத்திக்கிறதுதான், நமக்குத்தான் வாடகை கொடுக்க வேண்டாமே. ஆம்பிளைப் பசங்ககூட சைக்கிள் பந்தயமெல்லாம் நடக்கும்.


நவதிருப்பதியோட ரெண்டுமூணு கோவில்கள் ஸ்ரீவைகுண்டத்தைச் சுத்தியேதான் இருக்குது. ஏதோ ஒரு பண்டிகையின்போது அந்த கோவிலுக்கெல்லாம் நடத்தியே கூட்டிட்டுப் போவாங்க. அதிலும் இரட்டைத் திருப்பதிங்கிறது கொஞ்சம் தொலைவு அதிகமாக இருக்கும். அன்னைக்கு சோறுகூட கிடைக்காது. இட்லி விரதமாம், மூணுவேளையும் இட்லிதான். அதிலும் சட்னி சாம்பாரெல்லாம் கெட்டுப் போயிடும்னு இட்லிப் பொடிதான் கிடைக்கும். வறவறன்னு அதைச் சாப்பிடறதும் கஷ்டமாக இருக்கும். பாதயாத்திரையும் போய் வற இட்லியும் சாப்பிடுவிட்டு பொழுது சாயும்போதுதான் வீட்டுக்கு வந்து சேருவோம். ரெண்டு நாளைக்குக் கால் ரத்தம்கட்டி நடக்கிறதே சிரமமாகிவிடும். ஆனாலும் அத்தான் சொன்னால் தட்டவே முடியாது. (அற்ப ஆயுளில் எங்களைவிட்டு பிரிந்துவிட்ட எங்களின் அன்பான அத்தான்.)


அக்காவுக்கு அடுத்தடுத்துக் குழந்தைகள் பிறந்ததால், விடுமுறைக்குச் செல்லும்போதெல்லாம் குழந்தை வளர்ப்பு இலவசப் பாடமாகக் கிடைக்கும். அப்படி ஆலமரம்போல் எங்களை அரவணைத்த குடும்பம் அத்தான் இறந்தபிறகு ஸ்ரீவைகுண்டத்தையே காலிசெய்து ஆறுமுகநேரியில் ஐக்கியமாகிவிட்டாலும் எனது எண்ண அலைகளில் ஸ்ரீவை ஒரு அழகுப்பெட்டகம்.


வருஷங்கள் மறைந்தாலும்

மனச்சிறையில் மங்காமலிருக்கும்

ஆறும் ஊரும்.

Thursday, October 29, 2020

அலை-24

 அலை-24

”ஆறுவது சினம்” பொதுவான தத்துவம்தான் என்றாலும் ”ஆறாது சினம்” என்பதுதான் என்னுடைய  பால்யகாலப் பண்பு. எவ்வளவு முயற்சி பண்ணினாலும் கோபம் வரும்போது கண்ணு மண்ணு தெரியாமல் போவது என் பலவீனமும்கூட.. எங்க அப்பாவுக்கு கோபம் வந்தே பார்த்ததில்லை. எங்க அம்மாவுக்கு கோபபப்டவே நேரம் இருந்ததில்லை. யாரிடமிருந்து அந்த கோபம் என்னைத் தொற்றிக் கொண்டது என்று தெரியவும் இல்லை. 


 ரோஷத்தின் அடிப்படையில்தான் அநேக நேரங்களில் அந்தக் கோபம் இருக்கும். ஒரு புத்தகத்தை லயித்து படித்துக் கொண்டிருக்கும்போது கடைக்குப் போகச் சொன்னால் வருமே ஒரு கோபம். அந்த நேரத்தில் தம்பி தடித் தாண்டவராயன் விளையாடிக்கொண்டு தான் இருப்பான்,ஆனால் கண்ணிலே படமாட்டான். நான்தானே கண்ணெதிரிலே இருப்பேன்.பிறகென்ன ஜிவ்வுன்னு கோபம் தலைக்கேறிவிடும்.


 பெண்பிள்ளைகளை விட ஆம்பிள்ளப் பசங்க மேலே அம்மாக்களுக்கு தனிப் பிரியம்தான். கோபத்தை யாரிடம் காட்ட முடியும். படித்துக் கொண்டிருக்கும் புத்தகத்தை மூலையில் எறிய வேண்டியதுதான். 

இதேமாதிரி சின்னச் சின்ன விஷயங்களில் உரசி உரசி கோபம் என்பது தொடர்கதையாகவே வந்து என்னுடைய அடுத்த முகம்  ஆகிவிட்டது. வீட்டிலே உள்ளவங்களுக்கு என் கோபம் உறுத்தத் தொடங்கியபோது நான் “கோவக்காரி” என்ற அடைமொழிக்கு சொந்தக்காரி ஆகியிருந்தேன்.


 கோபம் வரும்போது கையில் இருக்கும் பொருளெல்லாம் ஃப்ளையிங் சாஸர் மாதிரி பறக்கும். எதாவது சொன்னால் கோவப்படுவாள் என்று சொல்லிச் சொல்லியே என் கோபத்தை சாணை தீட்டி விடுட்டாங்க. நானும் விஸ்வாமித்திரர் ரேஞ்சுக்கு மூக்குக்கு மேலே கோபத்தை தூக்கி வைச்சுகிட்டேன். 


ஒருதரம் சின்ன சண்டை எதுக்கோ கோபப்பட்டு முற்றத்தில் இருந்த கிணத்துலே குதிக்கப் போயிட்டேன். பக்கத்தில் நின்றிருந்த சரசக்காதான் பிடித்து இழுத்து வெளியே போட்டாள்(அந்த கிணத்தில் தலை கீழே நின்னாலே கழுத்துவரைதான் தண்ணி இருக்கும் என்பது தனிக்கதை) அதுக்குப்பிறகு நல்ல செமத்தியா அடியும் கிடைச்சுது. என்னோட கோபத்தின் பரிமாணங்களை நல்லா தெரிஞ்சுக்கிட்டவங்கதான் என்னோட நட்பாக இருக்க முடியும். அப்படி நல்ல நட்புகளும் எனக்கு அநேகம்பேர் உண்டு. அதில் ராம்கியின் நட்பு முக்கியமானது.


எங்க 25 வது திருமணநாள் விழாவில் அவன் பேசியது இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது. ”சிவசக்தி தியேட்டர் வாசலில் பார்த்த இவளது கோபம் , வாழ்க்கையில் எவ்வளவு பிரச்னைகளை எதிர் நோக்குமோ என்று பயந்திருந்தேன். வெள்ளிவிழா கொண்டாடும் வகையில் நல்ல வாழ்க்கை அமைந்தது எழில் என்ற மாமனிதரால்தான்” என்று உருக்கமாகச் சொன்னான். உண்மையாகவே கால்கட்டுன்னு திருமணத்திற்கு சொல்வது என்னைப் பொறுத்த மட்டும் கோபத்திற்குப்பூட்டு என்றால் மிகையாகாது. எழிலுக்கு முன்னாடி இந்த பெண்சிங்கம் எலியாகிப் போனது உண்மைதான்.


கோபம்வந்தால்தான் நான் கொஞ்சம் அந்நியன்மாதிரி, மத்த நேரங்களில் காமெடி பீஸ்தான். பிரளயமே வந்தால்கூட என் கண்ணிலிருந்து பொட்டு கண்ணீர் வராது. ஆனால் சினிமாவில் பார்க்கிற மொக்கை செண்டிமெண்டல் சீனுக்கெல்லாம் பொலபொலவென்று கண்ணீர் வந்திடும். அது என்ன லாஜிக் என்று இன்னமும் புரியவில்லை.பக்கத்திலே உக்கார்ந்திருக்கிறவங்களுக்குத் தெரியாமல் நைசா கண்ணீரைத் துடைச்சுக்கிறது அடிக்கடி நடக்கும்.


பாவப்படறது, பச்சாதாபப் படறது போன்ற உணர்ச்சிகளெல்லாம் அப்போ இருந்திச்சான்னே தெரியலை. மாங்கு மாங்குன்னு அம்மா மதினியெல்லாம் வேலை செய்யும்போது காலை ஆட்டிட்டு புத்தகம் வாசித்திருக்கிறேன். அவங்களுக்கு உதவி செய்யணும்னு தோணினதே இல்லை. ஆனால் இப்போ, அதே நிலைமையில் நாம இருக்கிறப்போ “அடுத்த தலைமுறைப் பிள்ளைகளெல்லாம் ரொம்ப மோசம்; வீட்டு வேலையே செய்றதில்லை; காலாட்டிட்டு செல்போனை நோண்டிட்டு இருக்காங்க”ன்னு புரணி பேசறோம். மோசமான பழைய வார்ப்புகள் நாம்தான்.


அலங்காரம் பண்ணிக் கொள்வதில்கூட அத்துணை ஈடுபாடு இருந்ததில்லை. அதற்குரிய வாய்ப்புகளும் கிடைத்ததில்லை. பள்ளிக்குச் செல்லும்போது இரட்டை ஜடை மடிச்சுக் கட்டிட்டு போகணும். சரசக்காதான் எனக்கு மேக்- அப் அம்மிணி. தலையிலே தேங்காய் எண்ணெயை வழியத்தேய்ச்சு இறுக்கமா ரெண்டுஜடை போடுவாள். அங்கே இங்கே திரும்பினால் ரெண்டு குட்டு வேறே வைப்பாள். அந்த பாலியஸ்டர் ரிப்பனில் பூ மாதிரி விரிச்சுவிடறதுதான் பெரிய அலங்காரம். நாலுநாள் ஆனாலும் அந்த ஜடை பிரியாது, அவ்ளோ ஸ்ட்ராங்காக இருக்கும்..


முகத்துக்கு பாண்ட்ஸ் பவுடர்தான் மொத்த குடும்பத்து ஆண் பெண் எல்லா பாலருக்கும். 

முகம் கழுவ, குளிக்க எல்லாத்துக்கும் “ஆரோக்கிய வாழ்வினைக் காக்கும்” லைப்பாய் சோப்புதான். பெண்களுக்கு மட்டும் முகத்துக்கு மெருகூட்ட பச்சை மஞ்சள் உண்டு. துணி துவைக்கிற கல்லில் பச்சை மஞ்சளைத் தேய்க்கும் போது ஒரு சுகந்த மணம் வரும். அந்த மஞ்சள்தான் முகத்துக்கு பூசிக் குளிக்கணும். மஞ்சள் தேய்த்த முகத்தில் பவுடர் பூசினால் பளீரென்று முகம் இருக்கும். அறுபது வயது கடந்த பின்பும் இன்னும் முகத்தில் சுருக்கம் வராமலிருப்பது அன்று செயற்கைப் பூச்சுகளில்லாமல் பேணப்பட்ட முகப்பொலிவினால்தான்.

 பள்ளி நாட்களில் மஞ்சள் பூசவும் தடை இருக்கும். ஸ்கூல் யூனிபார்ம் வெள்ளை சட்டை என்பதால் மஞ்சள் நிறம் அதில் இறங்கி துணி துவைப்பது சிரமமாக இருக்கும். ஆனாலும் அப்பப்போ தெரியாமல் பூசிக்கொள்ளுவேன்.


இரட்டை ஜடையில் வைக்க பூவுக்கு நாங்களே நிறைய திருட்டுத்தனம் பண்ணிக்கொள்வோம். ஸ்கூல் கார்டனில் டிசம்பர் பூக்கள் என்று சொல்லப்படும் வகையில் நிறைய செடி இருக்கும். மஞ்சள் வயலட் என்று கலர் கலராகப் பூக்கும். முந்தின நாள் சாயங்காலமே அதிலுள்ள மொட்டுகளைப் பறிச்சுட்டுபோய் தண்ணீர்த் தொட்டியில் போட்டு வைச்சா மறுநாள் ஜடைக்கு வைக்க பூ ரெடி. சீசன் இல்லாத சமயங்களில் கிணற்றடிக்கு கீழ்ப்புறம் உள்ள அடுக்கு நந்தியாவட்டை செடியிலிருந்து மொட்டுக்கள் அபேஸ்.


காலுக்கு செருப்பு தேவைக்கு மட்டுமே என்றிருந்த காலம் அது. இந்தக்காலம் மாதிரி கலர் கலராகவோ துணிகளுக்கு மேட்சாகவோ இருக்காது. ஒரு செருப்பு வாங்கித் தந்தால் அது தேய்ந்து அற்று விழுந்த பிறகுதான் அடுத்த ஜோடி கிடைக்கும். நல்ல வேளைக்கு, கால் வளர்ந்து செருப்பு சின்னதாகும் முன்பே அத்துப்போயிடும். 


மழைக்குக் குடை எடுத்துப்போன நியாபகமே இல்லை. வீட்லே பெரிய கம்பிக் குடை இருக்கும், நாலைஞ்சுபேர் நனையாமல் போகலாம். மழைக் காலத்தில் யாராவது அந்தக் குடையைக் கொண்டுவந்து கூட்டிப் போவார்கள். யாரும் வராட்டி தற்காலிக மழைக்காகித குடைகளில் வர வேண்டியதுதான். வீட்டுக்கும் பள்ளிக்கும் இடையிலுள்ள சுமார் இரண்டு கிலோமீட்டரையும் நனையாமல் கடக்க முடியாது. இடையிலுள்ள கடைகளிலோ தாழ்வாரங்களிலோ நின்னு நின்னு வந்துடவேண்டியதுதான்.


அடடா! இந்த அலை ஆறாத சினத்தில் ஆரம்பித்து குடைக்குள் மழையில் முடிந்துவிட்டதே!!

அலை-23

 அலை-23

விடலைப் பருவத்திற்குரிய வியாக்கியானங்களே தனிதான். பதின்ம வயதுகளில் வரக்கூடிய கிளுகிளுப்போ காதலோ  பள்ளிப் பருவத்தில் ஏன் வரவில்லை என்று இப்போது கூட விளங்கவில்லை. படிப்பு மட்டுமே முதன்மையானதாக இருந்ததால் இருக்கலாம். வாழ்க்கைச் சூழலின் அடுத்த படிக்கட்டிற்கு ஏற படிப்பு மட்டுமே உதவும் என்பது மனதில் ஆழப் பதிந்து கொண்டிருந்த காலமல்லவா அது. 


எனக்கு முன்னால் இரண்டு அண்ணன்களும் அடுத்ததாகத் தம்பியும் இடைசொறுகலாக நானும் இணைந்து பள்ளி சென்ற நாட்கள். எல்லோருக்கும் பீஸ் கட்ட வேண்டிய நிலைமை இருந்தால் என்னோட பீஸ் மட்டும் கேள்விக்குறியாக இருக்கும். பொட்டப்பிள்ளைக்கு என்ன படிப்பு வேண்டிக் கிடக்குது, பயலுகளுக்கு பீஸ் கட்டிவிடலாம்னுதான் எங்கஅம்மாவோட ஆர்டர் வரும். அதனால் பீஸ் கட்டாமல் வீட்டுக்கு அனுப்பபட்டவர்களில் அடிக்கடி நானும் இருப்பேன். ஆனாலும் அப்பாவின் உறுதியான நிலைப்பாடு எப்படியாவது என்னை மறுபடியும் பள்ளிக்கு அனுப்பி வைக்கும். 


பசங்களுக்கு பீஸ் கட்டிப் படிக்க வைக்கலாம், பொண்ணுங்களுக்கு முடிந்தால் கட்டலாம் என்ற மனோபாவம் அந்த காலத்தில் ரொம்ப சாதாரணம். ஆனால் அந்த மனோபாவத்தால் என்னையறியாமல் அடிமனதில் விதைக்கப்பட்ட கோபம், பசங்களைவிட நல்ல மதிப்பெண்கள் எடுத்து சாதிச்சுக் காட்டணும் என்ற உறுதியை உண்டாக்கியிருந்தது. வகுப்பில் எப்பவும் முதல் மாணவியாக வரணும் என்ற பிடிவாதத்துடனேயே பள்ளிப் பருவம் முழுவதும் படித்திருக்கிறேன்.


 சக மாணவர்களைப் போட்டியாளர்களாகவே பார்த்திருந்தேன். ”அழகி” பட ஷண்முகமாக யாருமே கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை. நாமளும் ”கோபுரங்கள் சாய்வதில்லை” சுஹாசினி தோற்றத்தில்தானே இருந்தோம். பல்லவர் பரம்பரை என கேலி செய்யப்படும் வகையில் இருந்த எடுப்பான பல் வரிசைவேறு.(இப்போமட்டும் உலக அழகி ஐஷ்வர்யா ராயாகவா இருக்கோம்.) 

படிப்பு ஒரு காரணமாக இருந்தாலும் பசங்களைப் பார்த்தால் வர வேண்டிய குறுகுறுப்பு பள்ளிப் பருவத்தில் வரவே இல்லை. ஹார்மோன்களின் வெளிப்பாடு கல்லூரிப் பருவத்தில்தான் தொடங்கியது போலிருக்கு. சக தோழிகளின் சிலபல கதைகளைக் கேட்டாலும் ஒரு பாதிப்பும் ஏற்படவே இல்லை.


 எந்நேரமும் அவனை முந்திடனும்; இவன் முதலாவதா வந்திடக்கூடாது;நாமதான் முதல் மார்க் வாங்கணும் என்ற நினைப்பே இருக்கும்போது ஹார்மோன் எங்கே வேலை செய்யும். 

வகுப்புக்குள் போட்டியாளர்கள் எனறால்  நான் , ராஜதுரை, K.மாரியப்பன் மூன்று பேரும்தான். போட்டி போட்டு படிப்போம். அதிலும் எனக்கும் ராஜதுரைக்கும்தான் கடும் போட்டியாக இருக்கும். ராம்கி நல்லா படிப்பவன் என்றாலும் போட்டிக்கெல்லாம் வரமாட்டான். நல்லா படிக்கிறவங்ககிட்டே மத்தவங்க எல்லாம் ஹோம்வொர்க் படிச்சு ஒப்பித்துவிட்டு போகணும்.சாயங்காலம் அதுவே மினி கிளாஸ் மாதிரி இருக்கும். நிறைய சந்தர்ப்பங்களில் பசங்க கூட என்கிட்டேதான் ஒப்பிச்சுட்டு போவாங்க.அதுக்காகவே என்னைத் திட்டித் தீர்க்குற கோஷ்டியெல்லாம் உண்டு. எட்டாம் வகுப்பு படிக்கட்டை சுத்தி உக்கார்ந்துதான் இந்த வேலையெல்லாம் நடக்கும்.


 கிட்டத்தட்ட நாற்பது வருடங்களுக்கு பிறகு சென்ற கிறிஸ்துமஸ் விடுமுறையில், என் வகுப்புத் தோழன் உதயன் அந்தக் கதையை என் மகளிடம் சொல்லி கேலி பண்ணியது கேட்க சுவாரஸ்யமாக இருந்தது. நான் ரொம்ப ஸ்ட்ரிக்ட் என்றெல்லாம் வேறே சொன்னான்.


சயின்ஸ் பரீட்சை பேப்பரெல்லாம் சதானந்தன் சார் என்னைத்தான் திருத்த சொல்லுவார். கிடத்தட்ட அவர் மாதிரியே மார்க் போடறதா வேறே சொல்லுவார். சந்தோஷமாக இருக்கும். துரைப்பாண்டியன் சார் க்ளாஸ் ஜாலியாகப் போகும். நிறைய ப்ராக்டிகல் டிப்ஸ் கொடுப்பார். ஒரு வேலை செய்யும் போது அதை பாதிக்காத இன்னொரு வேலையும் சேர்த்து செய்வது நல்லதுன்னு அடிக்கடி சொல்லுவார். உதாரணமா ஒரு படிக்கட்டு ஏறும்போது எத்தனை படிகள் இருக்குதுன்னு பொதுவாக எண்ணிகிட்டே ஏறணும் என்பார். இன்னைக்கும் நான் படி ஏறும்போது என்னை அறியாமல் எண்ணிகிட்டேதான் ஏறுவேன். இதே மாதிரி நிறைய டிப்ஸ் உண்டு.


தமிழ் அய்யா வகுப்புதான் மனசுக்குப் பிடிச்சது. அவரோட இயற்பெயர் குழைக்காதன் சார் என்பதே மறந்து போய் எல்லோருக்கும் “பெரியப்பா”ன்னு தான் தெரியும்.ராம்கிக்கு அப்பா, எங்களுக்கெல்லாம் பெரியப்பா. அஸ்வதரன் மாதிரி ஆட்கள் ஏதாச்சும் குரங்கு சேட்டை பண்ணிகிட்டே இருப்பாங்க. கோபத்திலே அய்யா அடிப்பது போல் பாசாங்கு செய்வது தனி வித்தை. அவரோட கைவிரல்கள் நீளமாக இருக்கும். ஓங்கி அடிப்பது மாதிரி கையைத் தூக்கி முதுகில் தட்டும்போது தடவிக் கொடுப்பது மாதிரிதான் இருக்கும்.மாணவர்கள் மேல் அவருக்கு அவ்வளவு அன்பு. தமிழ் இலக்கணத்தை இன்றும் மறக்காமலிருப்பது அய்யா கற்றுத் தந்த விதத்தால்தான். பல்லவன் பஸ்ஸில் ஏறும்போது திருக்குறளை அடி,சீர் பிரிப்பது ; வினைத் தொகைகளை விரும்பிச் சொல்வது; இன்றைய அலைகளைக் கூடியவரை பிழையின்றி எழுதுவது எல்லாமே அய்யா கற்றுத் தந்ததுதான்.


நாங்க படிச்சப்போ +2 வெல்லாம் கிடையாது, எஸ்.எஸ்.எல்.சி.தான். எந்த க்ரூப் எடுத்தாலும் டாக்டருக்கோ எஞ்சினீயருக்கோ படிக்கலாம். கூட்டு மதிப்பெண் அதிகம் வரும் என்பதால் கணக்கு விருப்பப்பாடமாக எடுத்து படித்தேன். இப்போ மாதிரி எண்கணிதம் எல்லாம் கிடையாது. அல்ஜிப்ரா & ஜியாமெட்ரிதான். அதை சொல்லித் தந்த இப்ராஹிம் சாரை மறக்கவே முடியாது. ரொம்ப கண்டிப்பான ஆசிரியர். பசங்களுக்கெல்லாம் சிம்ம சொப்பனம், அப்படி ஒரு அடி அடிச்சு வெளுத்துடுவார். நாங்களெல்லாம் அவருக்கு பிடித்த மாணாக்கர்கள். அத்தனை ஆசையுடன் எடுத்தும் இறுதி பரீட்சையில் 98/100 மதிப்பெண்கள் எடுத்து பள்ளியின் முதல் மாணவியாகும் வாய்ப்பைத் தவற விட்டேன். 


அந்தக்கால பெருசுகளுக்கெல்லாம் யாரையாவது உதாரணம் காட்டுவது, ஒப்பிட்டு பார்த்து உசுப்பேத்துவது எல்லாம் கைவந்த கலை. எவ்வளவு நல்லா படிச்சாலும் யாருடனாவது ஒப்பிட்டுக் கொண்டே இருப்பாங்க. பள்ளிப் படிப்பு முடிச்சு கல்லூரி போகணும்கிற கால கட்டத்தில் அங்கேயும் ஒரு செக் . எனக்கு முன்னாடி படித்த இந்திராக்காதான் எனக்கு அளவுகோல்னு வைச்சிருப்பாங்க. இந்திராவைவிட ஒரு மார்க் அதிகம் எடுத்தால் கல்லூரிக்குப் போகலாம், இல்லாட்டி வீட்லே அடைபட வேண்டியதுதான்னு சொல்லிட்டாங்க. கரெக்டா 2 மார்க் அதிகம் வாங்கி 503/600 வாங்கி பந்தயத்தில் ஜெயிச்சுட்டேன், அப்போதெல்லாம் 500மார்க் வாங்குவதுதான் மாவட்ட அளவில் முதல் மதிப்பெண்ணாக இருக்கும். கவெர்ன்மெண்டோட மெரிட் ஸ்காலர்ஷிப்புக்கும் தேர்வாகிவிட்டேன். அப்படி ஒரு முனைப்போட படிக்காமல் போயிருந்தால் இன்னைக்கு என்னவாக ஆகியிருப்பேனோ தெரியாது.


என்னோட வகுப்புத் தோழி ஸ்ரீலக்ஷ்மி, டாக்டரோட பொண்ணு. அந்தக்காலத்திலேயே அவங்க அம்மா ஸ்டைலா கார் ஓட்டிட்டு வந்து அவளை ஸ்கூலில் இறக்கிவிட்டுட்டு காயல்பட்டிணத்தில் இருந்த அவங்க கிளினிக்குக்குப் போவாங்க.எங்க ஹெட்மாஸ்டர் அவளை எப்பவும் பேர் சொல்லிக் கூப்பிட மாட்டார், டாக்டரம்மான்னுதான் கூப்பிடுவார். நல்லா படிக்கிற பிள்ளைகளைவிட நல்லா படிச்சவங்களோட பிள்ளைகளுக்கு அதிக மரியாதை கிடைப்பதை அப்போதுதான் உணர்ந்து கொண்டேன். அப்போ விழுந்த வித்துதான் என்னை டாக்டராக்கியிருக்க வேண்டும்.


 இதே விஷயத்தை பின்னாட்களில் என் பொண்ணும் சிலாக்கியமாக சொல்லியிருக்கிறாள். அவளோட பேரண்ட்-டீச்சர் மீட்டிங் போகும்போது, அத்தனை பெர்றோர்களையும்விட டாக்டர் பொண்ணு என்பதால் அவளுக்கு தனி அங்கீகாரம் கிடைப்பதாகச் சொல்லுவாள்.


நல்ல மதிப்பெண்கள் வந்ததும் பி.யூ.சி. படிக்க பாளையங்கோட்டையில் உள்ள சாரா டக்கர் கல்லூரிக்கு சென்றதும், இருகரம் கூப்பி சேர்த்துக் கொள்வதாகச் சொல்லிட்டாங்க. ஆனால் அங்கே சேர முடியாமல் மறுபடியும் பீஸ் கட்டும் பிரச்னை. அப்பாவின் நண்பர் வீரபாகு அவர்களின் கல்லூரியான A.P.C வீரபாகு. கல்லூரி , தூத்துக்குடியில் இலவசமாக சேர்க்கப்பட்டேன். அங்கேயும் கல்லூரி முதல் மாணவியாக தேர்ச்சி பெற்று மருத்துவக் கல்லூரியில் சேர நினைக்கும்போது, அங்கிருந்து விடுவிக்க மாட்டேன்னு சொல்லிட்டாங்க. சான்றிதழ்களைப் பிடிச்சு வைச்சுகிட்டாங்க. நல்ல மாணவிகளை இழக்க விரும்பவில்லையாம். மறுபடியும் அப்பா தலையிட்டு சான்றிதழ்களையெல்லாம் வாங்கிட்டு வந்தாங்க.


மருத்துவக்கல்லூரியில் சேர்ந்த பிறகுதான் வாழ்க்கையின் பாதையும் போக்கும் மாறியது. நயினார் அண்ணன் படித்து முடித்து வேலைக்கு வந்துவிட்டதால் எனது படிப்பு சம்பந்தமான காரியங்களை அவனே பார்த்துக் கொள்ள ஆரம்பித்தான். அதன்பிறகு படிப்பும் வாழ்க்கைத் தரமும் முன்னேற்றப் பாதையில் தடங்கலின்றி ஓட ஆரம்பித்துவிட்டது. அண்ணன் வங்கியில் வேலை பார்த்ததால் வங்கியிலிருந்து படிப்புக் கடன் உதவி இலகுவாகக் கிடைத்தது. மெரிட் ஸ்காலர்ஷிப் தடையின்றி வரத் தொடங்கியது. எல்லா இடர்ப்பாடும் நீங்கிய பிறகுதான் ஹார்மோன்களே சுரக்கத் தொடங்கி காதல்களம் களை கட்டத் தொடங்கியது. அது பெரிய கதையாச்சே!


பெண்குழந்தைகளின் படிப்பு எவ்வளவு சோதனைகளுக்கு உட்பட்டது என்பதை அனுபவபூர்வமாக உணர்ந்த குடும்பம் என்பதால் எங்களின் அடுத்த தலைமுறை பெண்கள் அனைவரும் படிக்க வேண்டும் என்பதில் எல்லோரும் ஒருமித்த கருத்து கொண்டுள்ளோம்.


பெண் குழந்தைகளைப் 

படிக்க வைப்போம்

அறிவார்த்தமான 

அடுத்த தலைமுறையின் 

ஆணிவேர் பெண்களே!!

அலை-22

 அலை-22

“நாவின் சுவை அரும்புகள் மலரட்டும்” 

 யூ ட்யூப் ஸ்டெஃபியின் ரெசிபிகளைப் பார்த்து தினம் தினம் புதுவிதமாக சமைத்தாலும் சுவை அரும்புகள் பால்ய காலத்திற்கே பயணிக்கிறது. ஒரேவிதமான சமையலை அறுசுவை எண்சுவை என்று வேறுபடுத்திக் காட்டும் திறமை மிக்கவர்கள் எண்பதுகளின் அம்மாக்கள்.


எங்க வீட்லே தினமும் சோறு+குழம்புதான். 365 நாளும் அதே ரெசிபிதான்.  அதை சலிப்பில்லாமல் சாப்பிட வைக்க எத்தனை தந்திரங்கள் கையாளப்படும். சாம்பாரில்கூட இத்தனை விதங்களா என்று அதிசயிக்க வைக்கும் கைமணம். 


பருப்பும் காய்கறிகளும் போட்டு செய்யப்படும் சாம்பார்தான் பொதுவாக இருக்கும். அதிலேயே பருப்பு சேர்க்காமல் தேங்காய் அரைத்துக் கலக்கி சட்டி நிறைய வைத்தால் “வெள்ளைக் குழம்பு”. புளிப்பும் காரமும் தூக்கலாக இருக்கும். அதே குழம்பில் வறமிளகாய், சீரகம், வெங்காயம் எல்லாம் அரைத்து கலக்கினால் ”அரைத்துவைத்த குழம்பு”.


 அதை அம்மியில் அரைச்சுக் கொடுக்கிறவங்க கை அன்னைக்கு முழுதும் எரிச்சலாகவே இருக்கும். தேங்காய் எண்ணை போட்டு எரிச்சலைத் தணிச்சுட்டு அலைவாங்க. அதிலே கொஞ்சம் கொத்துமல்லித் தழைகளைச் சேர்த்து கொதிக்க வைத்தால் “கொத்தமல்லி சாம்பார்”. சின்ன வயசுலே கொத்துமல்லி சாம்பார் வாசமே பிடிக்காது. முனங்கிக் கொண்டேதான் சாப்பிடுவோம். 


எல்லா மசாலாக்களையும் வறுத்து உரலில் போட்டு உலக்கையில் இடித்து  தயாராகும் பொடியைக் கலக்கி வைத்தால் “இடிசாம்பார்”, அன்று முழுவதும் வீடே மணக்கும். சாம்பார் கணிசமான அளவில் தேவைப்பட்டால் அதனுடன் வறுத்த அரிசியையும் சேர்த்து பொடி பண்ணுவாங்க. அது கொஞ்சம் வித்தியாசமான மணம் கொடுக்கும். இன்னைக்கும் ஆறுமுகநேரியில் இருந்து எனக்கு இடிசாம்பார் பொடி வந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது. ஆனால் உரலில் இடித்து அல்ல, மிக்ஸியில் பொடித்து. 


குழம்பையே கொஞ்சம் வேறுபடுத்தி வைப்பதால் இன்னும் நிறைய பெயர்களில் ஐட்டங்கள் வரும். புளி சேர்க்காமல் தக்காளி மட்டும் போட்டு மசாலா வறுத்து அரைத்து வைக்கும்போது கிடைக்கும் “புளில்லாக் கறி” (புளி இல்லாக் குழம்பு). காய்ச்சல் வந்து படுத்து எழுந்திருக்கிறவங்களுக்கு அம்மா செய்யும் ஸ்பெஷல் குழம்பு (காரம் குறைவாக இருக்கும்). அதிலே மிதக்கும் உருளைக்கிழங்கின் சுவைக்கு ஈடு கிடையாது. இட்லிக்கும் தொட்டுக்கொள்ள ஏதுவானதாக இருக்கும்.


மங்களகரமான மஞ்சள் கலரிலிருந்து கொஞ்சம் மாறுபட்டு மழையில் நனைந்த பனைமரம் நிறத்திலும் குழம்புகள் வைக்கப்படும். புளியிலேயே காயெல்லாம் வேகவைத்து செய்யப்படும் “புளிக்குழம்பு” குழந்தைகளின் வில்லன். அதை அட்ஜஸ்ட் பண்ண கெட்டிப் பருப்பு (உப்பு பருப்பு) வைச்சிடுவாங்க. தப்பிச்சோம் பிழைச்சோம்னு பருப்புசாதம் சாப்பிட்டுடலாம். அன்னைக்கு ஒருநாள் மட்டும்தான் பருப்பு கெட்டியாகவும் கிடைக்கும்.


 இதே புளிக்குழம்பை பிரசவித்த அன்னையருக்கு செய்வாங்க பாருங்க, அப்படி ஒரு சுவையாக இருக்கும். நிறைய பூண்டு போட்டு நல்லெண்ணெய் தூக்கலா ஊத்தி, கெட்டியாக செய்வாங்க. ரெண்டு மூணு நாள்கூட கெட்டு போகாது. ஆனால் எங்களை மாதிரி பொது ஜனங்களுக்கு துளி கூடக் கிடைக்காது. சீக்ரெட் தயாரிப்பு.


தேங்காய் விலை குறைவாக இருக்கும் போது ”சொதி குழம்பு”ன்னு வைப்பாங்க. கல்யாண வீடுகளில் இரண்டாம் நாள் “சொதி விருந்து” நடக்கும். அந்த பாணியில் எப்போதாவது வீட்டில் செய்வாங்க. எல்லா காய்களும் தேங்காய்ப் பாலிலேயே வேகும்.  உடனே சாப்பிட்டுறணும். சீக்கிரம் கெட்டு போயிடும். 


எப்பவாவது ரசம் வைப்பாங்க. காய்ச்சல் வந்தவங்களுக்குதான் பொதுவாக ரசம் வைப்பதால் நாங்க அந்த திசைக்கே போறதுல்லை.

என்னைக்காவது குழம்பு டக்குன்னு தீர்ந்துடுச்சுன்னால் அவசரமாக “புளித்தண்ணீர்” தாளிச்சுக்குவாங்க. வற மிளகாய் கிள்ளிப்போட்டு பெருங்காயம் சேர்த்து புளிகரைத்து கொதிக்கவிட்டால் இன்ஸ்டண்ட் குழம்பு ரெடி. சில நேரங்களில் அவசர அடியாக தயாரிக்கப்படும் “பச்சப்புளி”இன்னொரு வகை. காட்ட சாட்டமாக இருக்கும்.சின்ன வெங்காயம், பச்சை மிளகாய் ரெண்டையும் பொடியாக நறுக்கி புளித்தண்ணியும் நல்லெண்ணெயும் கலந்து கையிலேயே பிசைவாங்க. சுடு சோறில் போட்டு சாப்பிட்டால் சுவையோ சுவைதான். 


மோர்க்குழம்புலேயும் ரெண்டு விதமா செய்வாங்க. கொஞ்சம் புளிக்காத மோர் என்றால் வெறுமனே தாளிச்சுக் கொட்டி இரவு சாப்பாட்டுக்கு தந்திடுவாங்க. அதுவே புளிச்ச மோராக இருந்தால் மசாலாவெல்லாம் அரைச்சு காய்கள் போட்டு கொழுகொழுன்னு வைப்பாங்க. ஆனால் அநியாயத்துக்கு அதுலே வெண்டைக்காய் அல்லது சேப்பங்கிழங்குதான் போடுவாங்க. ரெண்டுமே வழுவழுப்பாக இருப்பதால் மோர்க்குழம்பு மேலேயே அந்தக் காலத்தில் ஒரு வெறுப்பு இருந்தது. 


இதுவெல்லாம் போக இட்லி சாம்பார் தனி சுவை . துவரம் பருப்பு, பாசிப்பருப்பு எதுலே வேணா செய்யலாம்.  ராத்திரி சமையல் முடிஞ்சதும் அந்த கங்கு(தணல்)லேயே பருப்பு வேகப்போட்டிருவாங்க. கத்தரிக்காய் சின்ன வெங்காயம் எல்லாம் அதுகூடவே வேகும். இளஞ்சூட்டில் வேகும் பருப்பில் செய்யப்படும் சாம்பார் தனித்த சுவையுடன் இருக்கும்.


விடிய விடிய கதைகேட்டுட்டு  வெள்ளைக்குழம்பு மஞ்சளா இருக்கே; புளிக்குழம்பிலே 'புலி'யைக் காணுமே; பச்சப்புளி கருப்பா இருக்குதேன்னு எல்லாம் ஆராய்ச்சி பண்ணக்கூடாது. சுவைகளை ரசிக்கணும்.


குழம்பு மட்டும்தான் வித விதமாக இருக்கும் என்பதில்லை. ஒவ்வொரு குழம்பிற்கும் அதற்கேற்ற தொடுகறிகள்(side dish) கூட ஸ்பெஷலாகத்தான் இருக்கும்.


  பொதுவான சாம்பார், வெள்ளைக் குழம்பு  கூடவெல்லாம் எந்தக் காய், பொறியல் வேண்டுமானாலும் ஜோடி சேர்ந்துக்கும். இடி சாம்பாருக்கு அவியல்தான் சரியான இணை. புளிக் குழம்புக்கு கடலைத் துவையல்தான் சிறப்பு. சொதி குழம்புக்கு இஞ்சி துவையல் கூடுதல் சுவை கொடுக்கும். புளிப்பு தூக்கலான குழம்புகள் எல்லாத்துக்கும் கூழ் வத்தல்தான் சரியான சைடு டிஷ். மோர்க்குழம்புக்கு எலுமிச்சை அல்லது மாங்காய் ஊறுகாய் பொருத்தமாக இருக்கும். 


எத்தனை விதமாக குழம்புகள் செய்யப்பட்டாலும் சாம்பார்தான் எங்கள் எல்லோருக்கும் அன்றைய கதாநாயகன். மண்பானைச் சோறும் சிரட்டை அகப்பையில் மொந்து ஊற்றப்பட்ட சாம்பாரும் எங்களை எல்லா நோய்களிலிருந்தும் தப்பிக்க வைத்து ஆரோக்கியமாக வளர்த்திருக்கிறது. 


”நாவின் சுவை அரும்புகளை மீட்டியது 

நாகம்மா(எங்க அம்மா)வின் நளபாகம்”

அலை-21

 அலை-21

”தைப்பொங்கல்”

பிக்னிக் அல்லது டூர் போறதுக்கு முன்னாடி, அதற்கு செய்யப்படும் முன்னேற்பாடுகள் பிக்னிக்கை விட சுவையாக இருக்கும்.அதே மாதிரிதான் பண்டிகைகள் வருவதற்கு முன்பு செய்யப்படும் ஏற்பாடுகளும். முக்கியமா தைப் பொங்கலுக்கு முன்னாடிதான் ஏகப்பட்ட வேலைகள் இருக்கும். மார்கழி மாதம் தொடங்கியதுமே  சாணிப் பிள்ளையார் கோலத்தில் பூச்சூட்டிக் கொள்வார். காலையிலேயே மார்கழி மாத பஜனையும் தொடங்கிவிடும். 


பொங்கல் வைக்க அடுப்புக்கட்டி செய்ய ஆரம்பிப்பதிலிருந்தே பொங்கல் வேலைதான். அது ஒரு பெரிய தொடர்கதை மாதிரி மாசம் முழுக்க ஓடும். களிமண்ணில்தான் அடுப்புக்கட்டி செய்யணும், ரெடிமேட் மண் அடுப்பெல்லாம் உபயோகிக்கக்கூடாது. இப்போ மக்கள் செய்யுற மாதிரி வீட்டுக்குள் அடுப்பில் பொங்கல் வைப்பதில்லை, முன்வாசலில்தான் பொங்கல் வைப்போம். சூரியன் உதிப்பதற்குள் பால் பொங்கணும். 


வீட்டிலிருந்து ரொம்ப தூரமா உள்ள வயக்காட்டில்தான் களிமண் கிடைக்கும், பச்சைக் களிமண் எடுக்க விடமாட்டாங்க. வரப்பு ஓரம் இருக்கும் காய்ந்த களிமண்ணை எடுத்து வந்துதான் ஊற வைக்கணும். அப்புறம் அதை வட்டமா பரப்பிட்டு நடுவிலே குடம் குடமா தண்ணீர் ஊற்றி மிதிக்கணும்.


 நாலைஞ்சு குட்டீஸ் அதுலே நின்னு குதிச்சு விளையாடினாலே பாதி மண் இளக ஆரம்பிச்சிடும். அப்புறம் மண்ணை புரட்டி விட்டு மறுபடி மறுபடி மிதிச்சு பதத்துக்கு கொண்டு வரணும். விளையாட்டா கொஞ்ச நேரம் மிதிக்கும் போது ஜாலியாக இருக்கும். அப்புறம் கால் வலிக்கும், களிமண்ணுக்குள்ளே கால் புதைஞ்சுகிட்டு இம்சை பண்ணும், எப்போடா இதிலிருந்து தப்பிக்கலாம்னு பொடிசுங்க ரெடியா இருக்கும். 


நல்லா பதத்துக்கு வந்தப்புறம் மண்வெட்டி அல்லது சாந்து கரண்டி வைச்சு களிமண்ணை போணிச்சட்டி ( குத்து போணி) அல்லது சிலிண்டர் வடிவ டப்பாவில் அடைக்கணும். அடிபாகம் தட்டையாக இருக்கக்கூடாது, வளைஞ்ச மாதிரி இருக்கணும். இடைவெளி இல்லாமல் கெட்டியாக மண்ணை அடைச்சுட்டு பாத்திரத்தைத் தலை குப்புற தட்டும்போது அழகான “அடுப்புக்கட்டி” வந்துடும். 


அதை மாதிரி மூணு அடுப்புக்கட்டி போட்டல்தான் ஒரு அடுப்புக்கு சரியாக இருக்கும். சில சமயங்களில் ரெண்டு அல்லது மூணு அடுப்புகூட வைப்பாங்க. புதுசா கல்யாணம் ஆன ஜோடி இருந்தால் கண்டிப்பாக மூணு அடுப்புதான். அதனால் ஏழு கட்டி வரை ரெடி பண்ணணும். எங்க வீட்டுக்கு மட்டும்னு பண்ண முடியாது. பக்கத்து வீட்டு பெரியம்மா, மாரி மதினி எல்லாருக்கும் சேர்த்துதான் செய்யணும். அதனால் இருபதுக்கு குறையாமல் அடுப்புக்கட்டிகள் அணிவகுத்து உட்கார்ந்திருக்கும்.


வாசலில் பூசணிப் பிள்ளையார் வைக்கிற வீடுகளில் சிறு வீட்டுப் பொங்கல்னு ரெண்டாவது நாள் வைப்பாங்க. சிறுபிள்ளைகளுக்கான பொங்கல் .அதுக்கு தேவையான அடுப்புக்கட்டிகளும் செய்யணும். அளவு சிறியதாக டம்ப்ளர் அச்சில் செய்யணும். அதெல்லாம் எங்க சொத்து. தனியா தூக்கி வைச்சுக்குவோம்.


இந்த கட்டிகளெல்லாம் காய்வதற்கே ஒரு வாரத்துக்கு மேலே ஆயிடும். மழை வந்தால் நனையாத மாதிரி எதாவது ஒரு தார்சா(திண்ணை)வில் தூக்கி வைச்சிடணும். முதல் ரெண்டுநாள் கீறல் விழுத்திடாமல் இருக்க அப்பப்போ தண்ணீர் தெளிச்சு வைப்பாங்க.


எங்க வீடெல்லாம் பொங்கலுக்கு பொங்கல்தான் வெள்ளை அடிப்பாங்க. வெள்ளை அடிக்கிறதுக்கு முந்தி வீட்லே உள்ள பாத்திரங்கள், டப்பாக்கள், மத்த எல்லா அசையும் பொருட்களும் வெளியே வந்திடும். ரொம்ப நாள் கண்டு கொள்ளப்படாமல் இருந்த வெண்கலப் பாத்திரங்களும் அதில் அடக்கம். எல்லாவற்றையும் கழுவி துடைத்து காயவைத்து, வெள்ளை அடித்து காய்ந்ததும் வீட்டுக்குள் எடுத்துட்டு போகணும். மரக்கட்டில், மேஜை எல்லாம்கூட வெளியே வந்திடும்.  


இந்த வெண்கல பாத்திரங்கள் இருக்கே, அதுதான் எங்க எதிரி. கலரே மாறி கறுத்து போய் இருக்கும். அதையெல்லாம் புளி போட்டு பழுப்பு நிறம் வரும் வரை தேய்க்கணும். எவ்வளவு தேய்ச்சாலும் கலர் மாறாத ஐட்டங்களும் அதில் இருக்கும். மறுபடி சாம்பல் அல்லது திருநீறு போட்டு தேய்த்து பாலிஷ் போடணும். மறுபடியும் பரணுக்குப் போற ஆசாமிகளுக்கு இவ்வளவு பவிசு தேவையான்னு தோணும். ஆனால் பொங்கல் பானை வெண்கலத்தில்தான் இருக்கும். வேறே வழியே இல்லை, தேய்க்க வேண்டியதுதான். எங்க வீட்டு குத்து விளக்கு கூட பொங்கலுக்கும் தீபாவளிக்கும்தான் பரணை விட்டு கீழே இறங்கும். 


வெள்ளை அடிப்பது பொங்கலுக்கு ரெண்டு மூணு நாளைக்கு முன்னாடிதான் நடக்கும். அப்போதான் அம்மாவுக்கு நேரம் கிடைக்கும். வசதியானவங்க ஆள் வைச்சு அடிப்பாங்க, ஆட்கள் நிறைய உள்ள வீடுகளில் அவங்களே அடிச்சுப்பாங்க.  இப்போ உள்ள மாதிரி ஏசியன் பெயிண்ட், பிர்லா பெயிண்ட் எல்லாம் கிடையாது. ஒன்லி சுண்ணாம்புதான். எங்க ஊர் சந்தையில் சுண்ணாம்பு விற்பனை படு ஜோராக நடக்கும். ஊரைச்சுத்தி நிறைய சுண்ணாம்புக் காளவாய்களும் உண்டு.சுண்ணாம்பு சுப்பிகளேகூட ரகம் ரகமாய் இருக்கும்.


சுண்ணாம்பு கலக்கவே தனியா மண்பானைகள் ரெடியாக இருக்கும். அதில் சுண்ணாம்பு சுப்பிகளைப்போட்டு இளஞ் சூடாக தண்ணீர் ஊத்தணும். சிப்பிகள் கரைஞ்சு நுரைச்சுகிட்டு சூடாகி சுண்ணாம்புக் கரைசல் ரெடியாகிவிடும். முந்தின நாளே கரைச்சு வைச்சிடுவாங்க. 


சுண்ணாம்பு சுவரில் அடிக்க பிரஷ் எல்லாம் கிடையாது. தென்னை மட்டையின் முனையை சுத்தியல் வைச்சு நசுக்கி ப்ரஷ் மாதிரி பண்ணிடுவாங்க. ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒரு மட்டை கிடைச்சிடும். சின்னச் சின்ன டப்பாக்களில் சுண்ணாம்பு எடுத்துகிட்டு ஆளாளுக்கு ஒரு சுவரை ரிசர்வ் பண்ணிக்குவோம். சின்னவங்களெல்லாம் குச்சி வீட்டுக்கு வெள்ளை அடிப்போம். பெரிய அண்ணன்களெல்லாம் ஓட்டு வீட்டுக்கு அடிப்பாங்க. உயரத்தில் அடிக்க ஏணியெல்லாம் கிடையாது. மேஜையை போட்டு, அதுவும் எட்டவில்லை என்றால் மேலே ஸ்டூல் போட்டு அடிப்பாங்க.


 இந்த வேலை மராமத்துகளெல்லாம் முடியவும் போகிப்பண்டிகை வரவும் சரியாக இருக்கும். 

காய வைத்திருக்கும் அடுப்பு கட்டிகளுக்கு வெள்ளை அடிக்கணும். காலையில் அடிச்சிட்டா சாயங்காலம் அது காய்ந்ததும், சின்னச் சின்ன கோடுகளாய் காவி அடிக்கணும். அவங்க அவங்க கற்பனையைப் பொறுத்து டிசைன் எல்லாம் போடுவோம்.அடுப்புக்கட்டி அலங்காரமாய் ரெடி.


 வீடு முழுக்க வெளிப்புற சுவரில் இடுப்பளவுக்கு காவி அடிக்கணும். முதலில் நேர் கோடாய் பார்டர் வரைஞ்சுக்கணும். கீழே வரிசையாக இடைவெளி விட்டு கோடு போடணும்.ரெண்டு கோட்டுக்கும் நடுவில்  V மாதிரி போடணும். அதென்னவோ வருஷா வருஷம் இந்த நடைமுறை மாறுவதே இல்லை. வெள்ளை அடித்த சுவரில் செம்மண் காவி கோடு கட்டி நிற்பது தனி அழகுதான். 


பொங்கல் வைக்க வேண்டிய இடத்தில் காவி அடித்து பார்டர் கட்டிடணும்.அடுப்புக் கட்டிகளை ராத்திரியே காவி பார்டருக்குள் கொண்டுவந்து வைத்து அடுப்புகளை செட் பண்ணிடணும். கோலம் போடுவது, மாவிலை கட்டுவது என்று அதெல்லாம் ஒருபுறம் நடந்து கொண்டிருக்கும்.


பொங்கல் அன்று அதிகாலையிலேயே முன்வாசலில் அடுப்பு பக்கத்தில் குத்துவிளக்கு வைத்து அதன் முன்பு தலை வாழை இலை விரிக்கப்பட்டிருக்கும். அதில் ஊரிலுள்ள அத்தனை காய்கறிகளும் ரெண்டு மூணுன்னு அடுக்கப்பட்டிருக்கும். நிறைநாழியில் நெல்லு வைச்சிருப்பாங்க. குத்துவிளக்குக்கு காவல்காரன் மாதிரி கரும்பு நிறுத்தப்பட்டிருக்கும். பனங் கிழங்கு சீசன் அப்போதுதான் என்பதால் பெரிய கட்டு வைச்சிருப்பாங்க.


எங்க அம்மாவும் மதினியும் அதிகாலையில் குளித்துவிட்டு பொங்கல் பானையை ரெடி பண்ணுவாங்க. எங்க அம்மா காலையிலேயே குளிப்பது பொங்கல் அன்று மட்டும்தான் இருக்கும். தீபாவளி அன்னைக்குக் கூட பலகாரமெல்லாம் செய்துட்டு கடைசியாகத்தான் குளிப்பாங்க. பொங்கல் பானையின் கழுத்தில் மஞ்சள் குலை கட்டப்பட்டிருக்கும். பச்சரிசியைக் களைந்து அந்த கழனித் தண்ணீரை பொங்கல்பானையில் முக்கால் பாகம் ஊற்றுவாங்க. சர்க்கரைப் பொங்கலுக்கு அடுத்த பானை ரெடியாகும். 


பானைகள் அடுப்பில் ஏற்றப்பட்டதும் தீ போடுவது ருசிகரமான விஷயம். பனை ஓலையில்தான் தீ போடணும், விறகு பயன்படுத்தக்கூடாது. மூணு பக்கத்திலிருந்தும் தீ போடணும், ஆளுக்கு ஒரு மூலை. தீ போடும் திறமையைப் பொறுத்து யார் பக்கம் தண்ணீர் பொங்குதோ அவங்க ஜெயிச்சவங்க. ஓலையில் தீ போடுவது சாதாரண வேலையில்லை. காத்து திசை மாறினால் முகமெல்லாம் சிவந்துவிடும், பார்த்து பக்குவமா போடணும். 

பால் பொங்கியதும் பெண்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து கொல(குலவை) விடுவாங்க.


 அரிசியை பானையில் போட்டு பொங்கல் வேக ஆரம்பிக்கும். அதுக்கு பிறகு தீயை தணித்து பக்குவமாக பண்ணுவது அம்மா வேலை. பால் பொங்கிடுச்சா என்று பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் பரஸ்பரம் விசாரித்துக் கொள்வார்கள். பொங்கல் இறக்கியதும் உள்ள தணலில் பனங் கிழங்குகளை சொருகி வைத்துவிடுவோம். சுட்ட கிழங்கு ரொம்ப சூப்பராக இருக்கும்.


பொங்கல் பானைகளை அடுப்பு முன் இறக்கி வைத்து சிம்பிளாக ஒரு பூஜை பண்ணியதும், முதலில் காக்காவுக்குத்தான்  சோறு வைக்கணும். சின்ன தட்டில் பொங்கல், சர்க்கரைப் பொங்கல் எல்லாம் வைத்து எல்லாரும் கூட்டமாக நின்று “கா கா “ என்று கூப்பிட்டால் நாலைந்து காக்காவாவது வந்து சாப்பிட்டுச் செல்லும். அதற்குப் பிறகுதான் எங்களுக்கு சாப்பாடு கிடைக்கும். காக்கா வராட்டி மொட்டை தட்டட்டியில் கொண்டுபோய் வைத்து காத்திருக்கணும். காக்கா வாய் வைச்சாதான் நமக்கு சாப்பாடு! ஆனாலும் நாங்களெல்லாம் அதுக்கு கலங்குறவங்க கிடையாது. கரும்புத் துண்டும் சுட்ட கிழங்கும் கைவசம் எடுத்துட்டு சிட்டாய்ப் பறந்திருப்போம்.


பொங்கலோ பொங்கல் 

பொருத்திப் பார்க்கிறேன் 

வாசலில் வாசமாய் இருந்தது அன்று

கேஸ்அடுப்பில் ரெசிபி பார்த்து இன்று!

அலை-20

 அலை-20

கூழ் வற்றல் வடகம் சாப்பிட ஆசைப்படாதவர்கள் இருக்க மாட்டார்கள். ஆனால் அதை செய்யும் கலை இருக்குதே, அது ஒரு வரலாறு. போனவாரம் சீதாவும் சிவகாமியும் ஈரோட்டுக்கு வந்திருந்தபோது ஒரு பெரிய டப்பா நிறைய கூழ் வத்தல் போட்டு தந்திட்டுப் போனாங்க. ரொம்ப சுவை.


கோடை விடுமுறை ஆரம்பித்ததுமே வத்தல், வடகம் எல்லாம் போடற வேலையும் ஆரம்பிச்சுடும். கையளவோ தம்ளர் அளவோ எல்லாம் கிடையாது. அண்டா அண்டாவாத்தான் பெரிய அளவில் செய்வாங்க. முதல் நாள் சாயங்காலமே அரிசியை ஊற வைச்சு தோசைக்கு அரைப்பதுபோல் மையாக அரைச்சு வைச்சிடுவாங்க.


 அநேகமா எப்பவும் எங்க குப்பம்மா மதினிதான் நடமாடும் க்ரைண்டர். எங்க வீட்டு ஆட்டு உரல் தரையிலேயே பதிக்கப்பட்டிருக்கும், பெரிய சைஸ் கல்.எங்க மதினி ரொம்ப குள்ளமா இருப்பாங்க. அவங்க சைஸுக்கு அந்த முழு உரலையும் சின்னக்கையால் சுத்துவது பெரிய திறமைதான். சலிக்காமல் மாவாட்டுவாங்க. அரிசி மாவில் உப்பு போட்டு கலக்கக் கூடாது. 


அதிகாலையிலேயே கூழ் காய்ச்சும் வைபவம் தொடங்கிடும். அகலமான அலுமினியம் அல்லது ஈயம் பூசின பித்தளைப் பாத்திரத்தில் தண்ணீரை கொதிக்க வைக்கணும். பிறகு அரைச்சு வைச்சிருக்கும் அரிசி மாவை அதில் கொட்டி கைவிடாமல் கிளறிக்கொண்டே இருக்கணும். அதுக்குண்ணு ஸ்பெஷலா மர அகப்பை நீள கைப்பிடியோட இருக்கும்.அரிசிமாவு வேகும் வரைக்கும் கிளறிகிட்டே இருக்கணும். இல்லாட்டி கட்டி விழுந்திடும். அதுலேயே தண்ணிவத்தல், கெட்டி வத்தல்னு ரெண்டு தினுசா கூழ்காய்ச்சுவாங்க. தினசரி செலவுக்கு தண்ணி வத்தல், கொஞ்சம் மாவில் நிறைய வத்தல் கிடைக்கும், எக்கனாமிகல். கெட்டி வத்தல் யாராவது விருந்துக்கு வரும்போது மட்டும். எனக்கு தண்ணி வத்தல்தான் பிடிக்கும். ஈஸியா நாக்கில் கரைந்துவிடும், சுவையும் நல்லாவே இருக்கும்.


கூழ் சரியான பதம் வந்ததும் சில வாசனைப் பொருட்கள் சேர்ப்பாங்க. சீரகம், பச்சிமிளகாய், பொடியாக நறுக்குன சின்ன வெங்காயம் , இதுலே எது வேணுமின்னாலும் போட்டுக்கலாம். அதைப்பொறுத்து வத்தல் பெயர் மாறும். தனித்தனி டப்பாவுக்குள் அடைச்சு வைப்பாங்க.கூழ் காய்ச்சி இதெல்லாம் சேர்த்தவுடன் வர்ற வாசம் தூங்கிட்டு இருக்கிற பொடிசுகளையெல்லாம் எழுப்பி விட்டுடும். அம்மாவுக்குத் தெரியாமல் கூழை கையில் எடுத்து நக்கிப் பார்க்க ஒரு கோஷ்டி படையெடுக்கும். ஆனால் செம சூடாக இருப்பதால் யாரோட பருப்பும் வேகாது. 


கொஞ்சம் சூடு தணிந்ததும் எல்லா கூழையும் சின்ன சின்ன பாத்திரங்கள், தட்டு, மூடி எல்லாத்திலேயும் ஊற்றுவாங்க. அகல பாத்திரங்களில் ஊற்றும் போது சீக்கிரம் சூடு தணியும்.ஆனால் முழுவதும் ஆறுவதற்குள் கூழ் ஊத்திடணும், இல்லாட்டி கட்டியாகி பாத்திரத்திலேயே செட்டில் ஆயிடும். 


எங்க வீட்டுக்கு அடுத்து ஒரு மொட்ட தட்டட்டி ( மொட்டை மாடி) உண்டு. அதுலேதான் கூழ் ஊத்தி காய விடணும். அதுக்கு ஏறுவதற்கு படிக்கட்டெல்லாம் கிடையாது. சாய்வான சுவர் மீது பக்குவமா காலை வைச்சு ஏறணும். அவ்ளோ கூழ் பாத்திரங்களையும் மேலே ஏத்தணும், அதெல்லாம் ஆம்பிளைப் பசங்களோட வேலை. 


பழைய வெள்ளை வெஷ்டியில்தான் கூழ் ஊத்துவாங்க. அப்பா, அண்ணனோட பழைய வேட்டிகள் இதற்கென்றே பத்திரப் படுத்தப் பட்டிருக்கும். தரையை நன்கு பெருக்கி, வேஷ்டிகளை நனைத்து தரையில் விரிக்கணும். வேஷ்டி பறக்காமலிருக்க நாலு மூலையிலும் கல் ஏதாச்சும் வைக்கணும். நாலு முனையிலும் நாலுபேர் உக்காந்துக்குவோம். அந்தந்த முனையிலிருந்து கூழ் வடகம் ஊற்ற ஆரம்பிக்கணும். அப்போதான் ஒருதரை ஒருத்தர் இடிக்காமலும், வேஷ்டியில் இடைவெளி இல்லாமலும் வத்தல் ஊற்ற முடியும். அதுலேயும் நாந்தான் நிறைய ஊற்றினேன்னு பீலா போட்டி பெருமையெல்லாம் கூட நடக்கும்.


கூழ் வத்தல் ஊத்தறது இப்போ எழுதற மாதிரி ஈஸி கிடையாது. சூடான கலவையைக் கையில் எடுத்து வடட வட்டமா ஒரே அளவில் ஊத்தணும். மேல் பக்கம் சூடு தணிந்த கூழை முதலில் எடுக்கணும். ஆர்வக் கோளாறில் ஆழமாகக் கையை விட்டால்  வெந்து போயிடும். எங்க அக்கா மதினியெல்லாம் கைதேர்ந்த வல்லுநர்கள் . பட படன்னு ரெண்டு மூணு வேஷ்டியில் ஊற்றி முடிச்சுடுவாங்க. வெயில் ஏர்றதுக்குள்ளே ஊத்திடணும். இல்லாட்டி மண்டை காஞ்சிடும். எங்களை மாதிரி சின்னப் பசங்களுக்கு ஸ்பூன் தருவாங்க. ஆனால் அதில் ஊத்தும்போது ஒருநாளும் அளவும் இடைவெளியும் சரியாவே வராது. சித்திரம் மட்டும் கைப்பழக்கம் அல்ல, கூழ் ஊத்துவதும் தான். கூழ் ஊத்தும்போதே அப்பப்போ கொஞ்சம் கொஞ்சம் டேஸ்ட் பார்க்கிறேன்னு காலி பண்ற வேலையும் இருக்கும்.


பெரிசுங்க எல்லாம் அவங்கவங்க வேலையை முடிச்சுட்டு கீழே இறங்கிடுவாங்க. எங்க ஊர் காக்காவெல்லாம் இந்த மாதிரி கூழ் வத்தல்லேயே வாழ்ற ஆட்கள். கும்பலா வந்திடுவாங்க கொத்திட்டுப் போக. கொஞ்சம் அசந்தால், அழுக்குக் காலோட வேஷ்டியில் உக்காந்து அதனையையும் நாசம் பண்ணிடுவாங்க. அதனாலே பொடிசுங்க எல்லாருக்கும் காவல்காரன் வேலை. இன்பமான இம்சை வேலை அது. 


காவல் காக்கிறவங்க உக்காரகூட இடமே இருக்காது, வெயில் சுட்டெரிக்கும். மொட்டை மாடியின் ஓரத்தில் ஒரு கொடுக்காபுளி ( கோணப்புளியங்கா) மர நிழல் விழும் . அதுக்கு மேலே ஒரு பெட்ஷீட் அல்லது துண்டு போட்டு தற்காலிக டெண்ட் உண்டாக்கிக்குவோம்.

தனியாக மாட்டிக் கொள்ளும் போது புத்தகங்கள் வாசிக்க நல்ல இடம். சில சமயம் துணை கிடைத்தால் அங்கேயே உக்காந்து சீட்டுக் கட்டு விளையாடுவோம். 


சில நேரம் காவல்காரர்களையும் ஏமாத்திட்டு காக்கா வந்துடும். அதிலிருந்து காப்பாற்ற அம்மாவின் மயிர்க்குடி(சவுரி)யை கம்பில் கட்டி நிறுத்தியிருப்போம். காக்கா பக்கத்திலேயே வராது. சாயங்காலம் வரைக்கும் அங்கேயேதான் இருக்கணும். வேலைத் தளர்வு எல்லாம் கிடையாது. சாப்பிட போறப்போ ஷிஃப்ட் மாத்திக்குவோம்.


முதல்நாள் சாயங்காலம் வத்தல் முழுசும் காய்ந்து இருக்காது. கொஞ்சம் ஈரமா இருக்கும். அதனாலே வேஷ்டியோட எடுத்துட்டுப்போய் கொடியில் தொங்க விடணும். மறுநாள் காலையில் வத்தல் உள்ள வேஷ்டியை தட்டட்டிக்கு எடுத்துட்டுப் போய் மறுபடியும் காய வைக்கணும். இன்னைக்கு அடுத்த டீம் காவல் வேலைக்குப் போவாங்க. 


ரெண்டாம் நாள் நல்லா காய்ந்து வத்தல் ரெடியாயிடும். ஆனால் வேஷ்டி அதை அன்போட பிடிச்சுட்டு இருக்கும். அதனாலே வேஷ்டியின் பின்பக்கத்தைத் திருப்பி போட்டு கொஞ்சமா தண்ணீர் தெளிச்சு நனைக்கணும். ஒவ்வொரு வத்தலாக வேஷ்டியிலிருந்து பிரித்தால் இலகுவாக வரும். இந்த வேலையெல்லாம் எங்க கிட்டே கொடுக்க மாட்டாங்க. ஒண்ணு வேஷ்டியைக் கிழிச்சுடுவோம், அல்லது கணிசமான வத்தல் கடவாய்க்குள் போயிடும். அதனாலே பெரியவங்கதான் சுத்தி உக்காந்து புரணி பேசிகிட்டு வத்தல் உடையாமலும், வேஷ்டி கிழியாமலும் எடுப்பாங்க.


 இதோட வேலை முடிஞ்சுடலை.

வேஷ்டியிலிருந்து எடுத்த வததலையெல்லாம் சொளவு(முறம்)லே கொட்டி வைச்சிருப்பாங்க. தண்ணீர் நனைச்சு எடுத்ததால் கொஞ்சம் ஈரம் இருக்கும். அப்படியே டப்பாவில் போட்டால் பூசனம் பூத்துவிடும். அதனால் மறுபடியும் மூணாம் நாள் காலையில் மாடியில் பேப்பர் அல்லது பாய் விரித்து  அன்னைக்கு முழுதும் காய விடணும். டண்டடான் – கூழ் வத்தல் ரெடி. 


இதே வேலை ,இடைவெளி விட்டு நாலைந்து தரமாவது கோடை விடுமுறையில் நடக்கும். ஒரு வருஷத்துக்கு தேவையான வத்தலை அப்போதே செய்து டப்பாவில் அடைச்சு வைச்சிடுவாங்க. காய் பொறியல்கள் தட்டிப் போகும் சமயங்களிலும், திடீர் விருந்தாளிகள் வரும்போதும், மழை காலங்களிலும் கூழ் வத்தல்தான் அம்மாவுக்கு ஆபத் பாந்தவன்.

இதே பாணியில் வெங்காய வடகம், தேன்குழல் வத்தல் என்று ரக வாரியாக ஏதேதோ செய்து கொண்டே இருப்பாங்க. ரெடிமேட் வத்தல் உண்டு என்பதே நகர வாழ்க்கைக்கு வந்த பிறகுதான் தெரிந்தது.


 அப்பளம் கூட சிறு தொழிலாகத்தான் வீட்டிலிருந்தே போட்டு தருவார்கள். எங்க ஊரில் அப்பளக்கார பெரியம்மாவே உண்டு. எங்களுக்கு தூரத்து சொந்தம் கூட. அவங்க வீட்டில் அப்பளம் வாங்க போகும்போது நானே நிறைய நாள் அப்பளம் உருட்டிக் கொடுத்திருக்கிறேன்.  உளுந்து மாவில்தான்  அப்பள உருண்டைகள் செய்து வைச்சிருப்பாங்க. நல்ல வாசமாக இருக்கும். அதை எண்ணெயில் பொறிக்கும் போது சன்னமாகவும் மொறு மொறுவென்றும் சுவையாகவும் இருக்கும்.


வத்தலும் வடகமும் 

வருஷம் முழுக்க மணக்கும்

அதை நினைப்பது 

வருடங்கள் பல கடந்தும்

மொறு மொறுப்பாக

நினைவலைகளில் நொறுங்கும்.


(பி.கு: என் அலைகளில் நிறைய தென் தமிழக வழக்குச் சொற்களை அப்படியே உபயோகித்துள்ளேன். எனது எண்ணங்களின் நடை ஓட்டம் மாறாமலிருக்கவும், வழக்குச் சொல் அழியாமலிருக்கவும். பொருத்தருள்க)